KİŞİSEL ANTRENÖRLÜK SÖZLEŞMESİNİN HUKUKİ AÇIDAN DEĞERLENDİRİLMESİ

 Günümüz modern insanının günlük ajandasındaki eylemlerden biri de spor ve bedensel aktivitedir. Günlük hayatın insanlara dayattığı hareketsiz yaşam insanların bu ilgisini kaçınılmaz kılmaktadır. Bu eylem insanların ekonomik şartlarına ve sağlık durumuna göre çeşitli şekillerde gerçekleşebilmektedir. Kimisi için günlük yarım saatlik yürüyüş yeterli iken bir başkası tüm dikkatleri üzerinde toplayacak bir vücudun hayali ile bir diğeri de tedavisinin bir parçası olduğundan sağlığını geri kazanmak için spora vakit ayırmaktadır. Bunun gibi, kimi mahallesinde belediyenin koyduğu aletlerden istifade ederken, bir başkası aylık ödeyerek spor salonlarına gitmeyi, kimisi de ekonomik gücünün etkisiyle veya sağlık sorunlarından dolayı kişisel antrenörle çalışmayı tercih etmektedir. 

Kişisel antrenör, fizyolojik, fiziksel, ruhsal ve çevresel değerlendirmeler yaparak çalıştığı kişinin ihtiyaçlarına uygun, sağlığını koruyan ve performansını üst düzeye çıkarmak için antrenman ve programını yapan veya uzmanı olduğu spor dalını kişiye öğreten kişidir. Kişisel antrenörlük günümüzde birçok antrenörün gelir kaynağı haline gelmiştir ve kazanılan meblağlar da küçümsenecek cinsten de değildir. Özellikle büyük şehirlerde beyaz yakalı çalışanlar ve özel rehabilitasyon uygulaması gerekenler tarafından tercih edilmektedir ve uygulaması da yıldan yıla artmaktadır. Bu konunun hukuki açıdan değerlendirilmesi de gereklidir. Doktrin incelendiğinde bu konu hakkında daha önce herhangi bir çalışma yapılmadığı görülmüştür.

Bu çalışmada, kişisel antrenörlük sözleşmesi niteliği, unsurları, şekli, tarafları, tarafların borçları, sözleşmenin sona ermesi ve borçları başlıkları ile değerlendirilmeye çalışılmıştır. Çalışmamızda uygulamada birçok görünüm şekli olan bu sözleşmenin bağımsız şekilde çalışan antrenör ile müşteri arasında yapılan türü değerlendirilecektir.