-

Öz

The purpose of this study is to determine teachers’ union administrators and members’ opinions regarding human resources management practices of Ministry of Education and how these practices show similarities of unions’ policies and values. This study is a qualitative descriptive study and designed within phenomenology and easily accessible sampling was chosen from sampling techniques. Sample comprised 12 teachers’ union administrators and members who are on duty in Kayseri province. Semi-structured interview form was used as data collection tool and the data were analyzed through descriptive analysis. The results obtained by the views of participants are as follows: Planning and recruitment process is merely based on the results of public personnel selection exam without taking into account of any scientific data by Human Resources General Directorate of Ministry of Education. Human resources development practices centered around the activities of in-service training. There are no criteria for assessment and payment of fees. Health care and social security applications are not sufficient and paid wages are not equivalent to the service provided. When it comes to integration and business dealings, very often amended regulation has been made to modify the appointment and replacement; this situation has damaged the family unity, peace in workplace and brought many problems about principal appointments. There is no particular application for separation from work and retired personnel are not monitored. Consequently, the results show that the directorate does not serve for the purposes stated above and needs to be improved to be functional

Anahtar Kelimeler

• Human resources management practices, teachers’ union administrators and members

Eğitim Sendika Yönetici ve Üyelerinin MEB İnsan Kaynakları Yönetimi Uygulamalarına İlişkin Görüşleri

Öz

Bu çalışmanın amacı, eğitim sendikaları yönetici ve üyelerinin Milli Eğitim Bakanlığı’nın (MEB) İnsan Kaynakları Yönetimi (İKY) uygulamalarına ilişkin görüşlerini belirleyerek, amaç ve işlevlerinin sendikaların savundukları değerlerle ne ölçüde uyuştuğunu saptamaktır.  Araştırma betimsel olarak ele alınmış nitel bir çalışmadır. Çalışmada olgubilim deseni kullanılmış, katılımcılar amaçlı örnekleme yöntemlerinden kolay ulaşılabilir durum örneklemesi ile saptanmıştır. Katılımcılar, Kayseri’de görevli 12 sendika üyesinden oluşmaktadır. Veri toplama aracı olarak yarı yapılandırılmış görüşme formu kullanılmış, veriler betimsel analizi tekniği ile çözümlenmiştir. Araştırmada katılımcı görüşleri doğrultusunda ulaşılan sonuçlar şu şekildedir: MEB İnsan Kaynakları Genel Müdürlüğü, planlama ve seçme işlemlerini bilimsel verileri göz önüne almadan, kamu personeli seçme sınavı sonuçları doğrultusunda yapmaktadır.  İnsan kaynaklarını geliştirme uygulamaları hizmet içi eğitim faaliyetleri etrafında toplanmaktadır. Değerlendirme ve ücret ödemede kriterler bulunmamaktadır. Sağlık ve sosyal güvenlik uygulamaları yetersiz olup ödenen ücretle sağlanan hizmet denk değildir. Bütünleştirme ve iş ilişkilerinde özellikle atama ve yer değiştirme konusunda çok sık mevzuat değişikliği yapılmış, bu durum aile bütünlüğü ve iş yerinde çalışma barışına zarar verip yönetici atamalarında sorunları beraberinde getirmiştir. İşten ayrılma ve sonrasına yönelik özel bir uygulama olmayıp, emekli olan personel takip edilmemektedir. Ulaşılan genel sonuç, ilgili müdürlüğün amacına uygun hizmet etmeyip, işlevsel olması için geliştirilmesi gerekmektedir.

Anahtar Kelimeler

• İnsan kaynakları yönetimi uygulamaları, eğitim sendika yönetici ve üyeleri

Kaynakça

1. 4688 Sayılı Kanuna Göre Faaliyet Gösteren Kamu Görevlileri Sendikaları. 15.04.2013 tarihinde http://www.csgb.gov.tr adresinden alınmıştır.
2. 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu. 15.04.2013 tarihinde http://www.mevzuat.gov.tr/MevzuatMetin/1.5.657.pdf adresinden alınmıştır.
3. Açıkalın, A. (1996). Çağdaş örgütlerde insan kaynağının (personel) yönetimi, Ankara: Pegem Yayıncılık.
4. Aldemir, C., Ataol, A. ve Solakoğlu, G, (1993). Personel Yönetimi, İzmir: Fakülteler Kitabevi Barış Yayınları.
5. Allen, J. & Dale, A. (1995). The school reform handbook how to ımprove your schools. (Elektronik Belge) The Center of Education Reform 15.04.2013 tarihinde http://www.edreform.com/handbook/index.html adresinden alınmıştır.
6. Argon, T & Eren, A. (2004). İnsan kaynakları yönetimi. Ankara: Nobel Yayın Dağıtım.
7. Avar, G. (2006). İşçi sendikalarının insan kaynakları yönetimine bakış açıları. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Marmara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
8. Balcı, A. (2009). Sosyal bilimlerde araştırma: yöntem teknik ve ilkeler. Ankara, Pegema Yayıncılık.

