Fen Eğitiminde Öğrenme Döngüsü Modelleri

Yüksel Keleş

doi:10.17860/efd.99869

Fen Eğitiminde Öğrenme Döngüsü Modelleri

Öz

Öğrenme döngüleri yapılandırıcı yaklaşımla fen eğitimi için geliştirilmiş modellerdir. Öğrenme döngüsü modelleri birbirini izleyen 3, 5 veya 7 evreden oluşmaktadır, bu evreler birbirinden ayrı ya da doğrusal değildir. Öğrenme döngüsü uygulamalarının yaratıcı ve eleştirel düşünme için öğrencileri teşvik etmesi ve bilime karşı olumlu tutum geliştirilmesi beklenmektedir. Kavramların daha iyi anlaşılmasına ve öğrencilerde ileri düşünme yeteneklerinin gelişmesine yardımcı olacağı düşünülmektedir. Bu makalede 5E ve 7E modellerinin her bir evresindeki öğrenci ve öğretmen rolleri üzerinde durulmaktadır. Model üzerinde gerçekleştirilen çalışmaların sonuçlarına dayanılarak modelin sağlayacağı olası faydalar tartışılmaktadır. Fen eğitiminde öğrenme döngüsü uygulamalarının yaygınlaştırılması amacıyla, öğretmen yetiştirme süreçlerinde öğrenme döngüsü modellerine yer verilmesi önerilmektedir.

Anahtar Kelimeler

5E modeli, 7E modeli, fen öğretimi, yapılandırıcılık, öğrenme döngüsü

Kaynakça

Akdeniz, A.R. ve Keser, Ö. F. (2002, Mayıs). Assessment of the constructivist learning environment with qualitative and quantitative methods, changing times and changing needs. First International Education Conference, Doğu Akdeniz Üniversitesi, Gazimağusa, KKTC.
Balcı, S., Çakıroğlu, J. ve Tekkaya, C. (2006). Engagement, exploration, explanation, extension, and evaluation (5E) learning cycle and conceptual change text as learning tools. Biochemistry and Molecular Biology Education, 34 (3), 199-203.
Bozdoğan, A.E., ve Altunçelik, A. (2007). Fen bilgisi öğretmen adaylarının 5E öğretim modelinin kullanılabilirliği hakkındaki görüşleri. Gazi Üni. Kastamonu Eğitim Fakültesi Dergisi, 15 (2), 579-590.
Caprio, M.W. (1994). Easing into constructivism. Journal of College Science Teaching, 23 (4), 210- 212.
Carin, A.A., Bass, J.E. ve Contant, T.L. (2005). Methods for teaching science as inquir.y (9th ed.). Upper Saddle River, NJ: Pearson Prentice Hall.
Çakıroğlu, J. (2006). The effect of learning cycle approach on students' achievement in science. Eğitim Araştırmaları, 22, 61-73.
Ergin, İ., Ünsal, Y. ve Tan, M. (2006). 5E Modeli'nin öğrencilerin akademik başarısına ve tutum düzeylerine etkisi:"yatay atış hareketi" örneği. Ahi Evran Üni. Kırşehir Eğitim Fakültesi Dergisi, 7 (2), 1-15.
Lawson, A. E. (1995). Science teaching and the development of thinking. Belmont, CA: Wadsworth Publihing,.

Lord, T. (1999). A comparison between traditional and constructivist teaching in environmental science. The Journal of Environmental Education, 30 (3), 22-27.
Lorsbach, A.W. ve Jinks, J.L. (1999). Self-efficacy theory and learning environment research. Learning Environments Research, 2 (2), 157-167.
Mintzes, J.J., Wandersee, J.H. ve Novak, J.D. (2001). Assessing understanding in biology. Journal of Biological Education, 35 (3), 118-124.
Pavelich, M.J. ve Abraham, M.R. (1979). An inquiry format laboratory program for general chemistry. Journal of Chemical Education, 56 (2), 100-103.
Reiff, R., Harwood, W.S. ve Phillipson, T. (2002). The inquiry whell: A research-based model for doing scientific inquiry. Paper presented at the annual meeting of the National Assocation for Research in Science Teaching, New Orleans, LA. April 7-10.
Schneider, L.S. ve Renner, J.W. (1980). Concrete and formal teaching. Journal of Research in Science Teaching, 17, 503-517.
Singer, F.M. ve Moscovici, H. (2008). Teaching and learning cycles in a constructivist approach to instruction. Teaching and Teacher Education, 24, 1613-1634.
Trowbridge, J.E. ve Wandersee, J. H. (1998). Theory-driven graphic organisers. In J.J. Mintzes, J.H. Wandersee and D.J. Novak (Eds.) Teaching science for understanding: a human constructivist view (pp. 95-131). San Diego, CA: Academic Press.
Ward, R. C. ve Herron, J. D. (1980). Helping students understand formal chemical concepts. Journal of Research in Science Teaching, 17 (5), 387- 400.
Ward, R.E. ve Wandersee, J.H. (2002). Struggling to understand abstract science topics: a roundhouse diagram-based study. International Journal of Science Education, 24 (6), 575-591.

Ayrıntılar

Birincil Dil

Türkçe

Konular

-

Bölüm

-

Yazarlar

Yüksel Keleş Bu kişi benim

Yayımlanma Tarihi

1 Kasım 2011

Gönderilme Tarihi

1 Kasım 2011

Kabul Tarihi

-

Yayımlandığı Sayı

Yıl 2010 Cilt: 6 Sayı: 1

DOI

https://doi.org/10.17860/efd.99869

IZ

https://izlik.org/JA99WF34AD

Kaynak Göster

RIS / Bibtex

APA

Keleş, Y. (2011). Fen Eğitiminde Öğrenme Döngüsü Modelleri. Mersin Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 6(1), 41-51. https://doi.org/10.17860/efd.99869

AMA

1.Keleş Y. Fen Eğitiminde Öğrenme Döngüsü Modelleri. MEÜEFD. 2011;6(1):41-51. doi:10.17860/efd.99869

Chicago

Keleş, Yüksel. 2011. “Fen Eğitiminde Öğrenme Döngüsü Modelleri”. Mersin Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi 6 (1): 41-51. https://doi.org/10.17860/efd.99869.

EndNote

Keleş Y (01 Kasım 2011) Fen Eğitiminde Öğrenme Döngüsü Modelleri. Mersin Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi 6 1 41–51.

IEEE

[1]Y. Keleş, “Fen Eğitiminde Öğrenme Döngüsü Modelleri”, MEÜEFD, c. 6, sy 1, ss. 41–51, Kas. 2011, doi: 10.17860/efd.99869.

ISNAD

Keleş, Yüksel. “Fen Eğitiminde Öğrenme Döngüsü Modelleri”. Mersin Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi 6/1 (01 Kasım 2011): 41-51. https://doi.org/10.17860/efd.99869.

JAMA

1.Keleş Y. Fen Eğitiminde Öğrenme Döngüsü Modelleri. MEÜEFD. 2011;6:41–51.

MLA

Keleş, Yüksel. “Fen Eğitiminde Öğrenme Döngüsü Modelleri”. Mersin Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, c. 6, sy 1, Kasım 2011, ss. 41-51, doi:10.17860/efd.99869.

Vancouver

1.Yüksel Keleş. Fen Eğitiminde Öğrenme Döngüsü Modelleri. MEÜEFD. 01 Kasım 2011;6(1):41-5. doi:10.17860/efd.99869