The Influence Of Childhood Traumatic Experiences, Adult Attachment Styles And Psychological Well-Being On Marital Satisfaction

Öz

Objective: The main purpose of the study is to analyse the childhood traumatic experiences impact on marital satisfaction. While considering the childhood trauma and attachment styles impacts on marital satisfaction, differences between some socio-demographic factors such as marital style, length of marriage and education level will also be referred.

Methods: Participants are randomly selected between women married more than a year and they filled out Childhood Trauma Questionnaire, Experiences in Close Relationship II (YIYE-II) and Symptom Assesment-45 (SA-45), Relationship Happiness Questionnaire (IMO), Personal Information Form including sex, age, education, marital status, length of marriage, number of children and type of marriage related questions.

Results: According to the results of the statistics, there was no statistically significant difference between socio-demographic factors and marital satisfaction. However, significant relationships have been found between marital satisfaction and attachment styles, psychological well-being, and traumatic experiences. Statistical results showed that there is a negative relationship between marital satisfaction and attachment styles, psychological well-being and traumatic experiences.

Conclusion: According to the results of the study, adult attachment styles impress marital satisfaction.  It is thought that it is important to evaluate and handle attachment problems in couple therapy studies.

Anahtar Kelimeler

• Marital satisfaction,childhood traumatic life experiences,attachment styles,psychologic well-being

Çocukluk Çağı Travmatik Yaşantıların, Yetişkin Bağlanma Stillerinin ve Psikolojik İyi Oluşun Evlilik Doyumu Üzerindeki Etkisi

Öz

Amaç: Araştırmanın temel amacı, çocukluk çağında yaşanan travmaların evlilik doyumunu etkileme düzeyini analiz etmektir. Çocukluk travmaları ve bağlanma stillerinin evlilik doyumu üzerindeki etkilerine bakılırken bunun dışında, evlilik biçimi, evlilik süresi ve eğitim durumları gibi değişkenlerin evlilik doyumu üzerinde farklılık yaratıp yaratmadığına da bakılmıştır.

Yöntem: Çalışmanın amacı doğrultusunda en az 1 yıldır evli kadın katılımcılar ile ölçekler elden verilip veriler toplanmıştır. Katılımcılara Kişisel Bilgi Formu, Çocukluk Çağı Travmaları Ölçeği (ÇÇTÖ), Yakın İlişkilerde Yaşantılar Envanteri (YİYE-II), İlişkilerde Mutluluk Ölçeği (İMÖ) ve Semptom Değerlendirme Ölçeği (SA-45) uygulanmıştır. Kişisel bilgi formu; cinsiyet, yaş, eğitim, evlenme şekli, evlilik süresi, sahip olunan çocuk sayısı hakkında sorular içermektedir.

Bulgular: Yapılan istatistik sonucunda sosyo-demografik özellikler ile evlilik doyumu arasında istatistiksel açıdan anlamlı bir farklılık bulunamamıştır. Bununla birlikte bağlanma örüntüleri, psikolojik iyi oluş ve travmatik yaşantılar ile evlilik doyumu arasında anlamlı bir ilişki bulunmuştur. Yapılan istatistik sonuçlarına göre, evlilik doyumu ve bağlanma örüntüleri, psikolojik iyi oluş ve travmatik yaşantılar arasında negatif bir ilişki bulunmaktadır.

Sonuç: Çalışmanın bulgularına göre, yetişkin bağlanma stilleri evlilik doyumunu etkilemektedir. Çift terapisi çalışmalarında bağlanma sorunlarının değerlendirilip ele alınmasının önemli olduğu düşünülmektedir. 

