RISK LIABILITY OF CRYPTO ASSET SERVICE PROVIDERS

Öz

Legal regulations for the crypto asset sector are of increasing importance both at national and international levels. An important development in this field in Turkey is the enactment of Law No. 7518 on Amendments to the Capital Markets Law so called “Cryto Assets Law”. While the main purpose of this regulation is to ensure the protection of customer assets and prevent money laundering and terrorism financing, Law No. 7518 also regulates the legal liability of crypto asset service providers by referring to Article 71 of the Turkish Code of Obligations. This paper aims to discuss the practical applicability and possible effects of the relevant regulation by addressing the legal liability of crypto asset service providers within the scope of Article 71 of the Turkish Code of Obligations.

Anahtar Kelimeler

• Crypto asset
• Crypto asset Service Providers
• Risk Liability
• Torts
• Capital Markets Law

Kripto Varlık Hizmet Sağlayıcılarının Tehlike Sorumluluğu

Öz

Kripto varlık sektörüne yönelik yasal düzenlemeler, ulusal ve uluslararası düzeyde artan bir öneme sahiptir. Türkiye’de bu alandaki önemli bir gelişme, “Kripto Varlık Yasası” adıyla anılan 7518 sayılı Sermaye Piyasası Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un yürürlüğe girmesidir. Söz konusu düzenlemenin temel amacı, müşteri varlıklarının korunmasını sağlamak, kara para aklanmasını ve terörizmin finansmanını önlemek olmakla birlikte 7518 sayılı Kanun, aynı zamanda kripto varlık hizmet sağlayıcılarının hukuki sorumluluğunu da Türk Borçlar Kanunu’nun 71. maddesine atıf yaparak düzenlemiştir. Bu çalışma, kripto varlık hizmet sağlayıcılarının hukuki sorumluluğunu, Türk Borçlar Kanunu’nun 71. maddesi kapsamında ele alarak ilgili düzenlemenin uygulanabilirliği ve olası etkilerini tartışmayı amaçlamaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Kripto Varlık
• Kripto Varlık Hizmet Sağlayıcıları
• Tehlike Sorumluluğu
• Haksız Fiil Sorumluluğu
• Sermaye Piyasası Kanunu

Kaynakça

1. Akman S, Sorumsuzluk Anlaşması (Sulh Garan Matbaası 1976).
2. Başalp N, Sorumsuzluk Anlaşmaları (On İki Levha Yayıncılık 2011).
3. Başoğlu B, “Sözleşme Dışı Kusursuz Sorumluluk Hukuku ve Özellikle Tehlike Sorumluluğuna İlişkin Değerlendirmeler” (2015) 6(2) İnönü Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi 29-56.
4. Baysal B, Haksız Fiil Hukuku m. BK 49-76 (On İki Levha Yayıncılık 2019).
5. Baysal B, Zarar Görenin Kusuru (Müterafik Kusur) (On İki Levha Yayıncılık 2012).
6. Bilgili F ve Cengil MF, “Bitcoin Özelinde Kripto Paraların Eşya Niteliği Sorunu” (Erişim Tarihi 14 Aralık 2024).
7. Büyüksağış E, “The New Turkish Tort Law” (2012) 3(1) Journal of European Tort Law 44-100.
8. Büyüksağış E, Yeni Sosyo-Ekonomik Boyutuyla Maddi Zarar Kavramı (Vedat Kitapçılık 2007).

