Türkiye'de İthal İkameci Politikalar Rekabet Gücü Kazanımında Ne Kadar Başarılı Oldu? Arjantin Örneği Üzerinden Karşılaştırmalı Bir Analiz (1960-1980)

Emre Demir

doi:10.25287/ohuiibf.1774601

TR EN

Türkiye'de İthal İkameci Politikalar Rekabet Gücü Kazanımında Ne Kadar Başarılı Oldu? Arjantin Örneği Üzerinden Karşılaştırmalı Bir Analiz (1960-1980)

Öz

Bu çalışma, Türkiye’de 1960-1980 döneminde uygulanan ithal ikameci politikaların rekabet gücü kazandırma hedefi doğrultusunda ne ölçüde başarılı olduğunu analiz etmektedir. Araştırma kapsamında, makroekonomik göstergeler, dış ticaret verileri, sektörel Gayri Safi Yurt İçi Hasıla dağılımı, ekonomik büyüme oranları ve dış borç seviyeleri incelenmiştir. Analiz, Türkiye ekonomisi ile benzer politikaları benimseyen Arjantin ekonomisi örneği üzerinden karşılaştırmalı bir perspektif sunmakta, bu iki ülkenin uygulamaları ve sonuçları arasındaki farklılıkları ve benzerlikleri ortaya koymaktadır. Bulgular, 1960-1970 döneminde Türkiye ekonomisinde uygulanan ithal ikameci politikaların rekabet gücü kazanımı açısından sınırlı başarı sağladığını, 1970-1980 döneminde ise belirli iyileşmelerle görece olarak daha başarılı sonuçlar ürettiğini göstermektedir. Bununla birlikte, her iki ülke açısından sanayi sektörünün beklenen ölçüde güçlenememesi ve hizmet sektörünün hâkim konuma gelmesi, yapısal dönüşüm sürecinin hedeflenen sanayileşmeyi sağlayamadığını ortaya koymaktadır. Çalışma, ithal ikameci politikaların ekonomik ve sektörel etkilerini doğrudan karşılaştırmalı olarak ele alması ve rekabet gücü bağlamında ülke ekonomilerini karşılaştırmalı olarak değerlendirmesiyle literatüre önemli bir katkı sağlamaktadır. Ayrıca, tarihsel dönemlerin ithal ikameci politikalar çerçevesinde seçimi, karşılaştırmalı yaklaşım ve makroekonomik göstergelerin kapsamlı analizi, politikaların farklı ekonomik bağlamlarda hangi koşullar altında daha etkili olduğunu anlamak açısından araştırmanın özgünlüğünü ve uygulama potansiyelini artırmaktadır.

Anahtar Kelimeler

İthal İkameci Politikalar, Rekabet Gücü, Yapısal Dönüşüm, Türkiye ve Arjantin, Türkiye ve Arjantin, Karşılaştırmalı Analiz

How Successful Were Import Substitution Policies in Enhancing Competitiveness in Türkiye? A Comparative Analysis Through the Case of Argentina (1960–1980)

Öz

This study analyzes the extent to which import-substitution policies implemented in Turkey between 1960 and 1980 succeeded in enhancing the country’s competitiveness. The research examines macroeconomic indicators, foreign trade data, sectoral GDP distribution, economic growth rates, and external debt levels. The analysis adopts a comparative perspective by considering Argentina as a reference case, a country that implemented similar policies, highlighting the similarities and differences in policy outcomes between the two economies. The findings indicate that Turkey’s import-substitution policies during 1960–1970 achieved limited success in terms of competitiveness gains, whereas the 1970–1980 period shows relatively improved outcomes. However, in both countries, the industrial sector did not develop as strongly as expected, while the service sector became dominant, demonstrating that the structural transformation process did not fully achieve the targeted industrialization. This study contributes to the literature by directly examining the economic and sectoral impacts of import-substitution policies and by evaluating national competitiveness in a comparative framework. Moreover, the selection of historical periods within the import-substitution context, the comparative approach, and the comprehensive analysis of macroeconomic indicators enhances the study’s originality and practical relevance, providing insights into the conditions under which such policies are more effective across different economic contexts.