Anahtar Kelimeler

• Bağlanma stilleri,evlilik doyumu,çocukluk çağı travmaları,psikolojik iyi oluş

Kaynakça

1. Altıparmak S, Eser E. 15-49 Yaş Grubu Evli Kadınlarda Yaşam Kalitesi. Aile ve Toplum. 2007; Cilt: 3 Sayı: 11.
2. Andersson C. Shame and Attachment: An Experimental Study on Unconscious Shame, Its Relation to Attachment and Implicit Mood, and A Correlational Study on Internalized Shame and Attachment Style. Master's Thesis, Uppsala University, 2001.
3. Bernstein EM, Fink L, Handelsman L. Initial Reliability and Validity of A New Retrospective Measure of Child Abuse and Neglect. Am J Psychiatry. 1994;151:1132-1136.
4. Beştav GF. Romantik İlişki Doyumu ile Cinsiyet, Bağlanma Stilleri, Rasyonel Olmayan İnançlar ve Aşka İlişkin Tutumlar Arasındaki İlişkilerin İncelenmesi. Hacettepe Üniversitesi. 2007.
5. Chasan N. Alkol Bağımlılığı ile Çocukluk Çağı Travmaları İlişkisi, Yüksek Lisans Tezi, Maltepe Üniversitesi, 2010.
6. Çağ P, Yıldırım İ. Evlilik Doyumunu Yordayan İlişkisel ve Kişisel Değişkenler. Türk Psikolojik Danışma ve Rehberlik Dergisi. 2013; 39(4), 13-23.
7. Çınar L. Evlilik doyumu: Cinsiyet Rolleri ve Yardım Arama Tutumu. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Gazi Üniversitesi, 2008.
8. Dökmen Z.Y. Çalışma Durumları Farklı Üç Grup Kadından Ruh Sağlığı, Kontrol Odağı İnancı Ve Cinsiyet Rolü, Türk Psikoloji Dergisi. 2003; 18 (51): 111-124.

