Simulacra and Simulation in the Kızılcık Şerbeti Series: A Look at the Series' Impact on the Family from Baudrillard's Perspective

Yıl 2025, Cilt: 26 Sayı: Özel Sayı, 1429 - 1446, 30.12.2025

Dilek Turan Eroğlu

Öz

This study examines the Turkish television series Kızılcık Şerbeti through the lens of Jean Baudrillard’s theory of simulation and hyperreality. The aim is to explore how the series constructs mediated representations of family, gender roles, and sociocultural values, and how these representations function as simulacra that reshape viewers’ perceptions of reality. Through a discourse analysis, the research reveals that the characters and conflicts depicted in the series do not merely reflect societal realities but rather produce a hyperreality that substitutes and redefines them. The narrative polarizes cultural identities—such as modern-secular and traditional-religious—into consumable images, encouraging viewers to engage with simulated versions of real-life tensions. The findings suggest that the show acts as a powerful medium of ideological transmission, contributing to the construction of normative frameworks through simulation. In this context, Kızılcık Şerbeti serves not only as a cultural product of entertainment but also as a site of symbolic meaning-making that reinforces and recirculates postmodern notions of reality.

Anahtar Kelimeler

Simulation , Simulacra , Discourse Analysis , Hyperreality , Family

Proje Numarası

x

Kızılcık Şerbeti Dizisinde Simülakr ve Simülasyon: Baudrillard’ın Perspektifinden Dizinin Aileye Etkisine Bir Bakış

Öz

Bu çalışma, Kızılcık Şerbeti adlı Türk televizyon dizisini Jean Baudrillard’ın simülasyon ve hiper-gerçeklik kuramı çerçevesinde aileye etkisini incelemektedir. Araştırmanın amacı, dizinin aile yapısı, toplumsal cinsiyet rolleri ve kültürel değerleri nasıl temsil ettiği ve bu temsillerin izleyicinin gerçeklik algısını nasıl dönüştürdüğünü ortaya koymaktır. Yapılan söylem analizlerine göre, karakterler ve çatışmalar yalnızca toplumsal gerçekliğin bir yansıması değil; bu gerçekliğin yerine geçen ve onu yeniden tanımlayan simülakrlardır. Anlatı, modern-seküler ve geleneksel-dini kimlikler arasında kutuplaşmış temsiller sunarak izleyicinin bu sembollerle özdeşleşmesini teşvik eder. Bulgular, dizinin yalnızca bir eğlence ürünü olmakla kalmayıp, aynı zamanda ideolojik söylemlerin üretildiği ve dolaşıma sokulduğu bir medya alanı işlevi gördüğünü göstermektedir. Bu bağlamda Kızılcık Şerbeti, post-modern gerçeklik anlayışının medya temsilleri üzerinden nasıl kurulduğunu anlamak açısından önemli bir örnek teşkil etmektedir.

Anahtar Kelimeler

Simülasyon , Simülakr , Söylem Analizi , Hipergerçeklik , Aile

Etik Beyan

Etik beyan gerekmemektedir

Destekleyen Kurum

Destekleyen kurum yoktur

Proje Numarası

x

Teşekkür

Yok

Kaynakça

• Baudrillard, J. (1994). Simulacra and Simulation (S. F. Glaser, Trans.). University of Michigan Press.
• Baym, N. K. (2015). Personal connections in the digital age (2nd ed.). Polity Press.
• Brown, W. J. (2015). Examining four processes of audience involvement with media personae: Transportation, parasocial interaction, identification, and worship. Communication Theory, 25(3), 259–283.
• Couldry, N. (2012). Media, society, world: Social theory and digital media practice. Polity Press.
• Çelenk, S. (2010). Türk televizyon dizilerinde kadınlık temsilleri: İktidar, cinsellik ve ideoloji. Selçuk İletişim, 6(4), 93–111.
• Dursun, Ç. (2011). Popüler kültür ve medya: Medya metinlerinin ideolojik çözümlemesi. Değişim Yayınları.
• Eco, U. (1986). Travels in hyperreality: Essays. Harcourt Brace Jovanovich.
• Erdoğan, N. (2012). Televizyon ve ideoloji: Medya temsilleri üzerine eleştirel okumalar. Dipnot Yayınları.
• Fiske, J. (1987). Television culture. Routledge.
• Gündüz, U. (2023). Medya temsilleri ve toplumsal kutuplaşma: Televizyon dizilerinde ideolojik ayrışma. İletişim Kuram ve Araştırma Dergisi, 60, 45–65.
• Hall, S. (1997). The work of representation. In S. Hall (Ed.), Representation: Cultural representations and signifying practices (pp. 13–64). Sage & Open University Press.
• Jenkins, H. (2006). Convergence culture: Where old and new media collide. NYU Press.
• Highfield, T., Harrington, S., & Bruns, A. (2013). Twitter as a technology for audiencing and fandom. Information, Communication & Society, 16(3), 315–339.
• Horton, D., & Wohl, R. R. (1956). Mass communication and parasocial interaction: Observations on intimacy at a distance. Psychiatry, 19(3), 215–229.
• Livingstone, S. (2013). The participation paradigm in audience research. The Communication Review, 16(1–2), 21–30.
• Kellner, D. (1989). Jean Baudrillard: From Marxism to Postmodernism and Beyond. Stanford University Press.
• Mutlu, E. (2010). Medya okuryazarlığı ve kültürel çalışmalar. Ütopya Yayınları.
• Poster, M. (1988). Jean Baudrillard: Selected writings. Stanford University Press.
• Turkle, S. (2011). Alone together: Why we expect more from technology and less from each other. Basic Books.