TÜRKİYE’DE YABANCI DİL OLARAK FARSÇA ÖĞRETİMİNDE YALANCI EŞ DEĞERLİK (İran Farsçası ve Türkiye Türkçesi Örneklemi)

Tarihî süreç içerisinde yoğun bir etkileşimde bulunan Türkçe ve Farsça birbirlerini etkilemiş, birbirleriyle kelime aşıverişinde bulunmuşlardır. Her iki dilin söz varlığında çok sayıda ortak kelimenin birikmesiyle, sonuçlanan bu etkileşim neticesinde her iki dilde kökeni ve telaffuzu aynı ancak anlam olarak farklılaşan veya zamanla anlam değişimine uğrayan çok sayıda ortak veya ödünç kelime bulunmaktadır. İki dildeki ortak veya ödünç kelimeler, Farsça öğrenmek isteyen Türkçe konuşurlarına ciddi kolaylıklar sağlarken iki dildeki yalancı eş değer kelimeler, dil öğretimi/öğrenimi sırasında ciddi sorunlara yol açabilmektedir. Hedef dildeki yalancı eş değerlerle karşılaşan Türkçe konuşuru, anadilden olumsuz aktarma yaparak kelimeyi Türkçedeki anlamıyla algılamakta ve dil öğrenme sürecinde, dört temel becerinin ediniminde zorluklar yaşamakta ve diller arası çeviri yaparken önemli hatalara düşmektedir. İki dildeki ortak söz varlığının avantajından istifade etmek isteyen öğretici/öğrenci iki dildeki yalancı eşdeğerliğin farkında olmadığında; Farsça betri’nin Türkçede şişe, Türkçedeki şişe’nin Farsçada cam, Farsçadaki cam’ın Türkçede kadeh, Türkçedeki kadeh’in Farsçada kâse, Farsçadaki kase’nin Türkçede tas ve Türkçedeki tas’ın Farsçada kel demek olduğunu bilemediğinde, bu durum büyük hatalara yol açabilecektir. Bu çalışma Farsça öğrenmek isteyen Türkçe konuşurlarının yalancı eş değerler konusunda farkındalık sahibi olmasını ve dil öğrencisinin bu yalancı eş değerliğe sahip kelimelerde anadilinden yapacağı olumsuz aktarmaları önleyebilmeyi amaçlamaktadır.