Evaluation of Teachers' Opinions About Using Team-Assisted Individualization Technique in Mathematics Course in Inclusive Education Practices

Öz

The aim of this study is to evaluate based on teachers' opinions the effects of using the team-assisted individualization technique in teaching mathematics lessons in inclusive education practices on students with normal development and students with special needs who benefit from inclusive education. The study uses the single-case embedded design, a qualitative case design. The study group of the research consists of three classroom teachers. The research uses a semi-structured interview form, observation form, and researcher and student diary notes as data collection tools. The teachers’ opinions have been collected using a semi-structured interview form. The content analysis method has been used for analyzing the data. According to the obtained results, the study has determined the teachers to generally found the team-assisted individualization technique useful in their teaching practice and the technique to be suitable for both normally developing students and students who have special needs and benefit from inclusive education. In addition, the teachers were identified to consider the technique effective in terms of students’ interest in mathematics lessons, increased mathematics course achievement, positive attitudes towards mathematics, and showing social acceptance for the students with special needs who benefit from inclusive education as well as to consider it to add value to students. Based on the research results, teachers are suggested to benefit from the teaching practices of team-assisted individualization technique in teaching mathematics and other courses in order to improve students with special needs being socially accepted. In addition, teachers are suggested to use these teaching techniques in the teaching practices of different courses for students with special needs and other types of disabilities who can benefit from inclusive educational practices.

Anahtar Kelimeler

• Inclusive education
• learning disability
• team-assisted individualization technique
• teacher opinions

Kaynaştırma Eğitimi Uygulamalarında Matematik Dersinde Takım Destekli Bireyselleştirme Tekniğinin Kullanılmasına Yönelik Öğretmen Görüşlerinin Değerlendirilmesi

Öz

Bu araştırmanın amacı, kaynaştırma eğitimi uygulamalarında matematik dersi öğretiminde takım destekli bireyselleştirme tekniği kullanımının normal gelişim gösteren öğrenciler ve kaynaştırma eğitiminden yararlanan özel gereksinimli öğrencilere olan etkilerini, öğretmen görüşlerine dayalı olarak değerlendirmektir. Araştırmada nitel durum desenlerinden iç içe geçmiş tek durum çalışması deseni kullanılmıştır. Araştırmanın çalışma grubunu, üç sınıf öğretmeni oluşturmaktadır. Araştırmada veri toplama aracı olarak yarı yapılandırılmış görüşme formu, gözlem formu, araştırmacı ve öğrenci günlüğü notları kullanılmıştır. Öğretmen görüşleri, yarı yapılandırılmış görüşme formu ile toplanmıştır. Verilerin çözümlenmesinde içerik analizi yöntemi kullanılmıştır. Araştırmada elde edilen sonuçlara göre, öğretmenlerin takım destekli bireyselleştirme tekniğine yönelik öğretim uygulamasını genel olarak yararlı buldukları, tekniğin hem normal hem de kaynaştırma öğrencileri için uygun olduğu belirlenmiştir. Ayrıca tekniğin öğrencilerin matematik dersine ilgi duymaları, matematik ders başarılarının artması, matematiğe yönelik olumlu tutum geliştirme, kaynaştırma eğitiminden yararlanan özel gereksinimli öğrencilere yönelik sosyal kabulü sağlanma ve öğrencilere değer kazandırma bakımından etkili olduğuna yönelik görüşlere sahip oldukları belirlenmiştir. Araştırma sonuçlarına dayalı olarak, takım destekli bireyselleştirme tekniği öğretim uygulamalarına matematik öğretiminde ve diğer derslerin öğretiminde, özel gereksinimli öğrencilere yönelik sosyal kabulü geliştirmede daha fazla yer verilmesi önerilmiştir. Ayrıca kaynaştırma eğitimi uygulamalarından yararlanan diğer yetersizlik türündeki özel gereksinimli bireylere yönelik farklı derslerin öğretim uygulamalarında, öğretim tekniğinden yararlanılması önerilmiştir.

