1059 Melfi Konsülüne Kadar Normanların Güney İtalya’daki Askerî Faaliyetleri

Öz

Vikingler, Viking Çağı olarak adlandırılan VIII. asrın sonlarından XI. asrın ortalarına kadar olan dönemde İskandinavya’yı terk edip Avrupa ve dünyanın pek çok bölgesinde yağma, baskın, fetih ve ticari faaliyetlerde bulundular. Bahsi geçen dönemde Kuzey Fransa’ya yerleşen Vikingler burada kimlik değişimine uğrayarak Norman adını aldılar. Zamanla ana vatanları olan İskandinavya’dan gerçekleşen göçler ile nüfusları oldukça arttı. Nüfus artışı beraberinde miras paylaşım sorunlarını da getirdi. Zira Norman geleneklerine göre ailenin en küçük erkek çocukları ya mirastan çok az pay alıyor ya da hiç pay alamıyorlardı. Dolayısıyla Norman gençleri de miras paylaşımı sorunlarından dolayı önceden beri zenginliklerinden haberdar oldukları Güney İtalya’ya servet edinmeye gittiler. Normanlar önceden hacı adayları olarak ya da haç ziyareti dönüşünde İtalya’ya uğrayıp buranın zenginliği hakkında soydaşlarına hikâyeler anlatıyorlardı. Başlangıçta Güney İtalya’da Papalık, Bizans ve yerli güçlerin ordularında paralı askerler olarak görev yapan Normanlar zamanla bu toprakların sahipleri olmaya başladılar. Güney İtalya’ya ilk başta Hristiyan hacılar olarak gelen Normanlar üstün askeri yeteneklerinin fark edilmesi sayesinde hem yerli hem de yabancı güçlerin ordularında yer almaya başladılar. Daha sonra yeni gelen göçlerle birlikte sayıları artınca kendi adlarına fetihler yapıp toprak sahibi olmaya başladılar. İlerleyen süreçte önce Kutsal Roma Germen İmparatorluğu’nun vasalı oldular. Sonra ise 1059 Melfi Konsülünde Papa’yı ruhani lortları olarak kabul ettiler. Bu çalışmada 1059 Melfi konsülünden önce Normanların Papalık gibi yerli ve Bizans gibi yabancı unsurlarla mücadele ederek nasıl bir siyasi süreç sonucunda bu kazanımları elde etmeleriyle beraber bu kazanımlara etki eden stratejik faktörler üzerinde durulacaktır.

Anahtar Kelimeler

• Normanlar
• Güney İtalya
• Bizans
• Vikingler
• Paralı Askerler

Military Activities of the Normans in Southern Italy up to the Council of Melfi in 1059

Öz

The Vikings left Scandinavia during the period known as the Viking Age, from the late eighth to the mid-eleventh century, and engaged in plundering, raiding, conquering, and trading activities across various parts of Europe and beyond. The Vikings who settled in Northern France during the aforementioned period underwent an identity transformation and became known as the Normans. In the course of time, their population increased considerably due to migrations from their homeland, Scandinavia. Population growth also brought with it problems of inheritance sharing, because according to Norman custom, the youngest sons of a family received either a small share of the inheritance or no share at all. Therefore, due to these inheritance issues, many young Normans went to southern Italy, whose wealth was already well known to them, in search of fortune. This was because the Normans had previously visited Italy as pilgrims or on their way back from the Holy Land, telling their compatriots stories about its wealth. Initially serving as mercenaries in the armies of the Papacy, Byzantium and native powers in Southern Italy, the Normans gradually came to own these lands. The Normans, who first came to Southern Italy as Christian pilgrims, began to take part in the armies of both local and foreign powers thanks to their superior military skills. Later, as their numbers increased with new immigrants, they began to make conquests and own lands in their own name. Then, the Normans eventually became vassals of the Holy Roman Empire. They later recognized the Pope as their spiritual lord at the Council of Melfi in 1059. This study focuses on the political process through which the Normans secured these gains by contending with local powers such as the Papacy and foreign forces such as Byzantium prior to the Council of Melfi in 1059, as well as on the strategic factors influencing their success.

