Yeni Despotizm: Demokrasilerin Geleceği Mi?

İçerik itibariyle oldukça detaylı, girift ve kesif sayılabilecek bu çalışmayı iktidar yapılarını anlama, karşılaştırma ve özellikle dijitalleşmenin küresel ölçekte had safhaya ulaştığı yüzyıla yönelik bir eleştiri olarak okumak mümkündür. Yazar özetle, keyfi ve sömürücü iktidar biçimi, plütokrasi ve patronaj ağlarıyla örülü bir sistem olarak tanımladığı yeni despotizmin Ares ’e benzediğini, fakat yine de nezaretçi demokrasinin (monitory democracy) bariz şekilde siyasi bir alternatif olabileceği iddiasında bulunur. Yazar, aniden yaşanan kitlesel ölümlerin, gıdalarda yaşanan stok sorunlarının, büyük finansal çöküşlerin, tuhaf bir nükleer patlamanın, hatta örgütlü guruplar tarafından başlatılan bir dijital muhalefet hareketi ve şiddete dayanmayan grevlerden sonra isyankar bir sivil toplumun vuku bulması, despotların dengesini kaybetmelerine yol açabileceğini ileri sürer. Ancak yazar, yaşanan bütün olumsuzluklara rağmen yeni despotizmlerin yöneticilerinin bunların yaşanmasına imkan tanımayacak kadar akıllı ve donanımlı olduklarından dem vurmaktadır. Bu açıdan bakıldığında yazar, yeni despotizmin her yere sirayet ettiğini ve alt edilmesinin neredeyse imkansız olduğunu ima etmektedir. Yeni despotizmlerin, demokrasinin geleceği olup olmadığı meselesinin okuyucuya bırakılması ise, sonraki çalışmalara zemin oluşturması bakımından değerlidir.

It is possible to read this work, which can be considered quite detailed, intricate, and precise in terms of its content, as a critique of understanding and comparing power structures and especially of the century in which digitalization has reached its peak on a global scale. In summary, the author argues that the new despotism, which he defines as a system of arbitrary and exploitative forms of power, plutocracy and patronage networks, resembles Ares, but that monitory democracy can be an obvious political alternative. The author argues that sudden mass deaths, food shortages, massive financial collapses, a bizarre nuclear explosion, or even a rebellious civil society after a digital dissent movement and non-violent strikes initiated by organized groups, can throw despots off balance. However, the author argues that despite all the adversities, the rulers of the new despotisms are too smart and well-equipped to allow this to happen. From this perspective, the author implies that the new despotism is pervasive and almost impossible to overcome. Leaving it to the reader to decide whether the new despotisms are the future of democracy or not is valuable as a basis for further studies.