TÜRKİYE’DE ÇEVRESEL ETMENLER, YOKSULLUK VE ÇOCUK SUÇLULUĞU HARİTALAMA
Öz
Çocukların neden suç işlediği sorusunun cevabını
verebilmek zordur. Çocuğun bulunduğu çevrenin özellikle yoksulluğun onu suça
iten önemli faktörlerden biri olduğu düşünülebilir. Ama benzer yoksul veya
zengin çevrelerden gelen iki çocuk bile birbirinden oldukça farklı kişiliklere
sahip olabilmektedir. Toplumsal sınıflar arasındaki sosyo-ekonomik farklar da
çocukları suç işlemeye yöneltebilir. Aile geçmişi ya da ailenin toplumsal
konumu da bir etken sayılır. Çocukların suç işlemesi konusunda yapılan
araştırmalar, suç işleyen çocukların çoğunun özellikle ekonomik sorunlu
ailelerden geldiğini göstermektedir. Suç haritalama bir teknik olarak suçun
haritalanarak olduğu yerlerin sadece işaretlenerek emniyet ve idari
yöneticilere suç önleme ve çözüm çalışmalarında yardımcı olmaktadır. Ayrıca
akademisyenler ve araştırmacılar suç haritalarını kullanarak bilimsel
çalışmalar için kaynak olarak da kullanabilmektedir. Yoksulluk haritaları
devlet ve özel istatistikleri yardımıyla bir ülkenin sosyo-ekonomik profilini
çizmektedir. Yeni gelişen bir kavram olarak suç haritalama da özellikle Batı
ülkelerinde ve son yıllarda Türkiye’de emniyet ve Adalet bakanlığı tarafından
kullanılmaktadır. Bu çalışmada amaç yoksulluk ve suç haritalarının beraber
kullanılması ile çok tartışmalı bir konu olan yoksulluğun suça ve özellikle
çocuk suçluluğuna etkilerini ortaya koymada bu iki tür haritalamanın bir araya
getirilerek teorik sosyolojik bir analizini yapmaktır.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- KAYNAKÇAAkalın, N. (1999), Çocuğun suça itilmesinde toplumsallaşma öğelerinin etkisi, I. İstanbul Çocuk Kurultayı Bildiriler Kitabı, İstanbul: İstanbul Çocuk Vakfı Yayınları.
- Akgül, A. (2004). Kentlerde güvenliğinin sağlanması ve suçun önlenmesinde bilgi teknolojisinin kullanımı. Polis Dergisi 4 (33).
- Akıncı, Y. Ve Atakan T. (1968),Suça giden ve suç işleyen çocuklar, İstanbul: Delta Aksak, P. ve Çalışkan, V. (2010). Çanakkale kentinde mala karşı işlenen suçların coğrafi dağılış özelliklerinin incelenmesi (2007). Marmara Coğrafya Dergisi 22: 245-275.
- Aktan, H.Y.(1988) Suç ve suçluluk nedenlerine kriminolojik bir yaklaşım”, Adalet Dergisi, Sayı No: 2, Mart-Nisan.
- Alpdemir, E. A. (2006). 1999-2004 yılları arasında Eskişehir’de işlenen asayiş suçlarına ilişkin suç haritalarının coğrafi bilgi sistemleri yardımıyla oluşturulması. Yüksek Lisans Tezi. Anadolu Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, Uzaktan Algılama ve Coğrafi Bilgi Sistemleri Anabilim Dalı, Eskişehir.
- Alpdemir, A. E. ve Çabuk, A. (2005). Eskişehir kenti suç kaynaklarının bilgi sistemleri destekli tespiti ve planlamaya esas teşkil eden verilerle ilişkilendirilmesi. Harita ve Kadastro Mühendisleri Odası, Mühendislik Ölçmeleri STB Komisyonu 2. Mühendislik Ölçmeleri Sempozyumu.
- Anderson,G.S. (2007) Biological influences on criminal behavior. Boca Raton: S.Fraser University Publications.
- Benforado, G. (2010). The geography of criminal law. Cardozo Law Review31 (3): 823-904.
- Bennell, P. Taylor, P. J. ve Snook, B. (2007). Clinical versus actuarial geographic profiling strategies: A Review of the Research. Police Practice and Research,8 (4): 335-345.
- Bıyıklı, H. (1972), Çocuk suçluluğunun nedenleri, Ülkemizde çocuk mahkemeleri,Ankara: Adalet Dergisi.