Anahtar Kelimeler

• Kaynaştırma eğitimi
• öğrenme güçlüğü
• takım destekli bireyselleştirme tekniği
• öğretmen görüşleri

Kaynakça

1. Aktan, O. (2018). Kaynaştırma eğitiminde takım destekli bireyselleştirme tekniğinin öğrencilerin ders başarısı derse karşı tutum ve sosyal kabul düzeylerine etkisi (Yayımlanmamış doktora tezi). Gazi Üniversitesi, Ankara.
2. Aktan, O. (2020). Determination of educational needs of teachers regarding the education of inclusive students with learning disability. International Journal of Contemporary Educational Research, 7(1), 149-164. Doi: https://doi.org/10.33200/ijcer.638362
3. Aktan, O., & Budak, Y. (2017). Determination of teachers' opinions on the education of the inclusive students with special learning disability. Journal of Education and Practice, 8 (21), 53-65.
4. Aktan, O., Budak, Y., & Botabekovna, A. B. (2019). Ilkokul ögrencilerinin kaynaştırma ögrencilerine yonelik sosyal kabul duzeylerinin belirlenmesi: Bir karma yontem calismasi. Elementary Education Online, 18 (4), 1520–1538. Doi: 10.17051/ilkonline.2019.632374.
5. American Psychological Association [APA] (2013). DSM-5 Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders. American Psychiatric Association. Washington.
6. Awofala, A. O. A., & Nneji, L. M. (2012). Effect of framing and team assisted individualised instructional strategies on students’ achievement in mathematics. Journal of the Science Teachers Association of Nigeria, 43 (3), 20-28.
7. Beacham, N., & Trott, C. (2005). Screening for dyscalculia within higher education. MSOR Connections, 5 (1), 1-4.
8. Bilgin, İ., Aktaş, İ., & Çetin, A. (2014). İşbirlikli öğrenme teknikleri hakkında öğretmen ve öğrenci görüşlerinin karşılaştırmalı olarak incelenmesi. Bartın Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 3 (2), 334-367.

