20. Yüzyıl Siyaset Felsefesinde Anti-Hegelcilik

Hegel's philosophical system, called "Absolute Idealism", represents an effort to end the antinomies in the history of thought, with its claim to surpass its opposite by encompassing it. However, this system has also led to the emergence of views that oppose to itself. Although detailed studies have been conducted on intellectuals known to have been influenced by Hegel, there is no independent study on philosophers that define their position in terms of anti-Hegelianism. In this article, firstly, it is investigated whether there have been an attitude as Anti-Hegelianism in the 20th century political philosophy. Then, the criticisms of Eduard Bernstein, Bertrand Russell, Karl Popper and Friedrich Hayek, who were determined to be evaluated in this category, are examined.

Hegel’in “Mutlak İdealizm” olarak adlandırdığı felsefi sistemi, karşıtını kapsayarak aşma iddiası bakımından, düşünce tarihinde kendisinden önce görülen antinomileri sonlandırmaya yönelik bir çabayı ifade etmektedir. Ne var ki birbirine tamamen karşıt olan akımları etkilemeyi başardığı bilinen bu sistem, aynı zamanda doğrudan kendisine karşıt olan akımların doğmasına da yol açmıştır. Günümüze kadar Hegel’in sisteminden etkilendiği bilinen düşünürler üzerine ayrıntılı çalışmalar yapılmış olmakla birlikte, felsefi konumunu Hegel’e yönelik bir karşıtlık üzerinden tanımlayan düşünürler üzerine yapılmış herhangi bir müstakil çalışmaya rastlanmamaktadır. Bu makalede öncelikle 20. Yüzyıl siyaset felsefesi özelinde “Anti-Hegelcilik” olarak tanımlanabilecek bir tutumun söz konusu olup olmadığı araştırılmakta, ardından bu kategoride değerlendirilebileceği saptanan Eduard Bernstein, Bertrand Russell, Karl Popper ve Friedrich Hayek’in Hegel eleştirileri incelenmektedir.