Experiences of Social Studies Teacher Candidates Regarding Distance Education Applications: An Evaluation in The Context of Education 4.0

Öz

Technological developments have led to changes in many sectors around the world, and distance education practices in the field of education have led to a rethinking of traditional education. This situation has made the concept of Education 4.0 important. The aim of this study is to reveal the views of pre-service social studies teachers who experience the distance education process towards distance education. This research was conducted with a phenomenological design, one of the qualitative research designs. The research was conducted at the Faculty of Education of a state university in the Eastern Anatolia region in the spring semester of the 2022-2023 academic year. The data were collected from a total of 45 pre-service social studies teachers through an interview form developed by the researcher. The content analysis method, one of the qualitative analysis methods, was used to analyze the data. According to the results of the study, pre-service teachers mostly used opportunities such as attending live lectures, uploading files and watching videos in the distance education process; they also benefited from other features such as homework tracking and group work. Students generally followed the lectures by recording or watching the lectures live. Among the positive aspects of distance education, course repetition, flexibility in time and space, financial savings and development of technological skills were highlighted, while the negative aspects were identified as internet and connection problems, focusing difficulties, social isolation and exam security concerns.

Anahtar Kelimeler

• Social Studies Education
• Teacher Candidates
• Distance Education
• Education 4.0

Uzaktan Eğitim Uygulamalarına Yönelik Sosyal Bilgiler Öğretmen Adaylarının Deneyimleri: Eğitim 4.0 Bağlamında Bir Değerlendirme

Öz

Teknolojik gelişmeler dünyada birçok sektörde değişikliklere neden olmuş, eğitim alanında uzaktan eğitim uygulamaları geleneksel eğitimin yeniden gözden geçirilmesini sağlamıştır.. Bu durum Eğitim 4.0 kavramını önemli hale getirmiştir. Bu araştırmanın amacı, uzaktan eğitim sürecini deneyimleyen Sosyal Bilgiler öğretmen adaylarının uzaktan eğitime yönelik görüşlerini ortaya çıkarmaktır. Bu araştırma, nitel araştırma desenlerinden olgu bilim deseni ile yürütülmüştür.. Araştırma, 2022-2023 akademik yılı bahar döneminde Doğu Anadolu bölgesinde bulunan bir devlet üniversitesinin Eğitim Fakültesinde gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın verileri araştırmacı tarafından geliştirilen Görüşme Formu aracılığıyla toplam 45 Sosyal Bilgiler öğretmen adayından toplanmıştır. Verilerin analizinde nitel analiz yöntemlerinden içerik analizi yöntemi kullanılmıştır. Araştırma sonuçlarına göre; öğretmen adayları, uzaktan eğitim sürecinde en çok canlı derse katılma, dosya yükleyebilme ve video izleme gibi olanakları kullanmış; ödev takibi ve grup çalışmaları gibi diğer özelliklerden de faydalanmışlardır. Öğrenciler, dersleri genellikle kayıt izleme ile gerçekleştirmiş veya canlı olarak takip etmiştir. Uzaktan eğitimin olumlu yönleri arasında ders tekrar imkânı, zaman ve mekân esnekliği, maddi tasarruf ve teknolojik becerilerin gelişimi öne çıkarken, olumsuz yönler ise internet ve bağlantı problemleri, odaklanma zorlukları, sosyal izolasyon ve sınav güvenliği endişeleri olarak belirlenmiştir. Bu bağlamda paydaşlara teknolojik alt yapının güçlendirilmesi, geri bildirim ve destek hizmetlerinin sağlanması ile sanal sınıf ortamlarının daha etkili kullanılabilirliği çerçevesinde öneriler sunulmuştur.

