GASTRONOMY TELEVISION PROGRAMME-INDUCED TOURISM: THE CASE OF GAZİANTEP

Öz

Movies and television programmes affect the travel behaviors of tourists and are seen as a part of destinations’ image creating. It is also seen that there is lack of information about the effects of gastronomy TV programmes to travel behaviors in literature. In this study the effect of gastronomy TV programmes on travel decisions and the personal involvement inventories were analysed with empirical research design. The data were collected from 232 participants who watched a gastronomy TV programme which was recorded in a restaurant in Gaziantep through a questionary form with posttest in December, 2016. The findings show that gastronomy TV programmes have a positive effect on travel decisions. The more watching rate of these kinds of programmes increase, the more this positive effect. Besides it is concluded that the personal involvement inventory to gastronomy TV programme is more positive. The positive factors defining the personal involvement inventory are “creating relevance, valuable, attractive, involved and necessary”; negative factors are “common, dull, boring, meaningless and unnecessary”. The findings of this study support that gastronomy TV programmes have a place in film-induced tourism

Anahtar Kelimeler

• Film-Induced tourism, Travel Decision, Gastronomy TV Programme, Destination Image, Gaziantep

Gastronomi TV Programı Kaynaklı Turizm: Gaziantep Örneği

Öz

Filmler ve televizyon programları turistlerin seyahat davranışlarını etkilemekle birlikte, destinasyonların imaj oluşumunun bir parçası olarak görülmektedir. Bununla birlikte, yazında gastronomi TV programlarının seyahat davranışlarına olan etkileri hakkında bilgi eksikliğinin bulunduğu görülmektedir. Bu araştırmada, gastronomi TV programlarının seyahat kararları üzerindeki etkisi ve bu programlara yönelik kişisel ilgilenim düzeyleri deneysel araştırma deseniyle incelenmiştir. Araştırmanın verileri; Gaziantep ilinde bir restoranda çekilen bir gastronomi TV programını izleyen 232 katılımcıdan soru formu aracılığıyla yapılan son test ile 2016 Aralık ayında toplanmıştır. Bulgular, gastronomi TV programlarının seyahat kararları üzerinde olumlu bir etkiye sahip olduğunu göstermektedir. Bu tür programları izleme sıklıkları arttıkça bu olumlu etkide artmaktadır. Ayrıca, gastronomi TV programına bireysel ilgilenim düzeyinin daha çok olumlu yönde olduğu sonucu elde edilmiştir. Kişisel ilgilenim düzeylerini tanımlayan olumlu öğeler “ilgi yaratan, değerli, çekici, alakalı, gerekli” olarak ortaya çıkarken; olumsuz öğeler ise “sıradan, donuk, sıkıcı, anlamsız, gerekli değil” öğelerinde toplanmıştır. Araştırmanın ortaya koyduğu sonuçlar gastronomi TV programlarının film kaynaklı turizm anlayışı içinde bir yere sahip olduğunu desteklemektedir

Anahtar Kelimeler

• : Film Kaynaklı Turizm, Seyahat Kararı, Gastronomi TV Programı, Destinasyon İmajı, Gaziantep