9. Bruffy, W. R. (2012). Authentic tasks: a participatory action research study on a teaching method for the inclusive classroom (Unpublished doctoral dissertation). Northeastern University, Boston.
10. Bryant, D. P., Smith, D. D., & Bryant, B. R. (2008). Teaching students with special needs in inclusive classrooms. Boston, MA: Allyn & Bacon.
11. Bryant, D. P., Bryant, B. R., Roberts, G., Vaughn, S., Pfannenstiel, K. H., Porterfield, J., & Gersten, R. (2011). Early numeracy intervention program for firstgrade students with mathematics difficulties. Exceptional Children, 78 (1), 7–23.
12. Buchs, C., & Butera, F. (2015). Cooperative learning and social skills development. In R. Gillies (Ed.), in Collaborative Learning: Developments in Research and Practice. pp. 201–217. New York, NY: Nova Science.
13. Büyüköztürk, Ş. (2017). Sosyal bilimler için veri analizi el kitabı: İstatistik, araştırma deseni, SPSS uygulamaları ve yorum (22.baskı). Ankara: Pegem.
14. Cora, N. (2007). Zihinsel engelli öğrencilere okuduğunu anlama becerilerinin öğretilmesinde işbirlikli öğrenme yaklaşımı ile sunulan öğretim programının etkililiğinin incelenmesi. (Yayımlanmamış doktora tezi). Ankara Üniversitesi, Ankara.
15. Cortiella, C., & Horowitz, S. H. (2014). The state of learning disabilities: Facts, trends, and emerging issues (3rd ed). New York: National center for learning disabilities.Retrieved from http://www.ncld.org/wp-content/uploads/2014/11/2014-State-of-LD.pdf.
16. Creswell, J. W. (2009). Research design: Qualitative, quantitative and mixed methods approaches (3rd ed). Thousand Oaks, CA: Sage.
17. De Boer, A. A., Pijl, S. J., & Minnaert, A. (2010). Attitudes of parents towards inclusive education: a review of the literature. European Journal of Special Needs Education, 25 (2), 165-181. Doi: 10.1080/08856251003658694.
18. Efe, M. (2011). İşbirlikli öğrenme yönteminin, öğrenci takımları başarı bölümleri ve küme destekli bireyselleştirme tekniklerinin ilköğretim 7. sınıf öğrencilerinin matematik dersi “İstatistik ve Olasılık” ünitesindeki başarılarına, tutumlarına ve motivasyonlarına etkisi. (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Mustafa Kemal Üniversitesi, Hatay.
19. Elkhateeb, J., & Elhadedy, M. (2011). Introduction to special education. Amman: Dar Elfekr.
20. Ellala, Z., & Alslaq, M. (2017). The Impact of using cooperative learning strategy on achievement of students with math learning disabilities. American Journal of Educational Research, 5 (6), 612-619. Doi:10.12691/education-5-6-3.
21. Erkoç, A., & Artut, P. D (2016). Küme destekli bireyselleştirme tekniğinin 8. sınıf öğrencilerinin geometri başarılarına ve kalıcılığa etkisi. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 31 (1), 1-13. Doi: 10.16986/HUJE.2015013972.
22. Feldman, R., Carter, E. W., Asmus, J. & Brock, M. E. (2015). Presence, proximity, and peer interactions of adolescents with severe disabilities in general education classrooms. Exceptional Children, 82 (2), 192–208. Doi:10.1177/0014402915585481.
23. Garrote, A. (2017). The relationship between social participation and social skills of pupils with an intellectual disability: A study in inclusive classrooms. Frontline Learning Research, 5 (1), 1-15. Doi: 10.14786/flr.v5i1.266.
24. Geary, D. C. (2004). Mathematics and learning disabilities. Journal of Learning Disabilities, 37 (1), 4–15. Doi:10.1177/00222194040370010201.
25. Gelici, Ö., & Bilgin, İ. (2011). İşbirlikli öğrenme tekniklerinin tanıtımı ve öğrenci görüşlerinin incelenmesi. Adıyaman Üniversitesi Fen Bilimleri Dergisi, 1 (1), 40-70.
26. Gelici, Ö., & Bilgin, İ. (2012). İşbirlikli öğrenme tekniklerinin öğrencilerin cebir öğrenme alanındaki başarı, tutum ve eleştirel düşünme becerilerine etkileri. Abant İzzet Baysal Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 12 (1), 9-32.