Anahtar Kelimeler

Import Substitutions Policies, Competitiveness, Structural Transformation, Türkiye and Argentina, Comperative Analysis

Kaynakça

Abboushi, S. (2010). Trade protectionism: reasons and outcomes. Competitiveness Review, 20(5), 384-394.
Adewale, R. A. (2017). Import substitution industrialization and economic growth - evidence from the group of BRICS countries. Future Business Journal, 3(2), 138-158.
Aiginger, K. (2006). Competitiveness: from a dangerous obsession to a welfare creating ability with positive externalities. Journal of Industry, Competition and Trade, 6(2), 161-177.
Azoev G. L., & Cherenkov, P. C. (2000). Competitive advantage. The national fund preparations of people. Moscow: Novosti.
Barbaros, R. F., & Karatepe, D. K. (2009). A view to Turkey in 60’s with the perspective of planning. Ege Academic Review, 9(1), 261-289.
Bauer, P. T. (1987). The development frontier: essays in applied economics. Harvard University Press, Cambridge: U.K.
Baycar, K., & Gündoğdu, D. (2023). Import substitution industrialization experience of Türkiye in the eyes of a state-raised planning specialist (1960–1980). Industrial Policy, 3(1), 12-20.
Boratav, K. (2004). Türkiye iktisat tarihi 1908-2002. İmge Kitabevi, Ankara: Türkiye.
Brunner, S. (2006). Clustering and the effects of inward FDI on national competitiveness. Economics and Social Policy, 7.
Çakmak, H. K. (2003). Kalkınma iktisadı literatüründe gelişme kavramının evrimi. Hacettepe Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 21(2), 49-68.

Casaburi, G. (1998). Trade and industrial policies in Argentina since the 1960s, Instituto de estudios sobre la Rralidad Argentina y Latino americana, No 16.
Chenery, H. B. (1961). Comparative advantage and development policy. American Economic Review, 51, 18-51.
Cherif, C., & Hasanov, F. (2024). The pitfalls of protectionism: Import substitution vs. export-oriented industrial policy. IMF Working Paper No. 2024/086.
Clancy P., O’malley, E., O’connell, L., & Van Egeraat C. (2001). Industry clusters in Ireland: an application of Porter’s model of national competitive advantage to three sectors. European Planning Studies, 9 (1), 7-28.
Collier, D. (1993). The comparative method. In A. W. Finifter (Ed.), political science: the state of the discipline II (pp. 105-119). American Political Science Association.
Competitiveness Policy Council (1994). Promoting long term productivity, Third Report to the President and the Congress. Washington: U.S.A.
Datas-Panero, A. J. (1971). Import substitution, Finance & Development, 0008(003), A005.
Delgado, M., Christian, K., Micheal P. E., & Scott, S. (2012). The Determinants of National Competitiveness, NBER.
Devlet Planlama Teşkilatı (1963). Birinci Beş Yıllık Kalkınma Planı (1963-1967). Ankara: Türkiye.
Devlet Planlama Teşkilatı (1967). İkinci Beş Yıllık Kalkınma Planı (1968-1972). Ankara: Türkiye.
Devlet Planlama Teşkilatı (1973). Üçüncü Beş Yıllık Kalkınma Planı (1973-1977). Ankara: Türkiye.
Di Tella, G., & Dornbusch, R. (1989). The political economy of Argentina, 1946–83. University of Pittsburgh Press, USA.
Eşkinat, R. (1997). Gelişmekte olan ülkelerin ekonomi politikalarında değişim (1980’li yıllar). Anadolu Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 13(1), 349-360.
European Commission (1999). Sixth periodic report: on the social and economic situation and development of the regions of the European union, Luxembourg.
Fanelli, J. M., & Frenkel, R. (1995). Stability and structure: Interactions in economic growth. CEPAL Review.
Hantrais, L. (1995). Comparative research methods. Social Research Update, 13.
Hedges, J. (2015). Argentina: a modern history. I.B. Tauris.
International Monetary Fund (2025). External debt statistics guide and the IMF. https://www.imf.org/external/np/sta/ed/ed.htm.
Irwin, D. A. (2021). The rise and fall of import substitution. World Development, 139, 105329.
Kibritçioğlu, A. (1998). İktisadi büyümenin belirleyicileri ve yeni büyüme modellerinde beşerî sermayenin yeri. Ankara Üniversitesi SBF dergisi, 53(01), 207-230.
Kohler, W. (2006). The ‘Lisbon Goal’ of the EU: rhetoric or substance?. Journal of Industry, Competition and Trade, 6(2), 85-113.
Krugman, P. (1994). Competitiveness: a dangerous obsession. foreign affairs, 73(2), 28-44.
Krugman, P. (1996). Making sense of the competitiveness debate. Oxford Review of Economic Policy, 12(3), 17-25.
Kvangraven, I. H., Styve, M. D., & Santana, F. (Eds.). (2017). Dialogues on development: Vol. 1. On dependency. Institute for New Economic Thinking.
Landman, T. (2008). Issues and methods in comparative politics: an Introduction (3rd ed.). Routledge.
Lewis, W. A. (1966). Development planning: the essentials of economic policy. Allen & Unwin, London: U.K.
Lijphart, A. (1971). Comparative politics and the comparative method. American Political Science Review, 65(3), 682-693.
List, F. (2007). The national system of political economy. New York: A.M. Kelley.
Mavi, S. (2020). Bağımlılık kuramı ve Türkiye tarım politikaları. TEAD, 6(1), 49-64.
Organisation for Economic Co-Operation & Development (1995). Competitiveness policy: A New Agenda. Paris.
Porter, E. M. (1990). The competitive advantage of nations. Free Press, New York: U.S.A.
Porter, E. M. (2011). Rekabet üzerine. Optimist Yayınları, İstanbul: Türkiye.
Prebisch, R. (1950). The economic development of Latin America and its principal problems. United Nations, New York: U.S.A.
Prebisch, R. (1959). Commercial policy in the underdeveloped countries. American Economic Review, 49, 251-273.
Ragin, C. C. (1987). The comparative method: moving Beyond qualitative and quantitative strategies. University of California Press, California.
Siddiqui, K. (2021). The ‘Import-Substitution’ policy in post-colonial countries: a review, The World Financial Review, November - December, 76-83.
Stoyanova, D. (2019). The need for state intervention in the economy and in particular in the agricultural sector - arguments for and against. Trakia Journal of Sciences, 17(1), 440-444.
Türkiye İstatistik Kurumu. (2025). Dış ticaret istatistikleri. https://veriportali.tuik.gov.tr/tr/statistical-themes.
Veri Kaynağı. (2022). Yıllık ortalama OPEC ham petrolün varil fiyatı (1960-2022). Veri Kaynağı.
Weilrich, H. (1999). Analyzing the competitive advantages and disadvantages of Germany with the TOWS matrix-an alternative model to Porter’s model. European Business Review, 99(1), 9-22.
World Bank. (2025). World development indicators. https://data.worldbank.org/.
Yeldan, E. (2001). Küreselleşme sürecinde Türkiye ekonomisi: bölüşüm, birikim ve büyüme. İletişim Yayınları.
Yıldız, E. (2020). Türkiye’nin ithal ikame stratejisinin yeniden değerlendirilmesi: bürokrasi, politika ve uluslararası kuruluşlar. İstanbul Üniversitesi Sosyoloji Dergisi, 40(2), 599-623.
Yuleva, R. E. (2019). Competitive advantages and competitive strategies of small and medium-sized enterprises. Economics and Management, 6(1), 71-81.