Kaynakça

1. Andreyeva, T., Kelly, I., & Harris, J. (2011). Exposure to Food Advertising on Television: Associations With Children’s Fast Food and Soft Drink Consumption And Obesity. Economics and Human Biology (9), 221–233. Ticaret Ankara Odası ve Ankara Patent Bürosu (2008). Türkiye Lezzet Haritası, http://www.atonet.org.tr/yeni/index.php?p=147, Erişim tarihi: 29.12.2016.
2. Beeton, S. (2005). Fim-induced tourism. Clevedon ; Buffalo: Channel View Publications.
3. Borzekowski, D. L., & Robinson, T. (2001). The 30-Second Effect: An Experiment Revealing the Impact of Television Commercials on Food Preferences of Preschoolers. Journal of the American Diabetes Association, 1(101), 42-46.
4. Boyland, E. J., & Halford, J. (2013). Television Advertising and Branding. Effects on Eating Behaviour and Food Preferences in Children. Appetite, 62, 236-241.
5. Brown, D., & Hayes, N. (2008). Influencer Marketing: Who Really Influences Your Customers? Amsterdam: Butterworth-Heinemann.
6. Busby, G. & Klug, J. (2001). Movie-Induced Tourism. The Challenge of Measurement and Other Issues. Journal of Vacation Marketing. 7(4), 316-332.
7. Calvert, S. (2013). Medya ve Gıda/İçecek Pazarlamasının Çocuk Beslenmesi ve Sağlığı Üzerindeki Rolü. F. Z. Güder (Dü.), I. Türkiye Çocuk ve Medya Kongresi içinde (s. 253-266). İstanbul: Çocuk Vakfı Yayınları.
8. Çakır, V. (2007). Tüketici İlgilenimini Ölçmek. Selçuk Üniversitesi İletişim Fakültesi Akademik Dergisi 4(4): 163-180.