Anahtar Kelimeler

• Sosyal Bilgiler Eğitimi
• Öğretmen Adayları
• Uzaktan Eğitim
• Eğitim 4.0

Kaynakça

1. Adeniyi, I. S., Al Hamad, N. M., Adewusi, O. E., Unachukwu, C. C., Osawaru, B., Chilson, O. U., ... ve David, I. O. (2024). Reviewing online learning effectiveness during the COVID-19 pandemic: A global perspective. International Journal of Science and Research Archive, 11(1), 1676-1685.
2. Akça, A. (2022). Uzaktan eğitim sürecinde beden eğitimi ve spor yüksekokulu öğrencilerinin görüşlerinin incelenmesi (Yüksek lisans tezi). Yozgat Bozok Üniversitesi.
3. Akkoyunlu, B. (2018). Why we should start implementing mobile learning in education? Kızılcahamam-Ankara: The 2nd International Conference on Distance Learning and Innovative Educational Technologies, 12-13 December.
4. Ay, Y., Karadağ, E., ve Acat, M. B. (2015). The Technological Pedagogical Content Knowledge-practical (TPACK-Practical) model: Examination of its validity in the Turkish culture via structural equation modeling. Computers & Education, 88, 97-108.
5. Ay, Y., Karadağ, E., ve Acat, M. B. (2016). ICT integration of Turkish teachers: An analysis within TPACK-Practical model. International Journal of Progressive Education, 12(2), 149-165.
6. Azorín, C. (2020). Beyond COVID-19 supernova. Is another education coming?. Journal of Professional Capital and community, 5(3/4), 381- 390.
7. Barber, W., ve King, S. (2020). Microsoft Teams in Education: Accessibility and Engagement in the Digital Classroom. Journal of Educational Technology Systems, 49(1), 5-25. doi:10.1177/0047239520946420
8. Bulut, İ. (2020). Sosyal Bilgiler öğretmen adaylarının Sosyal Bilgiler öğretiminin uzaktan eğitim yolu ile yapılmasına ilişkin görüşlerinin incelenmesi (Yüksek lisans tezi). İnönü Üniversitesi.

