Çalışmamız, YouTube’daki ASMR videolarında dinî içeriklerin nasıl kurulduğunu ve hangi duyumsal-söylemsel stratejilerle dolaşıma girdiğini din sosyolojisi perspektifinden incelemektedir. Araştırmanın nitel tasarımı, dengeli bir örneklemle (n=40; İslami, Hristiyan, Hindu/Budist, New Age/Spiritüel) ve dört tema üzerinden yürütülmüştür: dua/tilavet, mantra/zikir, şifa/enerji ve ibadet ambiyansı. Ses ve görüntüden oluşan akış; başlık, açıklama, chapters ve etiketten oluşan paratekst ile anonim yorumların incelenmesi birlikte değerlendirilmiş; internet etnografisi ve duyusal etnografiden yararlanılmıştır. Bulgular, fısıltı, yakın mikrofon, yavaş tempo ve tekrarın oluşturduğu ortak estetik omurganın “mahrem eşlik” ve dijital eş-hazır bulunuş hissini ürettiğini; uyku, rahatlama, şifa gibi paratekst vaatlerinin yorum tanıklıklarıyla uyumlu olduğunu göstermektedir. Kategoriler arası farklarda Hristiyanlıkta pastoral bakım dramaturjisi, İslam’da murattel benzeri yakın söyleyiş, Hindu/Budist ve New Age’de şarkı kaseleri ve iyileştirme söyleminin belirginliği öne çıkmaktadır. Şifa/enerji temasının erişimde baskınlaşması, medyatikleşme ve “banal din” çerçevesiyle, platform mantığı ve dijital mahremiyet dramaturjisiyle tutarlıdır. Çalışma, dijital ortamda duyusal dindarlığın tipolojisini ve terapötik dinselliğin yükselişini kavramsal olarak netleştirmektedir. Elde edilen tipoloji, dua/tilavet ile ibadet ambiyansının uzun akışlı eşlik sunduğunu; şifa/enerji kipinin kısa-orta süreli videolarda ölçeklendiğini göstermektedir. Bulgular, ev içi ritimlere gömülü “uzaktan eşlik” temelli bir ambiyans dindarlığının görünür kılındığını ve dinî dilin iyi oluş ekseninde yeniden çerçevelenerek kullanıcı-merkezli bir dijital dindarlık ekonomisine dönüştüğünü göstermektedir.
Din Sosyolojisi Din ve Medya Dijital Din Duyusal Dindarlık ASMR
Our study examines, from a sociology-of-religion perspective, how religious content is configured in YouTube ASMR videos and through which sensory–discursive strategies it circulates. The qualitative design uses a balanced sample (n = 40; Islamic, Christian, Hindu/Buddhist, New Age/Spiritual) and four themes: prayer/recitation, mantra/dhikr, healing/energy, and worship ambience. We jointly evaluate the audiovisual stream with paratext—title, description, chapters, and tags—and anonymized comments, drawing on internet ethnography and sensory ethnography. Findings show that whisper, close microphone, slow tempo, and repetition constitute a shared aesthetic spine that produces “intimate accompaniment” and a sense of ambient co-presence; paratextual promises such as sleep, relaxation, and healing align with testimonial comments. Cross-category differences include a pastoral-care dramaturgy in Christian cases, murattal-like close delivery in Islamic cases, and, in Buddhist/Hindu and New Age cases, the prominence of singing bowls, and healing discourse. The dominance of the healing/energy theme in reach is consistent with the mediatization and “banal religion” framework, as well as with platform logics and a digital intimacy dramaturgy. The study conceptually clarifies a typology of digital sensory religiosity and the rise of therapeutic religiosity. The typology indicates long-flow companionship in prayer/recitation and worship ambience, whereas the healing/energy mode scales via short-to-medium-length videos. The findings show that an ambience-based mode of religiosity grounded in “remote accompaniment” and embedded in domestic rhythms has become visible, and that religious language is being reframed around well-being in ways that transform it into a user-centered digital religiosity economy.
Sociology of Religion Religion and Media Digital Religion Sensory Religiosity ASMR
| Birincil Dil | Türkçe |
|---|---|
| Konular | Din Sosyolojisi |
| Bölüm | Araştırma Makalesi |
| Yazarlar | |
| Gönderilme Tarihi | 6 Eylül 2025 |
| Kabul Tarihi | 14 Aralık 2025 |
| Yayımlanma Tarihi | 31 Aralık 2025 |
| Yayımlandığı Sayı | Yıl 2025 Cilt: 8 Sayı: 2 |