9. Başaran, İ. E. (1985). Örgütlerde işgören hizmetleri yönetimi. Ankara: A.Ü. Bilimleri Fakültesi Yayınlar No:139.
10. Berberoğlu, N., (1995). Çalışma ekonomisi (2. Basım). Eskişehir: Anıt Yayıncılık.
11. Buluç, B. (1997). Milli Eğitim Bakanlığında insan kaynaklarının geliştirilmesi. Yayınlanmamış Doktora Tezi. G.Ü, Sosyal Bilimler Enstitüsü.
12. Çalışma Bakanlığı (2014) Temmuz Verileri. 12.09.2014 http://www.csgb.gov.tr/csgbPortal/ShowProperty/WLP%20Repository/csgb/dosyalar/ist atistikler/4688_istatistik_2014adresinden alınmıştır.
13. Ekiz, D. (2003). Eğitimde araştırma yöntem ve metotlarına giriş, Ankara: Anı Yayıncılık
14. Erdut, T.(1998) İnsan kaynakları yönetimi ve endüstriyel ilişkilerde değişim, Doçenlik Tezi.
15. Erkılıç, T. A. (2007). İnsan kaynakları ve eğitim programının yönetimiyle ilgili etmenlerin ortaöğretimde çalışanların sendikal örgütlenmelerine etkileri. Kırgızistan Türkiye Manas Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 17, .53-64.
16. Evren, S., Erdem, S., & Yıldırım, C. (1995). Eğitim emekçileri tarihi: Encümen-i Muallimin’den Eğitim Sen’e, İstanbul, Bireşim Yayınları, 441, [16] s. ISBN 975-336- 008-8
17. Gemici, Y. (2008). Eğitimde sendika-yönetim ilişkisi. Yayınlanmamış Doktora Tezi. Dokuz Eylül Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü.
18. Koray M. (2000). Sosyal politika.Bursa: Ezgi Yayınları.
19. Kula, E. (2005). İnsan kaynakları yönetimi ile sendikalar arasındaki ilişki ve Sincan Arçelik Bulaşık Makinesi Fabrikasında bir araştırma. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü 15.04.2013 tarihinde http://acikarsiv.ankara.edu.tr/browse/3186/4040.pdf?show adresinden alınmıştır.
20. Mabey C., Salaman G. & Storey J., (1998) Strategic human resorce management, Sage Publications, London:.
21. MEB, (2013). İnsan Kaynakları Genel Müdürlüğü Resmi Web sitesi. 15.04.2013 tarihinde http://personel.meb.gov.tr/www/icerik_goruntule.php?KNO=11 adresinden alınmıştır.
22. Scarpello, V.G. & Ledvinda J. (1988) Personnel human resource management environments and functions, Boston: PWS Cont Publishing Company.
23. Sert, S., (2007). İnsan kaynakları yönetimi uygulamalarının işci sendikalrına etkisi ve bir uygulama. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Marmara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
24. Seyyar A. ve Öz C. S.,(2007). İnsan kaynakları terimleri ansiklopedik sözlük, Değişim Yayınları, İstanbul,
25. TDK, (2013). 15.04.2013 tarihinde http://www.tdk.gov.tr adresinden alınmıştır.
26. Tokol A. (2001). Endüstri ilişkileri ve yeni gelişmeler. Bursa: Uludağ Üniversitesi Güçlendirme Vakfı Yay.
27. Tokol A. (2002). Sendikaların üye sayısında azalma nedenleri ve sendikaların izledikleri yeni politikalar. İş Güç, Endüstri İlişkileri ve İnsan Kaynakları Dergisi, 4 (1), 01.15.2013 tarihinde http://www.isgucdergi.org /index.php?p=makale &id=282&cilt=4&sayi=1&yil=2002 adresinden alınmıştır.
28. Türnüklü, A.(2000). Eğitim bilim araştırmalarında etkin olarak kullanılabilecek nitel bir araştırma tekniği: görüşme. Kuram ve Uygulamada Eğitim Yönetimi Dergisi. 24, s.547.
29. Wolcott, H. F. (1994). Transforming qualitative data: description, analysis and ınterpretation. Newbury Park, CA: Sage.
30. Yıldırım,A., Şimşek, H. (2008). Sosyal Bilimlerde Nitel Araştırma Yöntemleri. Ankara: Seçkin Yayıncılık.