451 KadıköyKonsili ve Oturumları

Öz

Bu çalışma, 449 Efes konsilinde ortaya çıkan doktrinel tartışmaların 451 Kadıköy Konsili’nde nasıl ele alındığını ve konsilin Hristiyanlık tarihinde oluşturduğu kırılma noktasını incelemektedir. Hristiyanlık diğer semavi dinlerde olduğu gibi tek Tanrı inancına dayansa da tarihsel süreç içerisinde çeşitli yanlış ve tartışmalı düşüncelerin etkisiyle özgün yapısından uzaklaşmış, bu düşünceler zamanla doktriner ilkeler üzerinde belirleyici hale gelmiştir. Hristiyanlık başlangıçta Yahudi geleneğinden beslenen bir hareket iken Roma İmparatorluğu’nun desteğiyle geniş bir alana yayılması hem dini hem de siyasi düzlemde yeni sorunları beraberinde getirmiştir. Bu ortamda düzenlenen konsiller, Hristiyan inanç esaslarının belirlenmesinde temel otoriteler olarak ortaya çıkmıştır. Özellikle teslis öğretisi ve İsa Mesih’in tabiatına ilişkin tartışmalar konsillerin ana gündemini oluşturmuş, oğlun baba ile aynı özden olması, Kutsal Ruh’un ilahi kabul edilmesi ve İsa’nın hem insani hem ilahi tabiatı gibi konular uzun süreli fikir ayrılıklarına yol açmıştır. Halbuki, Hristiyanlık inancındaki İsa’nın tanrısal nitelikler taşıması ve Tanrı gibi ölümsüz kabul edilmesi, hiçbir mantık ilkesiyle uyuşmamaktadır. Arius’un öğretileri bu tartışmaların merkezinde yer almış, kilise otoritesini zayıflatma tehlikesi taşıdığı gerekçesiyle 325 İznik Konsili’nde reddedilmiş ve Arius taraftarları aforoz edilmiştir. Roma ve İstanbul kiliseleri, bu dönemde olduğu gibi 431 Efes ve 451 Kadıköy Konsilleri’nde de heterodoks görülen anlayışlara karşı ortak bir tutum sergilemiştir. Bununla birlikte Kadıköy Konsili’nden itibaren iki kilise arasında ilk ciddi ayrılık belirtileri görülmeye başlamış, konsilin İsa Mesih’in iki tabiatlılığını (Diyofizit öğreti) resmi doktrin olarak kabul etmesi Bizans ve Roma arasında hem teolojik hem de yönetimsel farklılıkları derinleştirmiştir. Bu süreç sonraki yüzyıllarda Hristiyan dünyasının dini yapısı ve devletler arası politik ilişkiler üzerinde kalıcı etkiler bırakmıştır. Bu bağlamda, söz konusu gelişmeler çerçevesinde 451 Kadıköy Konsili’nin oturumlarını, şekillenen inanç ilkesini ve bu kararların Hristiyanlık geleneğinde yol açtığı ayrılıkları incelemektedir.

Anahtar Kelimeler

• Teslis
• Monofizitlik
• II. Efes Konsili
• Konsil Oturumları
• Kadıköy Konsili

Roman Citizenship And The Caracalla Law

Öz

This study examines how the doctrinal debates that emerged at the Council of Ephesus in 449 were addressed at the Council of Chalcedon in 451, and the turning point this council created in the history of Christianity. Although Christianity, like other monotheistic religions, is based on the belief in one God, over the historical process it has deviated from its original structure under the influence of various erroneous and controversial ideas, which over time became decisive on doctrinal principles. While Christianity initially was a movement nourished by the Jewish tradition, its spread over a wide area with the support of the Roman Empire brought new problems in both religious and political terms. Councils held in this context emerged as fundamental authorities in determining the principles of the Christian faith. In particular, debates on the doctrine of the Trinity and the nature of Jesus Christ formed the main agenda of the councils, and issues such as the Son being of the same essence as the Father, the Holy Spirit being considered divine, and Jesus having both human and divine natures led to long-lasting disagreements. However, the belief in Christianity that Jesus possesses divine qualities and is considered immortal like God is not compatible with any principle of logic. The teachings of Arius, the founder of the heretical movement, were at the center of these debates, and were rejected at the Council of Nicaea in 325 on the grounds that they posed a danger to church authority, and Arius's supporters were excommunicated. The churches of Rome and Constantinople took a united stance against the heterodox views, as they did during this period, also in the Councils of Ephesus in 431 and Chalcedon in 451. However, starting from the Council of Kadıköy, the first serious signs of divergence between the two churches began to appear, and the council's acceptance of the dual nature of Jesus Christ (Dyophysite doctrine) as official doctrine deepened both theological and administrative differences between Byzantium and Rome. This process had lasting effects on the religious structure of the Christian world and inter-state political relations in the following centuries. In this context, it examines the sessions of the Council of Chalcedon in 451, the emerging principles of faith, and the divisions these decisions caused in the Christian tradition.

