Relationships with sociodemographic characteristics of workload levels of forest rangers in Western Mediterranean Region in Turkey

Öz

This research has been taken in order to identify forest rangers’ workload, burnout, job stress, motivation, work-family conflict, quality of work-life, life satisfaction, organizational and vocational commitment, role conflict, role ambiguity and job satisfaction; to examine differentiation status of these variables according to forest rangers’ socio-demographic characteristics; and to put forth the effects of other variables ‘levels on forest rangers’ workload levels. As a result of this research, it is determined that forest rangers have been a high-leveled workload, work-family conflict, low motivation, role conflict, role ambiguity and low life satisfaction, and have been a medium-leveled job stress, low organizational and vocational commitment, low job satisfaction, low quality of work-life and burnout. It is also determined that there are some differentiations in their workload levels due to all socio-demographic characteristics. 

Anahtar Kelimeler

• Workload,statistical techniques,forest rangers,West Mediterranean Region

Batı Akdeniz Bölgesi orman işletme şeflerinin iş yükü düzeylerinin sosyodemografik değişkenlerle ilişkisi

Öz

Bu çalışma, orman işletme şeflerinin iş yükü düzeyleri ve bununla doğrudan ilgili tükenmişlik, işe bağlı stres, motivasyon, iş-aile çatışması, iş-yaşam kalitesi, yaşam tatmini, örgüte ve mesleğe bağlılık, rol çatışması, rol belirsizliği ve genel iş doyumu düzeylerini belirlemek; bu değişkenlerin orman işletme şeflerinin sosyodemografik özelliklerine göre farklılaşma durumunu incelemek ve orman işletme şeflerinin iş yükü düzeyleri üzerine diğer değişkenlerin etkilerini belirlemek amacıyla gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın sonuçlarına göre orman işletme şeflerinin olması gerekenden yüksek düzeyde iş yükü, iş-aile çatışması, motivasyon düşüklüğü, rol çatışması, rol belirsizliği ve yaşam tatmini düşüklüğü hissettikleri, buna karşın orta düzeyde işe bağlı stres, örgüte ve mesleğe bağlılık düşüklüğü, genel iş doyumu düşüklüğü, iş-yaşam kalitesi düşüklüğü ve tükenmişlik yaşadıkları belirlenmiştir. Araştırmada orman işletme şeflerinin medeni hal ve evliyse eşinin çalışma durumu dışında kalan diğer tüm sosyodemografik özellikler itibariyle iş yükü düzeylerinde farklılaşmalar olduğu ortaya çıkmıştır. 

Anahtar Kelimeler

• İş Yükü,İstatistik Teknikler,Orman İşletme Şefleri,Batı Akdeniz Bölgesi

Kaynakça

1. Atmış, E., 2001: Taşrada Mühendisin Çığlığı Duyulmaz. Orman Mühendisliği Dergisi, Sayı: 3, Sayfa: 27-30, Ankara.
2. Daşdemir, İ., 1996: Orman İşletmelerinin Başarı Düzeylerinin Belirlenmesi (Kuzeydoğu Anadolu ve Doğu Karadeniz Bölgesi Örneği). Orman Bakanlığı, Doğu Anadolu Ormancılık Araştırma Müdürlüğü, Teknik Bülten Yayın No: 1, ISSN 1300-9478, 162 sayfa, Erzurum.
3. Daşdemir, İ., 1998: Devlet Orman İşletmelerinin Yönetsel ve Örgütsel Boyutlarının Belirlenmesi. Orman Bakanlığı, Doğu Anadolu Ormancılık Araştırma Müdürlüğü, Teknik Rapor Yayın No:3, ISSN 1300-9486, 70 sayfa, Erzurum.
4. Daşdemir, İ., 2019: Bilimsel Araştırma Yöntemleri (2. Basım). Nobel Akademik Yayıncılık ve Danışmanlık Tic. Ltd. Şti., Yayın No: 1536, ISBN 978-605-320-442-8, 210 s., Ankara.
5. Geray, U., 2001: Ormancılık Kurumları (2. Yazım). İ.Ü. Orman Fakültesi, Ormancılık Ekonomisi Anabilim Dalı, 77 sayfa, İstanbul.
6. Kalıpsız, A., 1963: Ormancılıkta Teşkilat Problemleri. İÜ Orman Fakültesi Dergisi, Seri: B, Cilt: XIII, Sayı: 1, Sayfa: 65-77, İstanbul.
7. Kalıpsız, A., 1964: Devlet Orman İşletmelerimizde Saha Büyüklüğü ve İş Organizasyon Problemleri. İÜ Orman Fakültesi Dergisi, Seri: B, Cilt: XIV, Sayı: 2, Sayfa: 91-105, İstanbul.Kalıpsız, A., 1988: İstatistik Yöntemler. İÜ Orman Fakültesi Yayın No: 3522/394, İstanbul, 558 s.
8. Özdamar, K., 2009: Paket Programlar ile İstatistiksel Veri Analizi 1. Yenilenmiş 7. Baskı, Kaan Kitabevi, 609 sayfa, Eskişehir.