27. Gillies, R. M., & Ashman, A. F. (2000). The effects of cooperative learning on students with learning difficulties in the lower elementary school.The journal of especial education, 34 (1), 19-27. Doi:10.1177/002246690003400102.
28. Glesne, C. (2012). Nitel araştırmaya giriş (A. Ersoy ve P. Yalçınoğlu, Çev.). Ankara: Anı.
29. Gülsar, A., Tapan-Broutın, M. & İlkörücü, Ş. (2018). Effects on the mathematical success of the cooperative learning method and the students’ views regarding to the process. Kastamonu Üniversitesi Kastamonu Eğitim Dergisi, 99 (99), 1-18. Doi: 10.24106/kefdergi.356226.
30. Gürgür, H. (2008). Kaynaştırma uygulamasının yapıldığı ilköğretim sınıfında iş birliği ile öğretim yaklaşımının incelenmesi. Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Yayınları.
31. Güven, E., & Tufan, E. (2010). Kaynaştırma sınıflarında işbirlikli öğrenme yöntemi ile müzik dersleri. Uludağ Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 23 (2), 557-573.
32. Güvenç H., & Açıkgöz, K. Ü. (2007). İşbirlikli öğrenme ve kavram haritalarının öğrenme stratejisi kullanımı üzerindeki etkileri. Kuram ve Uygulamada Eğitim Bilimleri, 7 (1), 95-127.
33. Hallahan, D. P., & Mercer, C. D. (2001). Learning disabilities: Historical perspectives. Special Education Programs: Washington, D.C. Retrieved from: https://eric. ed.gov/?id=ED458756.
34. Hallahan, D. P., & Kauffman, J. M. (2003). Exceptional learners: Introduction to special education (9th ed.). Boston: Allyn and Bacon
35. Hammill, D. D., Leigh, J. E., McNutt, G., & Larsen, S. C. (1987). A new definition of learning disabilities. Journal of Learning Disabilities, 20 (2), 109-113. Doi: 10.1177/002221948702000207.
36. Horner, R. H., Carr, E. G., Halle, J., Mc Gee, G., Odom, S., & Wolery, M. (2005). The use of single subject research to identify evidence-based practice in special education. Exceptional Children, 71 (2), 165–179. Doi: 10.1177/001440290507100203.
37. Humphrey, N., Lendrum, A., Barlow, A., Wigelsworth, M., & Squires, G. (2013). Achievement for All: Improving psychosocial outcomes for students with special educational needs and disabilities. Research in Developmental Disabilities, 34 (4), 1210-1225. http://dx.doi.org/10.1016/j.ridd.2012.12.008.
38. Jenkins, J. R., Antil, L. R., Wayne, S. K., & Vadasy, P. F. (2003). How cooperative learning works for special education and remedial students. Exceptional Children, 69 (3), 279–292.
39. Jenkins, J. R., & O’Connor, R. E. (2003). Cooperative learning for students with learning disabilities: Evidence from experiments, observations, and interviews. In Graham, S., Harris, K., & Swanson. L. (Eds.), Handbook of learning disabilities (p. 417-430). New York: Guilford.
40. Johnson, E. S., Humphrey, M., Mellard, D. F., Woods, K., & Swanson, H. L. (2010). Cognitive processing deficits and students with specific learning disabilities: A selective metaanalysis of the literature. Learning Disability Quarterly, 33 (1), 3–18. Doi: 10.1177/073194871003300101.
41. Johnston, C. G., James, R. H., Lye, J. N., & McDonald, I. A. (2000). An evaluation of collaborative problem solving for learning economics. Journal of Economic Education, 31 (1), 13-29. Doi: 10.2307/1183337.
42. Klimova, B. (2015). Diary writing as a tool for students’ self-reflection and teacher’s feedback in the course of Academic Writing. Procedia- Social and Behavioral Sciences, 197, 549-553. Doi:10.1016/j.sbspro.2015.07.189
43. Koç, B. (2015). İşbirlikli öğrenme yönteminin matematik dersindeki erişiye, kalıcılığa ve sosyal beceriye etkisi (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Adnan Menderes Üniversitesi, Aydın.
44. Lavasani, M. G., Afzali, L., Borhanzadeh, S., Afzali, F., & Davoodi, M. (2011). The effect of cooperative learning on the social skills of first grade elementary school girls. Procedia Social and Behavioral Sciences, 15, 1802-180. Doi: 10.1016/j.sbspro.2011.04.006.