9. Center for Digital Technology and Management [CDTM] (2015). The future of education. Trend Report.
10. Chandasiri, O. (2020). The COVID-19: impact on education. Journal of Asian and African Social Science and Humanities, 6(2), 37-42.
11. Çakır, H. K. (2022). Sınıf öğretmeni adaylarının uzaktan eğitime yönelik görüşlerinin incelenmesi (Yüksek lisans tezi). Fırat Üniversitesi.
12. Dönmez, G. (2017). Ortaokul öğrencilerinin fen bilimleri dersine, bilime, fen bilimleri öğretmenine ve bilim insanına yönelik metaforik algıları ve imajları (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Adnan Menderes Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü.
13. Gopal, R., Singh, V., ve Aggarwal, A. (2021). Impact of online classes on the satisfaction and performance of students during the pandemic period of COVID 19. Education and Information Technologies, 26, 6923- 6947.
14. Grek, S., ve Landri, P. (2021). Education in Europe and the COVID-19 Pandemic. European Educational Research Journal, 20(4), 393-402.
15. Halili, S. H. (2019). Technological advancements in education 4.0. The Online Journal of Distance Education and e-Learning, 7(1), 63-69.
16. Halili, S. H., ve Sulaiman, S. (2021). Students’ perception to integrate education 4.0 in Science program. Multidisciplinary Journal for Education, Social and Technological Sciences, 8(1), 45-57.
17. Hoofman, J., ve Secord, E. (2021). The effect of COVID-19 on education. Pediatric Clinics, 68(5), 1071-1079.
18. Hussin, A. A. (2018). Education 4.0 made simple: Ideas for teaching. International Journal of Education and Literacy Studies, 6(3), 92-98.
19. Ivanchuk, M. A., ve Kulchyncky, V. V. (2019). Feedback in the educational process: Experience of using BYOD-Technology. Physical and Mathematical Education, 1(19), 62-67.
20. Kamacı, E., ve Durukan, E. (2012). Araştırma görevlilerinin eğitimde tablet bilgisayar kullanımına ilişkin görüşleri üzerine nitel bir araştırma: Trabzon örneği [A qualitative study on research assistants' views about using Tablet PC in education: Trabzon sample]. International Journal of Turkish Literature Culture Education, 1(3), 203-215.
21. Maden, S. (2013). Temel dil becerileri eğitiminde kullanılabilecek aktif öğrenme öğretimsel iş/taktikleri [Instructional work and tactics in active learning used on basic language arts education]. Ana Dili Eğitimi Dergisi, 1(2), 20-35. DOI: 10.16916/aded.1600.
22. Mahesh, G., Jayahari, K. R., ve Bijlani, K. (2016). A smartphone integrated smart classroom. In 10th International Conference on Next Generation Mobile Applications, Security and Technologies. DOI 10.1109/NGMAST.2016.31
23. McIntyre, T., Wegener, M., ve McGrath, D. (2018). Dynamic e-learning modules for student lecture preparation. Teaching and Learning Inquiry, 6(1), 126-145
24. Miles, M. B., ve Huberman, A. M. (1994). Qualitative data analysis: An expanded sourcebook. sage.
25. Miranda, J., Navarrete, C., Noguez, J., Molina-Espinosa, J. M., Ramírez- Montoya, M. S., Navarro-Tuch, S. A., ... ve Molina, A. (2021). The core components of education 4.0 in higher education: Three case studies in engineering education. Computers & Electrical Engineering, 93, 107278.
26. Mukul, E., ve Büyüközkan, G. (2023). Digital transformation in education: A systematic review of education 4.0. Technological forecasting and social change, 194, 122664.
27. Oblinger, D. G. (2003). Boomers and gen-xers, millennials: Understanding the new students. EDUCAUSE Review, 38(4), 37- 47.
28. Okcu, H. (2022). Fransızca yabancı dil bölümü birinci sınıf öğrencilerinin uzaktan eğitime ilişkin görüşleri: Anadolu Üniversitesi örneği (Yüksek lisans tezi). Anadolu Üniversitesi.
29. Özmen, H. ve Karamustafaoğlu, O. (Ed.) (2019). Eğitimde araştırma yöntemleri. Ankara: Pegem Akademi Yayıncılık.
30. Safar, A.H. (2018). BYOD in higher education: A case study of Kuwait university. Journal of Educators Online, 15(2), 1-13.
31. Saini, M., ve Abraham, J. (2021). Use of Microsoft Teams in Higher Education: Experiences and Lessons Learned. International Journal of Emerging Technologies in Learning (iJET), 16(12), 155-170. doi:10.3991/ijet.v16i12.23285
32. Sarı, E., ve Sarı, B. (2020). Kriz zamanlarinda eğitim yönetimi: covid-19 örneği. Uluslararası Liderlik Çalışmaları Dergisi: Kuram ve Uygulama, 3(2), 49-63.
33. Schwarz, A., Sellnow, D. D., Sellnow, T. D., ve Taylor, L. E. (2024). Instructional Risk and Crisis Communication at Higher Education Institutions during COVID-19: Insights from Practitioners in the Global South and North. Journal of International Crisis and Risk Communication Research, 7(1), 1-47.
34. Semerci, A., ve Keser, H. (2013). E-öğrenme bariyerleri [e-learning barriers]. In V. T. Yüzer, G. T. Yamamoto, ve U. Demiray (Eds.), Türkiye’de e-öğrenme: Gelişmeler ve uygulamalar-IV. Ankara, Publisher: Anadolu University.
35. Seyhan, A. (2021). Sosyal Bilgiler öğretmen adaylarının covid-19 salgını sürecinde uzaktan eğitim deneyimleri ve görüşleri. Açıköğretim Uygulamaları ve Araştırmaları Dergisi, 7(3), 65-93.
36. Sevigen, M. ve Yılar, M. B. (2022). Türkiye’de eğitim alanında yazılan dijital vatandaşlık konulu lisansüstü tezlerdeki eğilimler. International Journal of New Approaches in Social Studies, 6(1), 47-70. https://doi.org/110.38015/sbyy.1108752
37. Sosyal, Ö. M. (2022). Yabancı dil öğrencilerin COVID-19 pandemi zorunlu çevrimiçi uzaktan eğitim döneminde motivasyonu (Yüksek lisans tezi). Bahçeşehir Üniversitesi.
38. Topkaya, Y., Tangülü, Z., Yilar, B., ve Şimşek, U. (2015). Social studies pre- service teachers‟computer self efficacy beliefs and attitudes on computer-assisted instruction. Journal of International Social Research, 8(36), 742-748.
39. Tuncer, Z. (2022). Uzaktan eğitimle uygulamalı ders alan öğrencilerin uzaktan eğitime yönelik görüş ve tutumlarının belirlenmesi (Yüksek lisans tezi). Yıldız Teknik Üniversitesi.
40. Uyar, E. (2020). Covid 19 pandemisi sürecinde Sosyal Bilgiler öğretmenlerinin uzaktan eğitime yönelik görüşleri. Kapadokya Eğitim Dergisi, 1(2), 15-32.
41. Yılar, M. B. (2023). Medya alanındaki meslekler. T. Çelikkaya (Ed.), Medya okuryazarlığı eğitimi içinde 133-169). Ankara: Pegem Akadem