9. Büyüksağış E ve van Boom WH, “Strict Liability in Contemporary European Codification: Torn Between Objects, Activities, and Their Risks” (2013) 44(2) Georgetown Journal of International Law 609-640.
10. Chappuis B, Le moment du dommage (Shulthess Verlag 2007).
11. Çakırca Sİ, Türk Sorumluluk Hukukunda Yansıma Zarar (Vedat Kitapçılık 2012).
12. Çekin MS, “Kripto Varlıklar Üzerinde Gerçekleştirilen İşlemlerin Borçlar Hukuku ve Eşya Hukuku Açısından Değerlendirilmesi” (2022) 9(1) İstanbul Medipol Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi 1-30.
13. Çekin MS, 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu m. 71 Çerçevesinde Tehlike Sorumluluğu (On İki Levha Yayıncılık 2016).
14. Deschenaux H ve Tercier P, La Responsabilité Civile (2. bs, Stämpfli 1982).
15. Erdem M, “Türk Borçlar Kanunu Uyarınca Tehlike Sorumluluğu” (2012) Marmara Üniversitesi Hukuk Araştırmaları Dergisi (MÜHF-HAD), Prof. Dr. Cevdet Yavuz’a Armağan, Özel Sayı, 217-227.
16. Eren F, Borçlar Hukuku Genel Hükümler (24. bs, Yetkin 2019).
17. Eren F, Sorumluluk Hukuku Açısından Uygun İlliyet Bağı Teorisi (Sevinç Matbaası 1975).
18. Erişgin N, “Türk Borçlar Kanunu madde 71: Genel Tehlike Sorumluluğu” iç Yeni Türk Borçlar Kanunu ve Yeni Türk Ticaret Kanunu Sempozyumu (Makaleler, Tebliğler) (Vedat Kitapçılık 2013) 59-101.
19. Erten A, “Müteselsil Sorumluluk Bakımından Sorumsuzluk Şartları” (1981) Prof. Dr. Akın Erginay’a 65. Yaş Armağanı 113–121.
20. Erten A, Sorumsuzluk Anlaşmaları (Olgaç Matbaası 1977).
21. Gümüşsoy G, “6098 Sayılı Türk Borçlar Kanununa Göre Tehlike Sorumluluğu” (2014) 13(2) İstanbul Kültür Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi 31-54.
22. İmre Z, “Türk Hususi Hukukuna Göre Tehlikeli Şeylerden Doğan Mesuliyet” iç Yargıtay Yüzüncü Yıldönümü Armağanı (Yargıtay 1968).
23. İmre Z, Doktrinde ve Türk Hukukunda Kusursuz Mesuliyet Hâlleri (İsmail Akgün Matbaası 1949).
24. Kapancı KB, “Özel Hukuk Penceresinden Blokzincir: Sanal Para Değerleri ve Akıllı Sözleşmeler Üzerine Değerlendirmeler” iç Gelişen Teknolojiler ve Hukuk 1 – Blokzincir, (On İki Levha Yayıncılık 2021) 163- 215.
25. Kılıçoğlu A, Borçlar Hukuku Genel Hükümler (24. bs, Turhan 2020).
26. Kırca Ç, Ürün Sorumluluğu (Banka ve Ticaret Hukuku Araştırma Enstitüsü 2007).
27. Koch BA ve Koziol H, “Generalklausel für die Gefährdungshaftung” (2002) 5 REAS/HAVE 368-371.
28. Nomer HN, Borçlar Hukuku Genel Hükümler (19. bs, Beta Basın Yayım 2023).
29. Nomer HN, Haksız Fiil Sorumluluğunda Maddî Tazminatın Belirlenmesi (Beta 1996).
30. Oftinger K ve Stark EW, Schweizerisches Haftplichtrecht, Band II/3 Übrige Gefahrdungshaftungen (4. bs, Schulthess 1991).
31. Oğuzman K ve Öz MT, Borçlar Hukuku Genel Hükümler Cilt 2 (15. bs, Vedat Kitapçılık 2020).
32. Oğuzman K, Seliçi Ö ve Oktay Özdemir S, Kişiler Hukuku (Gerçek ve Tüzel Kişiler) (8. bs, Filiz Kitabevi 2012).
33. Özdemir G, “Kripto Paraların Hukuki Niteliği” (2021) 11(1) Süleyman Demirel Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi 289-306.
34. Özden S, “Karşılaştırmalı Hukukta Salt Malvarlığı Zararları” (2010) XXVI(3) BATİDER 89-125.
35. Rey H, Ausservertragliches Haftpflichtrecht (4. bs, Schulthess 2008).
36. Rodriguez de las Heras Ballell T, “The Emergence of Principles and Best Practices on Assets: Proprietary Rights, and Enforcement” European Journal of Risk Regulation (Erişim Tarihi 14 Aralık 2024).
37. Sanlı KC, Haksız Fiil Hukukunun Ekonomik Analizi – Hukuk ve Ekonomi Öğretisi (Arıkan Yayınları 2007).
38. Saraç S, Türk Borçlar Kanunu’nda Tehlike Sorumluluğu (On İki Levha Yayıncılık 2013).
39. Schwenzer I, Schweizerisches Obligationenrecht: Allgemeiner Teil (Stämpfli 2012).
40. Seliçi Ö, “Özel Hukukta Mücbir Sebep Kavramı ve Uygulanış Tarzı” iç Sorumluluk Hukukunda Yeni Gelişmeler, MHE III. Sempozyum (MHAE Yayını 1980) 61-69.
41. Spier J, “The Phantom of a European Civil Code a Call for a Serious Discussion on the Foundations of a Truly 21st Century Private Law” iç H Koziol ve J Spier (eds), Liber Amicorum Pierre Widmer (2003) 329-340.
42. Tandoğan H, “Tehlike Sorumluluğu Kavramı ve Türk Hukukunda Tehlike Sorumluluklarının Düzenlenmesi Sorunu” iç Sorumluluk Hukukunun Güncel Sorunları, Sorumluluk Hukukundaki Yeni Gelişmeler I. Sempozyumu (İstanbul Üniversitesi Mukayeseli Hukuk Enstitüsü Yayını 1980) 7-52.
43. Tandoğan H, Kusura Dayanmayan Sözleşme Dışı Sorumluluk Hukuku (Ajans Türk Matbaası 1981).
44. Tandoğan H, Türk Mesuliyet Hukuku (Vedat Kitapçılık 2010).
45. Tekinay SS, Akman S, Burcuoğlu H ve Altop A, Tekinay Borçlar Hukuku (Filiz Kitabevi 1993).
46. Tiftik M, Türk Hukukunda Tehlike Sorumluluklarının Genel Kural ile Düzenlenmesi Sorunu (2.bs, Yetkin 2005).
47. Ulusan İ, “Tehlike Sorumluluğu Üstüne” (1970) 4(6) Mukayeseli Hukuk Araştırmaları Dergisi 23-57.
48. Ulusan İ, Medeni Hukukta Fedakârlığın Denkleştirilmesi İlkesi ve Uygulama Alanı (2. bs, Vedat Kitapçılık 2012).
49. Üçışık G, “Tehlike Sorumluluğunun Genel Kural ile Düzenlenmesi” iç Gazi Üniversitesi Hukuk Fakültesi Sorumluluk ve Tazminat Hukuku Sempozyumu (2009) 127–145.
50. Werro F, La responsabilité civile (2. bs, Stämpfli 2011).
51. Werro F, “Les principes de droit européen de la responsabilité civile en deux mots: contenu et critique” (2005) 3 REAS/HAVE 248-50.
52. Widmer P, “Switzerland” in Unification of Tort Law: Strict Liability (Kluwer Law International 2001) 323-350.
53. Widmer P, “Ein erster Schritt zu einem europäischen Haftpflichtrecht?” (2005) 3 REAS/HAVE 245-247.
54. Winiger B, “La responsabilité pour risque est-elle dangereuse pour la faute?” in Responsabilité objectives (Shulthess 2003) 191-206.