Örgütsel Değişim: Dönüşümün Anahtarı ve Yönetiminin Çalışanlar Açısından Değerlendirilmesi

Öz

Son yıllarda, teknolojik, ekonomik ve uluslararası gelişmelerin kuruluşları uyum sağlamaya zorlaması nedeniyle değişim, tüm kuruluşlar için küresel bir sorun haline gelmiştir. Örgütsel değişim, çağdaş iş dünyasında kaçınılmaz bir gerçek olarak kabul edilir ve bir şirketin rekabet gücünü koruması ve büyüme kaydetmesi için sıklıkla gereklidir. Değişim, işyerinde işbirliği, performans ve verimlilik gibi unsurları etkilediği için, çalışanların bu değişikliklere uyum sağlaması çok önemlidir. Bu çalışma, çalışanların örgütsel değişime uyumunun demografik parametrelere göre değişip değişmediğini belirlemeyi amaçlamaktadır. Veriler, 377 kamu sektörü çalışanından anket yöntemi kullanılarak toplanmıştır. Veri yorumlamasında doğrulayıcı faktör analizi, bağımsız örneklem t-testi ve tek yönlü ANOVA kullanılmıştır. Sonuçlar, örgütsel değişimin çalışanların cinsiyeti ve çalışma saatlerine göre önemli bir farklılık göstermediğini, ancak medeni durum, çevre bilinci ve eğitim düzeyi ile ilgili önemli bir farklılık olduğunu ortaya koymuştur. Bekar personelin evli meslektaşlarına göre örgütsel değişime daha kolay uyum sağladığı, örgütsel değişime uyum yeteneğinin yaş ilerledikçe azaldığı ve uyum yeteneğinin eğitim düzeyi arttıkça arttığı sonucuna varılmıştır. Ayrıca, çalışma organizasyonel değişimi yönetmeyi ve bunun çalışanlar üzerindeki etkisini değerlendirmeyi amaçlamaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Organizasyonel değişim
• dönüşüm
• değişim yönetimi

ORGANISATIONAL CHANGE: THE KEY TO TRANSFORMATION AND EVALUATION OF ITS MANAGEMENT FROM THE PERSPECTIVE OF EMPLOYEES

Öz

In recent years, change has emerged as a global concern for all organisations due to technological, economic, and international advancements that compel organisations to adapt. Organisational change is regarded as an unavoidable fact in contemporary business and is frequently essential for a company to maintain competitiveness and achieve growth. Given that change influences elements such as collaboration, performance, and productivity in the workplace, it is essential for employees to acclimatise to these alterations. This study aims to ascertain if employees' adaptation to organisational change varies based on demographic parameters. Data were collected from 377 public sector personnel using a questionnaire method. Confirmatory factor analysis, independent samples t-test, and one-way ANOVA were employed in the data interpretation. The results indicate that organisational change does not exhibit a significant variance based on employees' gender and working hours; nonetheless, a significant variation was identified concerning marital status, environmental awareness, and education level. It was concluded that unmarried personnel adjust to organisational change more readily than their married counterparts, that adaptability to organisational change diminishes with advancing age, and that adaptability increases with higher educational attainment. Furthermore, the study aims to manage organisational change and assess its impact on employees.

Anahtar Kelimeler

• Organisational change
• transformation
• change management

Kaynakça

1. Aksoy, I. (2024). Örgütsel değişim bağlamında çalışanların değişime açıklığı, dönüşümcü lider ve örgüt içi şeffaf iletişim ilişkisi. Doğuş Üniversitesi Dergisi, 25(1), 135-143.
2. Alas, R. (2007). The triangular model for dealing with organizational change. Journal of Change Management, 7(3–4), 255–271.
3. Amiot, C., Terry, D., Jimmieson, N., & Callan, V. (2006). A longitudinal investigation of coping processes during a merger: Implications for job satisfaction and organizational identification. Journal of Management, 32(4), 552–574.
4. Argüden, Y. (2004). Değişim yönetimi. İstanbul: ARGE Danışmanlık Yayınları.
5. Bandura, A. (2001). Social cognitive theory: An agentic perspective. Annual review of psychology, 52(1), 1- 26.
6. Bloodgood, J. M. (2006). The influence of organizational size and change in financial performance on the extent of organizational change. Strategic Change, 15(5), 241–252.
7. Bouckenooghe, D., Devos, G., & Van Den Broeck, H. (2009). Organizational change questionnaire—Climate of change, processes, and readiness: Development of a new instrument. The Journal of Psychology, 143(6), 559–599.
8. Boulagouas, W., Chaib, R., & Djebabra, M. (2021). Proposal of a temporality perspective for a successful organizational change project. International Journal of Workplace Health Management, 14(5), 555– 574.