45. Lee, L. W., & Low, H. M. (2013). Unconscious’ inclusion of students with learning disabilities in a Malaysian mainstream primary school: Teachers’ perspectives. Journal of Research in Special Educational Needs, 13 (3), 218-228.
46. Madden, N. A., & Slavin, R. E. (1983). Effects of cooperative learning on the social acceptance of mainstreamed academically handicapped students. Journal of Special Education, 17 (2), 171–182. Doi: 10.1177/002246698301700208.
47. Mandal, R. R. (2009). Cooperative learning strategies to enhance writing skill. The Modern Journal of Applied Linguistics, 1 (2), 93-102.
48. McMillan, J. H., & Schumacher, S. (2010). Research in education: Evidence-based inquiry. Boston: Pearson Education.
49. MEB. (2014). Özel eğitim hizmetleri yönetmeliği. Ankara: MEB Yayınları.
50. MEB. (2017). Kaynaştırma/bütünleştirme yoluyla eğitim uygulamaları genelgesi (2017/28). https://orgm.meb.gov.tr/meb_iys_dosyalar/2017_09/21112929_kaynastirma_genelge.pdf sayfasından erişilmiştir
51. Melekoğlu, M. (2017). Özel öğrenme güçlüğüne giriş. M. A. Melekoğlu & O. Çakıroğlu (Ed.), Özel öğrenme güçlüğü olan çocuklar içinde (15-44). Ankara: Vize.
52. Memduhoğlu, H. B., Çiftçi, S., & Özok, H. İ. (2014). İşbirlikli öğrenmenin yabancı dil öğretimindeki önemine ilişkin öğretmen görüşleri. Abant İzzet Baysal Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 14 (2), 1-14.
53. Mercendetti, D. (2010). Connecting social skills and cooperative learning. (Unpublished master’s thesis). The State University of New York, New York.
54. Merriam, S. B. (2013). Nitel araştırma desen ve uygulama için bir rehber (S.Turan, Çev.). Ankara: Nobel.
55. Miles, M. B., & Huberman, A. M. (2015). Genişletilmiş bir kaynak kitap: Nitel veri analizi (S. Akbaba Altun ve A. Ersoy, Çeviri Editörleri). Ankara: Pegem.
56. Montague, M. (2007). Self-regulation and mathematics instruction. Learning Disabilities Research & Practice, 22 (1), 75–83. Doi:10.1111/ j.1540-5826.2007.00232.x.
57. Nepi, L. D., Fioravanti, J., Nannini, P., & Peru, A. (2015). Social acceptance and the choosing of favourite classmates: a comparison between students with special educational needs and typically developing students in a context of full inclusion. British Journal of Special Education, 42 (3), 319-337. Doi:10.1111/1467-8578.12096
58. Noyes, A. (2004). Producing Mathematics Teachers: A sociological perspective. Teaching Education, 15 (3), 243–256. Doi:10.1080/1047621042000257180.
59. Pandya, S. (2017). Understandıng students’ opinion on cooperative learning implementation in mathematics. European Journal of Education Studies, 3 (7), 132-153. Doi: 10.5281/zenodo.810390.
60. Pesen, A., & Bakır, B. (2016). İşbirliğine dayalı öğrenme yaklaşımının 6. sınıf öğrencilerinin matematik dersi alan konusundaki başarılarına etkisi. Uluslararası Eğitim Programları ve Öğretim Çalışmaları Dergisi, 6 (11), 71-84.
61. Saenz, L. M., Fuchs, L. S., & Fuchs, D. (2005). Peer-assisted learning strategies for English language learners with learning disabilities. Exceptional Children, 71 (3), 231–247. Doi:10.1177/001440290507100302.
62. Slavin, R. E. (1982).Cooperative Learning: Student Teams. What Research Says To The Teacher. Retrieved from http://files.eric.ed.gov/fulltext/ED222489.pdf.
63. Slavin, R. E., Madden, N. A., & Leavey, M. (1984). Effects of team assisted individualization on the mathematics achievement of academically handicapped and nonhandicapped students. Journal of Educational Psychology, 76 (5), 813-819. Doi: 10.1037/0022-0663.76.5.813.
64. Slavin, R. E. (1985). An introduction to cooperative learning research. R.E. Slavin, S. Sharan, S. Kagan, R. Hertz-Lazarowitz, C. Webb and R. Schmuck (Eds.), Learning to cooperate, cooperating to learn (p.5-15). New York: Plenum.
