KENTSEL DİRENÇLİLİKTE BELEDİYE BİRLİKLERİNİN ROLÜ: TÜRKİYE BELEDİYELER BİRLİĞİ
Öz
Kentleri farklı riskler ve tehlikeler karşısında dirençli kılmaya yönelik politikalar, imkanlar, akademik ve politik alanda sıklıkla tartışılmaktadır. Kentsel dirençliliği artırmaya yönelik plan ve politikalarda, farklı kesimlerin bir araya gelerek ortak menfaatler etrafında koordineli hareket edebilmesi, iş birliğine dayalı uygulamaların yaygınlaştırılması, daha fazla kentsel aktörün söz sahibi olması giderek önem kazanmaktadır. Bu çalışma, kentsel dirençliliği artırmada belediye birliklerinin rolünü tartışmayı amaçlamaktadır. Çalışma kapsamında, ölçüt örnekleme tekniği kullanılarak Türkiye Belediyeler Birliği (TBB) araştırma alanı olarak seçilmiştir. Niteliksel içerik analizi yöntemi veri analiz aracı olarak kullanılmıştır. Bu bağlamda TBB’nin 2010-2021 yılları arası faaliyet raporları incelenerek faaliyetler yedi kentsel dirençlilik boyutuna göre sınıflandırılmıştır. TBB’nin faaliyet raporlarında sunulan hizmetlerden yola çıkılarak bu hizmetlerin belediyelere sağlayabileceği katkılar beş farklı kategoriye ayrılmıştır. Veriler niteliksel içerik analiz yöntemi ile farklı dirençlilik boyutları bağlamında değerlendirilmiştir. Çalışma sonucunda belediye birliklerinin, iş birliği ile etkin yürüttüğü uygulamalar belediyelerin sunması gereken bazı kamu hizmetlerini birlikte yürütmek, kentsel sorunların çözümünde belediyelerin tek başlarına yeterli olamadığı durumlarda belediyelere destek olmak, ortak menfaatler etrafında ortak çözüm yolları üretmek, bilgi ve deneyim paylaşımını artırmak ve gerekli kaynaklara ulaşmada kolaylık sağlamak yönünde belediyelere sağladığı katkılarla kentsel dirençliliği artırabileceği sonucuna ulaşılmıştır.
Anahtar Kelimeler
Kentsel Dirençlilik, Belediye Birlikleri, Türkiye Belediyeler Birliği, Kentsel Dirençlilik Boyutları
Kaynakça
- Adger, W. N. (2000). Social and ecological resilience: Are they related? Progress in Human Geography, 24(3), 347–364.
- Adger, W. N., Kelly, P. M., Winkels, A., Huy, L. G. ve Locke, C. (2002). Migration, remittances, livelihood trajectories, and social resilience. AMBIO: A Journal of the Human Environment, 31(4), 358–366.
- Akbulut, Y. (2013). Verilerin analizi. K. A. Aşkım (Ed.), Bilimsel araştırma yöntemleri içinde (s. 95–118). Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Yayınları.
- Aligica, P. D. ve Tarko, V. (2014). Institutional resilience and economic systems: Lessons from elinor ostrom’s work. Comparative Economic Studies, 56(1), 52–76.
- Almedom, A. M. (2005). Resilience, hardiness, sense of coherence, and posttraumatic growth: All paths leading to light at the end of the tunnel. Journal of Loss and Trauma, 10(3), 253–265.
- Altay Kaya, D. (2021). Zorunlu göç ve dayanıklılık planlaması: türkiye'nin suriye zorunlu göçü deneyimi. Metu Journal Of The Faculty Of Architecture, 38(2), 115-143.
- Arıkboğa, Ü. (2020). Hizmet içi eğitim ve belediye birliklerinin rolü. Aksaray Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 12(1), 55–68.
- Atılgan, B. (2016). Yerel yönetim birliklerinin yeniden yapılandırılması üzerine bir çözümleme. (Doktora Tezi). Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
- Attoh-Okine, N., Cooper, A. T. ve Mensah, S. A. (2009). Formulation of resilience index of urban infrastructure using belief functions. IEEE Systems Journal, 3(2), 147–153.
- Bahadur, A. ve Tanner, T. (2014). Transformational resilience thinking: Putting people, power and politics at the heart of urban climate resilience. Environment and Urbanization, 26(1), 200–214.
