CEZA MAHKEMELERİ ARASINDA BEKLETİCİ SORUN KARARI

Görülmekte olan bir ceza davasında, dava konusu sorunun çözümü, bazı hallerde ceza mahkemesinin yetki alanı dışında kalan bir sorunun çözümüne bağlı olabilmektedir. Bekletici sorun olarak adlandırılan bu sorunlar bağlantının bir neticesidir. Bu duruma ilişkin olarak Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 218’inci maddesinin birinci fıkrası yol gösterici niteliktedir: “Yüklenen suçun ispatı, ceza mahkemelerinden başka bir mahkemenin görev alanına giren bir sorunun çözümüne bağlı ise; ceza mahkemesi bu sorunla ilgili olarak da bu kanun hükümlerine göre karar verebilir. Ancak bu sorunla ilgili olarak görevli mahkemede dava açılması veya açılmış davanın sonuçlanması ile ilgili olarak bekletici sorun kararı verebilir.” Çalışmada, söz konusu hükmün lafzi olarak yorumlanması ile ceza mahkemelerinin bir başka ceza mahkemesinin kararını bekletici sorun sayamayacağı sonucuna ulaştık. Doktrinde Türk Ceza Kanunu’nun 127. maddesinde düzenlenmiş olan “İsnat edilen ve suç oluşturan fiilin ispat edilmiş olması halinde kişiye ceza verilmez. Bu suç nedeniyle hakaret edilen hakkında kesinleşmiş bir mahkûmiyet kararı verilmesi halinde, isnat ispatlanmış sayılır.” hükmünün kıyas yoluyla ceza mahkemeleri arasında bekletici sorun kararı verilebileceği görüşü eleştirilmiştir. İstisna hükümlerde kıyas metodu uygulanamayacağı için ceza mahkemeleri arasında bekletici sorun kararı verilemeyeceği sonucuna vardık. Böylesi durumlarda mümkün olduğunca mahkemeler arası bağlantı nedeniyle davaların birleştirilmesi ile sınırlı ve zorunlu durumlarda başvurulmak üzere ceza mahkemeleri arası bekletici sorun kararı verilmesine imkân tanıyacak şekilde CMK m. 218/1 hükmünün revize edilmesi gerektiği kanaatine vardık.