65. Slee, R., & Allan, J. (2005). Policy and power in inclusive education: Values into practice. In J. Rix, K. Simmons, M. Nind, & K. Sheehy (Eds.), Excluding the included: A reconsideration of inclusive education (pp. 13–24). London: Routledge Falmer.
66. Ncube, S. (2011). Peer-collaboration: an effective teaching strategy for ınclusive classrooms. Journal of the International Association of Special Education, 12 (1), 79-80.
67. Tarım, K., & Akdeniz, F. (2008). The effects of cooperative learning on Turkish elementary students’ mathematics achievement and attitude towards mathematics using Tai And Stad Methods. Educational Studies in Mathematics, 67 (1), 77-91. Doi: 10.1007/s10649-007-9088-y.
68. Tawney, J., & Gast, D. L. (1984). Single subject research in special education. Columbus, OH: Charles E. Merrill.
69. Taylor, R. L., Smiley, L. R., & Richards, S. B. (2009). Exceptional students: Preparing teachers for the 21st century. New York, NY: McGraw-Hill.
70. Tilaar, A. L. F. (2014). Effect of cooperative learning model type of team assisted individualization (TAI) and the performance assessment of learning achievement to linear program course. International Journal of Science and Engineering Investigations, 3 (24), 25-29.
71. Tekin-İftar, E., & Kırcaali-İftar, G. (2013). Özel egitimde yanlışsız öğretim yöntemleri. Ankara: Vize.
72. Tinungki, G. M. (2015). The role of cooperative learning type team assisted individualization to improve the students’ mathematics communication ability in the subject of probability theory. Journal of Education and Practice, 6 (32), 27-31.
73. Turner, G., & Shepherd, J. (1999). A method in search of theory: peer education and health promotion. Health Education Research, 14 (2), 235–47. Doi: 10.1093/her/14.2.235.
74. Unrau, J. N. (2008) . Thoughtful teachers, thoughtful learners: Helping students think critically. Canada: Pippin Publishing Corporation.
75. Xuan, L. (2015). Application of cooperative learning approach: teachers’ and students’ perceptions towards cooperative learning. (Unpublished master’s thesis). The State University of New York, New York.
76. Yağcı, E., Kaptı, S. B., & Beyaztaş, D. (2012). İşbirliğine dayalı öğrenme tekniklerinin fen ve teknoloji dersinde uygulanmasına ilişkin bir çalışma. Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 12 (23), 59-77.
77. Yılar, M. B., & Şimşek, U. (2016). Sosyal Bilgiler dersinde farklı işbirlikli öğrenme yöntemlerinin uygulamalarına ilişkin öğrenci görüşleri. Dicle Üniversitesi Ziya Gökalp Eğitim Fakültesi Dergisi, 29, 375-394.
78. Yılar, M. B., & Şimşek, U. (2017). Sosyal bilgiler dersinde işbirlikli öğrenme yöntemlerinin başarı ve kalıcılığa etkileri. Kastamonu Eğitim Dergisi, 25, (2), 1-15.
79. Yıldırım, Z. (2011). Kubaşık öğrenme yönteminin küme destekli bireyselleştirme tekniğinin 6. sınıf öğrencilerinin matematik dersindeki başarılarına ve tutumlarına etkisi. (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Atatürk Üniversitesi, Erzurum.
80. Yıldırım, A., & Şimşek, H. (2014). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri. Ankara: Seçkin.
81. Yin, R. K. (2011). Qualitative research from start to finish. New York: The Guilford Press.
82. Yin, R. K. (2012). Case study methods. In H. Cooper, P. M. Camic, D. L. Long, A. T. Panter, D. Rindskopf, & K. J. Sher (Eds.), APA handbooks in psychology®. APA handbook of research methods in psychology, Vol. 2. Research designs: Quantitative, qualitative, neuropsychological, and biological (p. 141–155). American Psychological Association. Doi:10.1037/13620-009.
83. Yüksel, M. Y. (2014).Öğrenme güçlüğü olan çocukların kişilik ve sosyal özellikleri. H. Sarı (Çev.Ed.), Öğrenme güçlüğü olan bireyler ve eğitimleri içinde (s.107-134). Ankara: Nobel.