9. Özkan, L., 2008: Artvin İli Ormancılık Örgütünde Çalışan Teknik Elemanların Zaman Yönetimi Açısından İncelenmesi. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Kafkas Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, Orman Mühendisliği Anabilim Dalı, 83 sayfa, Kars.
10. Şafak, İ., 2008: Ege Bölgesi Orman Mühendislerinin Profili. Orman Mühendisleri Odası dergisi, Yıl: 45, Sayı: 10-11-12, Sayfa: 22-26, Ankara.
11. Şafak, İ., Göksu, E., Gültekin, G., Arslan, A. ve Cabaroğlu, T., 2015: Denizli Orman İşletme Müdürlüğü İş Analizi. Ege Ormancılık Araştırma Enstitüsü Müdürlüğü, Proje Sonuç Raporu, 152 sayfa, İzmir.
12. Şafak, İ. ve Göksu, E., 2016: Türkiye’de Orman İşletmelerinde İş Çeşitlerinin Belirlenmesi: Denizli Orman İşletmesi Örneği. Ormancılık Araştırma Dergisi, Cilt: 1, Sayı: 4A, Sayfa: 114-125, Ankara.
13. TODAİ, 2002: T.C. Orman Genel Müdürlüğü Yeniden Yapılanma ve Norm Kadro Projesi (Cilt: 3, Önerilen Yapı, Son Rapor, Merkez ve Taşra Teşkilatı). Türkiye ve Orta Doğu Amme İdaresi Enstitüsü, 122 sayfa, Ankara.
14. Türkmen, H., 1972: Orman Bölge Şefliklerinin Reorganizasyonu ve Bir Anketin Düşündürdükleri. Orman ve Av Dergisi, Cilt: 45, Sayı: 6, Sayfa: 17-20, Ankara.
15. Yılmaz, E., Daşdemir, İ., Karabulut, S., Koçak, Z. ve Polat, O., 2009: Orman Genel Müdürlüğü Taşra Teşkilatı Çalışanlarının İş Doyumunu Etkileyen Faktörler: Mersin Orman Bölge Müdürlüğü ve Buna Bağlı Orman İşletme Müdürlükleri Örneği. T.C. Çevre ve Orman Bakanlığı, Doğu Akdeniz Ormancılık Araştırma Müdürlüğü, Çevre ve Orman Bakanlığı Yayın No: 387, DOA Yayın No: 52, Teknik Bülten No: 30, 65 sayfa, Tarsus.
16. Yurdakul, S., 2003: Ormancılıkta Personel Yönetimi Sorunları ve Sonuçları (Örnek Olaylarla İrdeleme). Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, İstanbul Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, Orman Mühendisliği Anabilim Dalı, Ormancılık Politikası ve Yönetim Programı, 109 sayfa, İstanbul.