ELEŞTİREL DÜŞÜNME EĞİLİMİ, GENEL ÖZ YETERLİK VE UMUTSUZLUK ARASINDAKİ İLİŞKİNİN İNCELENMESİ
Öz
Bu araştırmada üniversite öğrencilerinin eleştirel düşünme eğilimleri ile genel öz yeterlik ve umutsuzluk düzeyi arasındaki ilişki incelenmiştir. Araştırma, ilişkisel tarama modelindedir. Veriler, Eğitim Fakültesi’nde öğrenim gören 208 (157 kadın, 51 erkek) öğrenciden toplanmıştır. Araştırmada, Genel Öz Yeterlik Ölçeği, Beck Umutsuzluk Ölçeği ve California Eleştirel düşünme ölçeği kullanılmıştır. Araştırma sonucuna göre öğrencilerin genel öz yeterlik puan ortalamasının yüksek olduğu, umutsuzluk düzeylerinin düşük ve eleştirel düşünme düzeylerinin orta düzeyde olduğu belirlenmiştir. Ayrıca, umutsuzluk puanları arttıkça eleştirel düşünme eğilimi ve genel öz yeterik puanlarının düştüğünü fakat eleştirel düşünme puanları arttıkça genel öz yeterik puanlarının da aynı yönde arttığı görülmüştür. Araştırma sonucuna göre hem umutsuzluk hem de genel öz yeterlik düzeyinin eleştirel düşünme eğilimini hem ayrı ayrı hem de birlikte yordadığı görülmüştür.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Abela, J.R. Z. ve Seligman, M. E.P. (2000).The hopelessness theory of depression: A test of the diathesis-stress component in the inter-personal and achievement domains. Cognitive Therapy and Research,24 (4), 361-378.
- Arend, B. (2009). Encouraging critical thinking in online threaded discussions. The Journal of Educators Online, 6 (1), 1-23.
- Artino J. R., Anthony .R. ve Stephens, J., M. (2009). Academic motivation and self regulation:A comparative analysis of undergraduateand graduate students learning online. The Journal of Continuing Education in Nursing, 33(2), 78-87.
- Aslan, C. (2013). Özel eğitim okullarında çalışan öğretmenlerin umutsuzluk düzeylerinin belirlenmesi. International Journal of Social Science, 6 (7), 121-132.
- Aypay, A. (2010). Genel öz yeterlik ölçeği’nin (Göyö) Türkçe’ye uyarlama çalışması. İnönü Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 11 (2), 113-131.
- Bandura A. (1994). Self-efficacy. In V. S. Ramachaudran (Ed.), Encyclopedia of human behavior (Vol. 4, pp. 71-81). New York: Academic Press.
- Bandura, A. (1977). Self-efficacy: toward a unifying theory of behavioral change. Psychological Review, 84 (2), 191-215.
- Bandura, A. (1982). Self-efficacy mechanism in human agency. American Psychologist, 37 (2), 122-147.
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
-
Bölüm
Araştırma Makalesi
Yayımlanma Tarihi
29 Haziran 2016
Gönderilme Tarihi
27 Ocak 2016
Kabul Tarihi
-
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2016 Cilt: 13 Sayı: 34