Ayrıntılar

Birincil Dil

Türkçe

Konular

Kalkınma Ekonomisi - Makro

Bölüm

Araştırma Makalesi

Yazarlar

Emre Demir ^*
0000-0001-7881-9575
Türkiye

Yayımlanma Tarihi

3 Ekim 2026

Gönderilme Tarihi

30 Ağustos 2025

Kabul Tarihi

2 Ekim 2026

Yayımlandığı Sayı

Yıl 2026 Sayı: 21

DOI

https://doi.org/10.25287/ohuiibf.1774601

IZ

https://izlik.org/JA27NG34YP

APA

Demir, E. (2026). Türkiye’de İthal İkameci Politikalar Rekabet Gücü Kazanımında Ne Kadar Başarılı Oldu? Arjantin Örneği Üzerinden Karşılaştırmalı Bir Analiz (1960-1980). Ömer Halisdemir Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 21, 1-19. https://doi.org/10.25287/ohuiibf.1774601

AMA

1.Demir E. Türkiye’de İthal İkameci Politikalar Rekabet Gücü Kazanımında Ne Kadar Başarılı Oldu? Arjantin Örneği Üzerinden Karşılaştırmalı Bir Analiz (1960-1980). ÖHÜİİBFD. 2026;(21):1-19. doi:10.25287/ohuiibf.1774601

Chicago

Demir, Emre. 2026. “Türkiye’de İthal İkameci Politikalar Rekabet Gücü Kazanımında Ne Kadar Başarılı Oldu? Arjantin Örneği Üzerinden Karşılaştırmalı Bir Analiz (1960-1980)”. Ömer Halisdemir Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, sy 21: 1-19. https://doi.org/10.25287/ohuiibf.1774601.

