İSTANBUL’DA YAŞANAN MEKÂNSAL DÖNÜŞÜMLER BAĞLAMINDA SOYLULAŞTIRMANIN YENİDEN KONUMLANDIRILMASI

While the increasing weight of the global networks and supranational capital in determining the urban policies along with the acceleration of the process of globalization has led to the geographical dissemination of gentrification at the national and international level, the state has become the leading actor of the gentrification process as a result of the change in the role which has been attributed to it along with the introduction of the neoliberal economic policies. Contrary to the simple appearance of the gentrification of the first period which has been called the classical gentrification, the gentrification of the later period which has displayed itself under different forms in different spatial and temporal contexts has brought about a problem of conceptualization regarding which spatial transformation processes would be defined by that manifestation of gentrification.In this study the assertion shall be put forward that the gentrification has differentiated from other transformation processes that have emerged as a result of the implementation of urban policies in terms of the intrinsic features of the actors and the spaces in which the process has been realized, in the axis of the discussions on gentrification in the literature and the gentrification process that has taken place in İstanbul. We think that this differentiation is one of the main determining factors in shaping the policies which are implemented. Because the actors in gentrification become different from the actors in the other transformation process in terms of social and cultural capital volume which they have as well as economic capital. For this reason gentrification doesn’t occurs anyspace but take place where has materially social and cultural aura.In this respect, the aim of the study is to make comparative analysis of gentrification and the other transformation process by doing literature review. Correspondingly, the object of the study is to indicate that gentrification isn’t an urban policy; conversely, it is a framework that outlines how and where to use which urban policy

Küreselleşme sürecinin hız kazanmasıyla kentsel politikaların belirlenmesinde küresel ağların ve ulus-aşırı sermaye hareketlerinin artan ağırlığı soylulaştırmanın coğrafyasal yayılımına neden olurken, neo-liberal ekonomi politikalarıyla birlikte kendisine biçilen rolün değişmesi de devleti, soylulaştırmanın başat aktörü haline getirmiştir. Klasik soylulaştırma olarak adlandırılan ilk dönem soylulaştırmanın basit görünümünün aksine, farklı mekânsal ve zamansal bağlamlarda farklı biçimler altında ortaya çıkan soylulaştırmanın bu yeni görünümünün kent içerisinde hangi mekânsal dönüşüm süreçlerini tanımlayacağı konusunda bir kavramsallaştırma sorunu ortaya çıkmıştır. Bu çalışmada literatürdeki soylulaştırma tartışmaları ve İstanbul’da meydana gelen süreç ekseninde soylulaştırmanın, kentsel politika uygulamaları sonucu ortaya çıkan diğer dönüşüm süreçlerinden aktörlerinin ve gerçekleştiği mekânların içsel özellikleri bağlamında farklılaştığı ileri sürülecektir. Bu farklılaşmanın uygulanan politikaların biçimlenmesinde temel belirleyicilerden biri olduğu düşünülmektedir. Çünkü soylulaştırma sürecine dâhil olan aktörler diğer dönüşüm süreçlerindeki aktörlerden sahip oldukları ekonomik sermaye hacminin yanı sıra sosyal ve kültürel sermaye hacimleri bakımından da farklılaşırlar. Soylulaştırma ise aktörlerinin sahip olduğu sermaye hacmiyle ilintili olarak herhangi bir kentsel mekânda değil bariz bir şekilde sosyal ve kültürel auraya sahip olan mekânlarda ortaya çıkar. Bu doğrultuda çalışmanın amacı literatür taraması ve soylulaştırmayla diğer dönüşüm süreçlerinin karşılaştırmalı analizinin yapılması aracılığıyla soylulaştırmanın bir kentsel politika değil hangi kentsel politikanın nerede ve nasıl uygulanacağının genel hatlarını çizen bir çerçeve olduğunun gösterilmesidir.