9. Fışıloglu H. Lisansüstü Öğrencilerin Evlilik Uyumu. Psikoloji Dergisi. 1992; 7 (28), 16-22.
10. Fraley RC, Waller NG, Brennan KA. An Item ResponseTheory Analysis of Self-report Measures of Adult Attachment. Journal of Personality and Social Psychology. 2000; 78, 350-365. Press1998:77-114.
11. Glenn ND. Psychological Well-Being in the Postparental Stage: Some Evidence from National Surveys. Journal of Marriage and the Family, 1975. Vol. 37, 105 -110.
12. Gülaçtı F. Sosyal Beceri Eğitimine Yönelik Programın Üniversite Öğrencilerinin, Sosyal Beceri, Öznel Ve Psikolojik İyi Olma Düzeylerine Etkisi. Atatürk Üniversitesi, Yayınlanmamış Doktora Tezi, 2009.
13. Gülyüksek-Akdağ F, Cihangir-Çankaya Z. Evli Bireylerde Psikolojik İyi Oluşun Yordanması, Mersin Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi. 2015; 11(3): 646-662.
14. Hawkins, J. L. (1968). Associations between companionships, hostility, and marital satisfaction. Journal of Marriage and the family, 30(4), 647 -650.
15. Kim HK., McKenry PC. The Relationship Between Marriage and Psychological Well-being A Longitudinal Analysis. Journal of Family. 2002; vol. 23 no. 8 885-911.
16. Kobak R, Hazan C. Attachment in Marriage: The Effects of Security and Accuracy of Working Models. Journal of Personality and Social Psychology. 1991; 60, 861-869.
17. Kubat DE. Evli Bireylerde Aldatma Eğilimi ve Evlilik Doyumu İlişkisinin İncelenmesi. Yüksek Lisans Tezi, Haliç Üniversitesi, 2012.
18. Lussier Y, Sabourin S, Turgeon C. Coping Strategies as Moderators of The Relationship Between Attachment and Marital Adjustment. Journal of Personal and Social Relationships. 1997; 14, 777–791.
19. Özen-Kapız S. İş-Aile Yaşamı Dengesi ve Dengeye Yönelik Yeni Bir Yaklaşım: Sınır Teorisi, Dokuz Eylül Üniversitesi S.B.E. Dergisi. 2002/3; 4139-153.
20. Proulx CM, Helms HM, Buehler C. Marital Quality and Personal Well-Being: A Meta-Analysis. Journal of Marriage and Family. 2007; Volume 69, Issue 3, Pages 576–593.
21. Rogers SJ, DeBoer DD. Changes in Wives' Income: Effects on Marital Happiness, Psychological Well-Being, and the Risk of Divorce. Journal of Marriage and Family. 2001; Volume 63, Issue 2, Pages 458–472
22. Sacco WP, Phares V. Marital Satisfaction, Partner Appraisal, Depression and Self-esteem: Evidence of Positivity Strivings. Journal of Marriage and the Family. 2001; 63 (2), 504-513.
23. Selçuk E, Günaydın G, Sümer N, Uysal A. Yetişkin Bağlanma Boyutları için Yeni Bir Ölçüm: Yakın İlişkilerde Yaşantılar Envanteri-II’nin Türk Örnekleminde Psikometrik Açıdan Değerlendirilmesi, Türk Psikoloji Yazıları, 2005, 8 (16) 1-11
24. Şar V, Öztürk E, İkikardeş E. Çocukluk Çağı Ruhsal Travma Ölçeğinin Türkçe Uyarlamasının Geçerlilik ve Güvenilirliği, Türkiye Klinikleri J Med Sci. 2012; 32(4), ss. 1054-1063.
25. Tabachnick BG, Fidell LS. Using Multivariate Statistics (sixth ed.)Pearson, Boston, 2013.
26. Turanlı P. Orta Yetişkinlikte Evlilik Uyumu ile Benlik Saygısı ve Bağlanma Stilleri Arasındaki İlişkinin Saptanması. Yüksek Lisans Tezi. Maltepe Üniversitesi, 2010.
27. Tutarel-Kışlak Ş, Çabukça F. Empati ve Demografik Değişkenlerin Evlilik Uyumu ile İlişkisi. Aile ve Toplum Eğitim-Kültür ve Araştırma Dergisi. 2002; 2 (5): 35-42.
28. Uğur Z. Bipolar Affektif Bozulukta Bağlanma Biçimleri, Çocukluk Çağı Travmaları ve Agresyon İlişkisi, 2010, p.15-16.
29. Uluyol FM. Bağlanma Örüntüleri, Eşe Yönelik Kişilerarası Şemalar ve Evlilik Sorunlarıyla Başa Çıkabilme Düzeyleri Arasındaki İlişkiler, Yüksek Lisans Tezi, Hacettepe Üniversitesi, 2014.
30. Whisman MA. Childhood trauma and marital outcomesin adulthood. Personal Relationships, 2006; 13, 375–386.
31. Woke AB, Thomas JO, Candela K. Attachment Styles and Violent Image in Thematic Stories About Relationship. Personality And Social Psychology Bulletin. 1996; 22(10), 1030-1034.
32. Yeşiltepe SS. Öğretmenlerin Evlilik Uyumlarının Psikolojik İyi Oluş ve Bazı Değişkenler Açısından İncelenmesi. Yüksek Lisans Tezi, Çukurova Üniversitesi, 2011.
33. Yüksel Ö. Kadınlarda Evlilik Uyumu ve Psikolojik Belirtiler Arasındaki İlişkide Baş Etme Biçimleri ve Toplumsal Cinsiyet Rolü Tutumlarının Aracı Rolleri. Hacettepe Üniversitesi, 2013.
34. Zeytinoğlu E. Evli Bireylerin Benlik Saygısı, Kıskançlık Düzeyi, Evlilikteki Çatışmalar ve Evlilik Doyumu Arasındaki İlişkilerin İncelenmesi. Yüksek Lisans Tezi, Dokuz Eylül Üniversitesi, 2013.