Anahtar Kelimeler

• Normans
• Southern Italy
• Byzantium
• Vikings
• Mercenaries

Kaynakça

1. Amatus of Montecassino. The History of the Normans by Amatus of Monte Cassino. Haz. Prescott N. Dunbar ve Graham A. Loud. Woodbridge: The Boydell Press, 2004.
2. Angold, Michel. “The Byzantine Empire, 1025-1118.” içinde The New Cambridge Medieval Hisytory, Vol. IV, c.1024-c.1198, Part II, ed. David Luscombe ve Jonathan Riley-Simith, 217-253. New York: Cambridge University Press, 2006.
3. Attaleiates, Mikhael. Tarih. haz. Bilge Umar. İstanbul: Arkeoloji ve Sanat Yayınları, 2008.
4. Bates, David. “The Rise and Fall of Normandy, c. 911-1204.” içinde England and Normandy in the Middle Ages, ed. Anne Curry ve David Bates, 19-37. Londra: The Hambleden Press,1994.
5. Bennet, Matthew. “Norman Conquest: Nature, Nurture, Normanitas”, içinde The Normans in the Mediterranean, ed. Emily A. Winkler ve Liam Fitzgerald, 43-65. Turnhout: Brepols Publishing, 2021.
6. Chibnall, Marjorie. The Normans. Oxford: Blackwell Publishing, 2006.
7. Ciggaar, Krijine. “Byzantine Marginalia to the Norman Conquest.” içinde Anglo Norman Studies IX, Proceedings of the Battle Conferance 1986, ed. R. Allen Brown, 43-63. Woodbridge: The Boydell Press,1987.
8. Collins, Roger. Early Medieval Europe 300-1000. Londra: MacMillan,1991.

9. Cross, Samuel H. Russian Primary Chronicle, Laurentian Text. Massachusetts: Crimson Printing Company, 1953.
10. Curtis, Edmund. Roger of Sicily and the Normans in Lower Italy 1016-1154. New York: G. P. Putman Sons,1912.
11. Demirkent, Işın. “Franklar”, Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. C. 13, Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, İstanbul 1996, 173-176.
12. Genç, Özlem. Birleşik Avrupa’nın Mimarı Şarlman (Charlemagne) ve Karolenj Rönesansı. Ankara: Lotus Yayınları, 2013.
13. Guillelmus Apuliensis, “Gesta Roberti Wiscardi”, içinde Monumenta Germaniae Scriptores, C. 9, ed. Georg H. Pertz, 239-301. Hannover: Impensis Bibliopolii Hahniani, 1851. Erişim: 2 Temmuz 2025.
14. https://www.dmgh.de/mgh_ss_9/index.htm#page/239/mode/1up.
15. Holmes, Katherine. Basil II and the Governance of Empire (976-1025). Ney York: Oxford University Press, 2005.
16. Houben, Huber. Roger II of Sicily A Ruler between East and West. Cambridge: Cambridge University Press, 2002.
17. Joranson, Einar. “The Inception of the Career of the Normans in Italy-Legend and History”, Speculum 23, S. 3 (1948): 353-396.
18. Loud, Graham, A. “Southern Italy in the Eleventh Century.” içinde The New Cambridge Medieval Hisytory, Vol. IV, c.1024-c.1198, Part II, ed. David Luscombe ve Jonathan Riley-Simith, 94-119. New York: Cambridge University Press, 2006.
19. Loud, Graham A. The Latin Church in Norman Italy. New York: Cabridge University Press, 2007.
20. Mackay, Agnus ve David Ditchburn. Atlas of Medieval Europe. New York: Rotledge, 2003.
21. Malaterra, Gaufredus. “De rebus gestis Rogerii Calabriae et Siciliae comitis et Roberti Guiscardi ducis fratris eius,” içinde Rerum Italicarum Scriptores, cilt 5/1, Ed. Ernesto Pontieri, Bologna: Nicola Zanichelli, 1927–28. Erişim: 2 Temmuz 2025. https://it.alim.unisi.it/dl/resource/522.
22. Matthew, Donald. The Norman Kingdom of Sicily. Cambridge: Cambridge University Press,1992.
23. Morris, Rosemary. “Northern Europe invades the Mediterranean.” içinde The Oxford Illustrated History of Medieval Europe, ed. George Holmes, 174-234. New York: Oxford University Press,1988.
24. Norwich, John J. The Normans in the South. Londra: Penguin Books, 1992.
25. Ostrogorsky, Georg. Bizans Devleti Tarihi. Çev. Fikret Işıltan. Ankara: TTK Yayınları, 2011.
26. Повѣсть времяньныхъ лѣтъ [Povest’ vremennykh let]. Лаврентьевская летопись [Lavrentyevskaya letopis], Çev. D. S. Likhachov ve O. V. Tvorogov. Saint Petersburg: Vita Nova, 2012.
27. Takayama, Hiroshi. “Exploring a Medieval Kingdom of Mystery: The Norman Kingdom of Sicily and its Administration (Volumes I and II).” Yayımlanmamış Doktora Tezi, University of Yale, 1990.
28. Theotokis, Georgios. “The Campaigns of the Norman Dukes of Southern Italy Against Byzantium in the Years Between 1071 and 1108 AD.” Yayımlanmamış Doktora Tezi, University of Glasgow, 2010.
29. Wace. The History of the Norman People, Wace’s Roman de Rou. Hazırlayan G. S. Burges, New York: The Boydell Press, 2004.