9. Bozkurt, E. (2020). Sağlık yöneticilerinde örgütsel değişim sinizmi: Nitel bir araştırma. Sosyal Araştırmalar ve Yönetim Dergisi, (1), 9–22. https://doi.org/10.35375/sayod.600575
10. Cabrera, A., Cabrera, E. F., & Barajas, S. (2001). The key role of organizational culture in a multi-system view of technology-driven change. International Journal of Information Management, 21, 245–261.
11. Cameron, E., & Green, M. (2020). Making Sense of Change Management: A Complete Guide to the Models, Tools and Techniques of Organizational Change. Kogan Page.
12. Cohen, J. (1988). Set correlation and contingency tables. Applied Psychological Measurement, 12(4), 425– 434.
13. Çiçeklioğlu, H. (2020). Örgütsel değişim ve değişim yönetimi. In İ. Bakan (Ed.), Örgütsel Davranış (pp. 535– 559). İstanbul: Beta Yayınları.
14. Gareth, R. J. (1998). Organizational theory. USA: Wesley Publishing Company.
15. Harper, G. (1998). Organizational models for change implementation. VET Research: Influencing Policy and Practice, 313–320.
16. Harper, S. C. (1998). Organizational change. Industrial Management, 40(3).
17. Kline, R. B. (2011). Principles and practice of structural equation modeling (5th ed., pp. 3–427). New York: The Guilford Press.
18. Koçel, T. (2013). İşletme yöneticiliği. İstanbul: Beta Yayıncılık.
19. Koçel, T. (2013). İşletme yöneticiliği.(12. bs). İstanbul: Beta Yayıncılık, 100-228.
20. Kotter, J. P. (1996). Successful change and the force that drives it. Canadian Manager, 21(3), 20-23.
21. Kozak, M. A., & Güçlü, H. (2003). Turizm işletmelerinde değişim yönetimi üzerine kavramsal bir inceleme. İş, Güç: Endüstri İlişkileri ve İnsan Kaynakları Dergisi, 5(1), 5–29.
22. Kraatz, M. S., & Zajac, E. J. (2001). How organizational resources affect strategic change and performance in turbulent environments: Theory and evidence. Organization Science, 12(5), 632–657.
23. Miller, V., Johnson, J., & Grau, J. (1994). Antecedents to willingness to participate in a planned organizational change. Journal of Applied Communication Research, 22, 59–80.
24. Örgütsel Değişim:Dönüşümün Anahtarı ve Yönetiminin Çalışanlar Açısından Değerlendirilmesi Cilt. 06, Sayı. 13, 55-69, Aralık 2025
25. Özdemir, S., & Cemaloğlu, N. (1998). Eğitimde değişimi uygulama modelleri. Kuram ve Uygulamada Eğitim Yönetimi, 5(17), 91–103.
26. Paglis, L. L. (2010). Leadership self-efficacy: Research findings and practical applications. Journal of Management Development, 29(9), 771–782.
27. Potosky, D., & Azan, W. (2023). Leadership behaviors and human agency in the valley of despair: A meta- framework for organizational change implementation. Human Resource Management Review, 33(1), 1–16.
28. Rafferty, A. E., & Griffin, M. A. (2006). Perceptions of organizational change: A stress and coping perspective. Journal of Applied Psychology, 91(5), 1154–1162.
29. Sabuncuoğlu, Z., & Tüz, M. (1998). Örgütsel psikoloji. İstanbul: Alfa Aktüel Yayınları.
30. Self, D. R., & Schraeder, M. (2009). Enhancing the success of organizational change: Matching readiness strategies with sources of resistance. Leadership & Organization Development Journal, 30(2), 167– 182.
31. Şahin, S., & Aydın Demirel, Ö. (2019). Türkiye'de eğitimde değişim ihtiyaçlarına, engellerine ve değişime yön vermeye ilişkin öğretmen görüşleri. Dokuz Eylül Üniversitesi Buca Eğitim Fakültesi Dergisi, (48), 88–106.
32. Şimşek, M. Ş., & Akın, H. B. (2003). Teknoloji yönetimi ve örgütsel değişim. Konya: Çizgi Kitabevi.
33. Şimşek, M. Ş., Akgemici, T., & Çelik, A. (1998). Davranış bilimlerine giriş ve örgütlerde davranış. Ankara: Nobel Yayın Dağıtım.
34. Töremen, F. (2002). Eğitim örgütlerinde değişimin engel ve nedenleri. Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 12(1), 185–202.
35. Wanous, J. P., Reichers, A. E., & Austin, J. T. (1994). Organizational cynicism: An initial study. Academy of Management Best Papers Proceedings, 269–273.
36. Yeşil, A. (2018). Örgütlerde değişimin önemi ve değişim yönetimi üzerine kavramsal bir değerlendirme. Uluslararası Akademik Yönetim Bilimleri Dergisi, 5, 307–323.
37. Yılmaz, F. (2019). Organizational support and the role of organizational trust in employee empowerment. International Journal of Eurasia Social Sciences, 10(37), 968–980.
38. Yılmaz, F. (2020). Pozitif psikolojik sermayenin demografik değişkenler açısından değerlendirilmesi. International Journal of Management and Administration, 4(7), 71–83.