9. Emond, J. A., Bernhardt, A., Gilbert-Diamond, D., Li, Z., & Sargent, J. (2016). Commercial Television Exposure, Fast Food Toy Collecting, and Family Visits to Fast Food Restaurants among Families Living in Rural Communities. The Journal of Pediatrics, 168, 158-164. Gaziantep İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü. Gastronomi, http://www.gaziantepkulturturizm.gov.tr/TR,149194/gastronomi.html, Erişim tarihi: 29.12.2016.
10. Goeldner, C. R., & Ritchie, J. R. B. (2012). Tourism: Principles, Practices, Philosophies (12th ed). Hoboken, NJ: Wiley.
11. Gürbüz S. ve Şahin F. (2016). Sosyal Bilimlerde Araştırma Yöntemleri Felsefe Yöntem-Analiz, Ankara: Seçkin Yayınevi.
12. Halford, J. C., Gillespie, J., Brown, V., Pontin, E., & Dovey, T. (2004). Effect of Television Advertisements for Foods on Food Consumption in Children. Appetite, (42), 221–225.
13. Hudson S. & Ritchie, J. R. B. (2006). Promoting destination via film tourism: An empirical identification of supporting marketing initiatives. Journal of Travel Research, 44, 387-396.
14. Im, H.H. & Chon, K. (2008). An Exploratory Study of Movie-Induced Tourism: A Case of The Movie The Sound Of Music and Its Locations in Salzburg, Austria. Journal of Travel and Tourism Marketing 24(2&3): 229–238.
15. Iwashita, C. (2008). Roles of Films and Television Dramas in International Tourism: The Case of Japanese Tourists to the UK. Journal of Travel & Tourism Marketing, 24(2-3): 139-151.
16. Jafari, J. (Ed.). (2000). Encyclopedia of Tourism. London ; New York: Routledge.
17. Lockwood, A., & Medlik, S. (Ed.). (2002). Tourism and Hospitality In The 21st Century (Paperback ed). Oxford: Butterworth-Heinemann.
18. Moutinho, L. (Ed.). (2000). Strategic Management in Tourism. Wallingford, Oxon, UK ; New York, N.Y: CABI Pub.
19. Okumuş, F., Kock, G., Scantlebury, M., & Okumus, B. (2013). Using Local Cuisines when Promoting Small Caribbean Island Destinations. Journal of Travel & Tourism Marketing, 30(4), 410-429.
20. Peters, M., Schuckert, M., Chon, K., & Schatzmann, C. (2011). Empire and Romance: Movie-Induced Tourism And The Case of The Sissi Movies. Tourism Recreation Research, 36(2), 169-180.
21. Richards, G. (Ed.). (2001). Cultural Attractions and European Tourism. New York: CABI Pub.
22. Riley, R. & Van Doren, C.S. (1992). Movies as Tourism Promotion. A ‘Pull’ Factor in A ‘Push’ Location. Tourism Management, 13(3), 267-274.
23. Riley, R., Baker, D. & Van Doren, C.S. (1998). Movie-Induced Tourism. Annals of Tourism Research 25(4): 919–935.
24. Ritchie, J. R. B., & Crouch, G. I. (2003). The Competitive Destination: A Sustainable Tourism Perspective. Oxon, UK: CABI Pub.
25. Ritchie, J. R. B., & Zins, M. (1978). Culture As Determinant Of The Attractiveness Of A Tourism Region. Annals of Tourism Research, 5(2), 252–267. https://doi.org/10.1016/0160-7383(78)90223-2.
26. Saltik, A. I., Coşar, Y., & Kozak, M. (2010). Televizyon Dizilerinin Destinasyon Pazarlaması Açısından Olası Sonuçları. Anatolia: Turizm Araştırmaları Dergisi, 21(1), 41–50. https://doi.org/10.17123/atad.24857.
27. Shrum, L. J. (2009). Media Consumption and Perceptions of Social Reality: Effects and Underlying Processes. In J. Bryant & M. B. Oliver (Eds.), Media Effects: Advances in Theory and Research, 3rd Edition, (pp. 50-73). New York: Psychology Press.
28. Şahin, B., Poyraz, T., Öktem, P. ve Şimşek, A. (2003). Bir Popüler Kültür Ürünü Olarak Asmalı Konak Dizisinin Yöre Turizmine Etkisi, http://www.sdergi.hacettepe.edu.tr/asmalimakale.htm, Erişim tarihi: 29.12.2016.
29. Şengel, T., Karagöz, A., Çetin, G., İstanbullu Dinçer, F., Ertugral, S., & Balık, M. (2015). Tourists’ Approach to Local Food. World Conference on Technology, Innovation and Entrepreneurship.195, s. 429-237. İstanbul: Procedia - Social and Behavioral Sciences.
30. Tabachnick, B. G. ve Fidell, L. S. (2012). Using Multivariate Statistics (6th ed.). New Jersey: Pearson. Türkiye Seyahat Acentaları Birliği (TÜRSAB), (2016). Gastronomi Turizmi Raporu, http://www.tursab.org.tr/dosya/12302/tursab-gastronomi-turizmi-raporu_12302_3531549.pdf, Erişim tarihi: 29.12.2016. Türkiye UNESCO Millî Komisyonu, (2016). 2014 - 2015 Faaliyet Raporları, http://unesco.org.tr/dokumanlar/kitaplar/2016fr.pdf, Erişim tarihi: 29.12.2016.
31. World Tourism Organization, & Commission for Europe. (2012). Global Report on Food Tourism. Madrid: World Tourism Organization.
32. Wänke, M. (Ed.). (2009). Social Psychology of Consumer Behavior. New York: Psychology Press.
33. Woodside, A. G., & Martin, D. (Ed.). (2008). Tourism Management: Analysis, Behaviour and Strategy. Wallingford, UK ; Cambridge, MA: CABI Pub.
34. Yılmaz, H. (2015). Köroğlu Turizminin Oluşturulmasında Filmlerin Rolü. AİBÜ Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 15(3), 179–200.
35. Yılmaz, H., & Yolal, M. (2008). Film Turizmi: Destinasyonların Pazarlanmasında Filmlerin Rolü. Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi,8(1), 175-192.
36. Yüncü, H. R. (2010). Sürdürülebilir Turizm Açısından Gastronomi Turizmi ve Perşembe Yaylası. 10. Aybastı- Kabataş Kurultayı, Eskişehir.
37. Zaichkovsky, J. (1985). Measuring the Involvement Construct. The Journal of Consumer Research, 12, 341-352.
38. Zaichkowsky, J. L. (1994). The Personal Involvement Inventory: Reduction, Revision, and Application to Advertising. Journal of Advertising, 28 (4), 59-70.