Anahtar Kelimeler

• Trinity
• Monophysitism
• II. Council of Ephesus
• Council Sessions
• Council of Chalcedon

Kaynakça

1. Aydın, M. (1991). Hristiyan Genel Konsilleri ve II. Vatikan Konsili, Selçuk Üniversitesi Yayınları, Konya.
2. Aydın, M. (1995). Hıristiyan Kaynaklarına Göre Hıristiyanlık, Ankara, Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, Ankara.
3. Çelik, M. (1987). Süryani Kilisesi Tarihi, Yaylacılık Matbaası, İstanbul.
4. Çelik, M. (1996). Süryani Tarihi, Ayraç Yayınevi, Ankara.
5. Çoban, B. Z. (2013). “Doğu Kiliseleri ve Monofizitizm”, İnanç Kültür ve Mitoloji Araştırmaları Dergisi, 10(2), ss.14-27.
6. Davis, L. D. (1990). The First Seven Ecumenical Councils (325-787) Their History and Theology, Collegeville, MN: Liturgical Press.
7. Demir, M. Ş., Çurku, R. (2020). “Doğu-Batı Kiliselerinin Ayrılış Noktası: Kalkedon Konsili”, Uluslararası Türk Dünyası Bilimsel Araştırmalar Dergisi, 1 (1), ss.63-69.
8. Durak, N. (1993). “Süryaniler Açısından 451 Kadıköy Konsili”, Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, İstanbul Marmara Üniversitesi, İstanbul.

9. Dvornik, F. (1990). Konsiller Tarihi İznik’ten II. Vatikan’a, Çev. Mehmet Aydın, Ankara, Atatürk Kültür Dil ve Tarih Yüksek Kurumu Türk Tarih Kurumu Yayınları, Ankara.
10. Fortacı, T. (2018). “Nestûrîliğin Ortaya Çıkış Süreci”, Din Bilimleri Akademik Araştırma Dergisi, 18(2), ss.63-69.
11. Gregory, A. F. (1945). Abu’l- Farac Tarihi-I, Çev. Ömer Rıza Doğrul, Türk Tarihi Kurumu Yayınları, Ankara.
12. Harman, Ö. F. (2002). “Konsil”, Türk Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi, 26, Ankara, ss.175-178.
13. İnce, F. (2021). “Doğu ve Batı Kiliselerinde İlk Ayrışmaların Başlaması ve Kadıköy Konsili”, I. Uluslararası İnsan ve Toplum Bilimleri Kongresi Kitabı (Ed. Ibrahımova, Gülizar ve Karaca Çağlar), İksad Yayınevi, ss.131- 140.
14. İvas, Z. İ. (1981). Akidetu’t- Tecessudu’l- İlahi, Halep.,
15. Kaçar, T. (2015). Geç Antik Çağ’da Hıristiyanlık, Arkeoloji ve Sanat Yayınları, İstanbul.
16. Madrigal, P. M. (2015). Ekümenik Konsiller, Kitab-ı Mukaddes Şirketi.
17. Ostrogorsky, G. (2006). Bizans Devleti Tarihi, Çev. Fikret Işıltan, Atatürk Kültür Dil ve Tarih Yüksek Kurumu Türk Tarih Kurumu Yayınları, Ankara.
18. Price, R., Gaddis, M. (2005). The Acts Of Council Of Chalcedon, Liverpool Universty Press, I.
19. Price, R. (2009). The Acts of the Council of Constantinople of 553 with Related Texts on the Three Chapters Controversy, Vol. 1. Liverpool: Liverpool University Press.
20. Saka, İ. (1985). Keniseti Es- Süryaniyyetu, Dımeşk.
21. Schimmel, A. (1999). Dinler Tarihine Giriş, Kırkambar Yayınları.
22. Schaff, P., Wace, H. (1900). “The Council of Chalcedon (451)”, The Seven Ecumenical Councils of the Undivided Church, Nicene and Post-Nicene Fathers, II. Seri, Cilt 14 (Buffalo: Christian Literature Publishing Co.
23. Sozomen, (1855). The Ecclesiastical History of Sozomen: Comprising a History of the Church from A.D. 324 to A.D. 440, Together with The Ecclesiastical History of Philostorgius, as Epitomised by Photius, Patriarch of Constantinople.Translated by Edward Walford, London: Henry G. Bohn.
24. Taşçı, A. (2024). “Kadıköy Konsili ve Hristiyanlık Tarihindeki Yeri ve Önemi”, Mizanü’l- Hak İslami İlimler Dergisi, 19, ss.336-384.
25. Vasiliev, A. A. (1943). Bizans İmparatorluğu Tarihi, Çev: Arif Müfid Mansel, Maarif Matbaası Yayınları, I, Ankara.
26. Newman, J. H. (1871). The Arians Of The Fourt Century. London: Printed For Private Circulation Only.
27. Tanner, N. P. (1990). Decrees of the Ecumenical Councils, I Nicaea I to LateranV. London: Sheed & Ward; Wahington, DC: Georgetown University Press.