EndNote

Demir E (01 Ekim 2026) Türkiye’de İthal İkameci Politikalar Rekabet Gücü Kazanımında Ne Kadar Başarılı Oldu? Arjantin Örneği Üzerinden Karşılaştırmalı Bir Analiz (1960-1980). Ömer Halisdemir Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi 21 1–19.

IEEE

[1]E. Demir, “Türkiye’de İthal İkameci Politikalar Rekabet Gücü Kazanımında Ne Kadar Başarılı Oldu? Arjantin Örneği Üzerinden Karşılaştırmalı Bir Analiz (1960-1980)”, ÖHÜİİBFD, sy 21, ss. 1–19, Eki. 2026, doi: 10.25287/ohuiibf.1774601.

ISNAD

Demir, Emre. “Türkiye’de İthal İkameci Politikalar Rekabet Gücü Kazanımında Ne Kadar Başarılı Oldu? Arjantin Örneği Üzerinden Karşılaştırmalı Bir Analiz (1960-1980)”. Ömer Halisdemir Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi. 21 (01 Ekim 2026): 1-19. https://doi.org/10.25287/ohuiibf.1774601.

JAMA

1.Demir E. Türkiye’de İthal İkameci Politikalar Rekabet Gücü Kazanımında Ne Kadar Başarılı Oldu? Arjantin Örneği Üzerinden Karşılaştırmalı Bir Analiz (1960-1980). ÖHÜİİBFD. 2026;:1–19.

MLA

Demir, Emre. “Türkiye’de İthal İkameci Politikalar Rekabet Gücü Kazanımında Ne Kadar Başarılı Oldu? Arjantin Örneği Üzerinden Karşılaştırmalı Bir Analiz (1960-1980)”. Ömer Halisdemir Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, sy 21, Ekim 2026, ss. 1-19, doi:10.25287/ohuiibf.1774601.

Vancouver

1.Emre Demir. Türkiye’de İthal İkameci Politikalar Rekabet Gücü Kazanımında Ne Kadar Başarılı Oldu? Arjantin Örneği Üzerinden Karşılaştırmalı Bir Analiz (1960-1980). ÖHÜİİBFD. 01 Ekim 2026;(21):1-19. doi:10.25287/ohuiibf.1774601

Amaç ve Kapsam

Yazım Kuralları

Etik İlkeler ve Yayın Politikası

ETİK İLKELER ve YAYIN POLİTİKASI

YAYIN ETİĞİ

Ömer Halisdemir Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi (OHUİİBFD)'nde uygulanan yayın süreçleri, bilginin tarafsız ve saygın bir şekilde gelişimine ve dağıtımına temel teşkil etmektedir. Bu doğrultuda uygulanan süreçler, yazarların ve yazarları destekleyen kurumların çalışmalarının kalitesine doğrudan yansımaktadır. Hakemli çalışmalar bilimsel yöntemi somutlaştıran ve destekleyen çalışmalardır. Bu noktada sürecin bütün paydaşlarının (yazarlar, okuyucular ve araştırmacılar, yayıncı, hakemler ve editörler) etik ilkelere yönelik standartlara uyması önem taşımaktadır. Ömer Halisdemir Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi (OHUİİBFD) yayın etiği kapsamında tüm paydaşların aşağıdaki etik sorumlulukları taşımasını beklenmektedir. Etik denetimi ve etik dışı girişimlerin önlenmesi için iThenticate veya Turnitin kullanılabilir.

Aşağıda yer alan etik görev ve sorumluluklar, açık erişim olarak Committee on Publication Ethics (COPE) tarafından yayınlanan rehberler ve politikalar dikkate alınarak hazırlanmıştır.

Yazarların Etik Sorumlulukları

Ömer Halisdemir Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi (OHUİİBFD)'ne çalışma gönderen yazar(lar)ın aşağıdaki etik sorumluluklara uyması beklenmektedir:

Yazar(lar)ın gönderdikleri çalışmaların özgün olması beklenmektedir. Yazar(lar)ın başka çalışmalardan yararlanmaları veya başka çalışmaları kullanmaları durumunda eksiksiz ve doğru bir biçimde atıfta bulunmaları ve/veya alıntı yapmaları gerekmektedir.
Çalışmanın oluşturulmasında içeriğe entelektüel açıdan katkı sağlamayan kişiler, yazar olarak belirtilmemelidir.
Yayınlanmak üzere gönderilen tüm çalışmaların varsa çıkar çatışması teşkil edebilecek durumları ve ilişkileri açıklanmalıdır.
Yazar(lar)dan değerlendirme süreçleri çerçevesinde makalelerine ilişkin ham veri talep edilebilir; böyle bir durumda yazar(lar) beklenen veri ve bilgileri yayın kuruluna sunmaya hazır olmalıdır.
Yazar(lar) kullanılan verilerin kullanım haklarına, araştırma/analizlerle ilgili gerekli izinlere sahip olduklarını veya deney yapılan deneklerin rızasının alındığını gösteren belgeye sahip olmalıdır.
Yazar(lar)ın yayınlanmış, erken görünüm veya değerlendirme aşamasındaki çalışmasıyla ilgili bir yanlış ya da hatayı fark etmesi durumunda, dergi editörünü veya yayıncıyı bilgilendirme, düzeltme veya geri çekme işlemlerinde editörle iş birliği yapma yükümlülüğü bulunmaktadır.
Yazar(lar) aynı yıl içerisinde sadece bir çalışmada yazar olarak yer alabilirler, aynı yazarın kabul almış diğer çalışmaları takip eden yıldan sonrası için yayın sürecine dahil edilir.
Yazarlar, ikinci çalışmaları için çalışmalarının yayına kabul edilmesi durumunda bile takip eden yıl içerisinde yayımlanma talebinde bulunamazlar.
Yazar(lar) çalışmalarını aynı anda birden fazla derginin başvuru sürecinde bulunduramaz. Her bir başvuru önceki başvurunun tamamlanmasını takiben başlatılabilir.
Başka bir dergide yayınlanmış çalışma Ömer Halisdemir Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi (OHUİİBFD)'ne gönderilemez.
Değerlendirme süreci başlamış bir çalışmanın yazar sorumluluklarının değiştirilmesi (yazar ekleme, yazar sırası değiştirme, yazar çıkartma gibi) teklif edilemez.

Editörlerin Etik Görev ve Sorumlulukları

Ömer Halisdemir Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi (OHUİİBFD) editörleri, açık erişim olarak Committee on Publication Ethics (COPE) tarafından yayınlanan "COPE Code of Conduct and Best Practice Guidelines for Journal Editors" ve "COPE Best Practice Guidelines for Journal Editors" rehberleri temelinde aşağıdaki etik görev ve sorumluluklara sahip olmalıdır:

Genel Görev ve Sorumluluklar

Editörler, Ömer Halisdemir Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi (OHUİİBFD)'nde yayınlanan her yayından sorumludur. Bu sorumluluk bağlamında editörler, aşağıdaki rol ve yükümlülükleri taşımaktadır:

Okuyucuların ve yazarların bilgi ihtiyaçlarını karşılamaya yönelik çaba sarf etme,
Sürekli olarak derginin gelişimini sağlama,
Dergide yayınlanan çalışmaların kalitesini geliştirmeye yönelik süreçleri yürütme,
Düşünce özgürlüğünü destekleme,
Akademik açıdan bütünlüğü sağlanma,
Fikri mülkiyet hakları ve etik standartlardan taviz vermeden iş süreçlerini devam ettirme,
Düzeltme, açıklama gerektiren konularda yayın açısından açıklık ve şeffaflık gösterme.

Okuyucu İle İlişkiler

Editörler tüm okuyucu, araştırmacı ve uygulayıcıların ihtiyaç duydukları bilgi, beceri ve deneyim beklentilerini dikkate alarak karar vermelidir. Yayınlanan çalışmaların okuyucu, araştırmacı, uygulayıcı ve bilimsel literatüre katkı sağlamasına ve özgün nitelikte olmasına dikkat etmelidir. Ayrıca editörler okuyucu, araştırmacı ve uygulayıcılardan gelen geri bildirimleri dikkate almak, açıklayıcı ve bilgilendirici geri bildirim vermekle yükümlüdür.

Yazarlar İle İlişkiler

Editörlerin yazarlara karşı görev ve sorumlulukları aşağıdaki şekildedir:
Editörler, çalışmaların önemi, özgün değeri, geçerliliği, anlatımın açıklığı ve derginin amaç ve hedeflerine dayanarak olumlu ya da olumsuz karar vermelidir.
Editörler, yayın kapsamına uygun olan çalışmaları ciddi problemi olmadığı sürece ön değerlendirme aşamasına almalıdır.
Editörler, çalışma ile ilgili ciddi bir sorun olmadıkça, olumlu yöndeki hakem önerilerini göz ardı etmemelidir.
Yeni editörler, çalışmalara yönelik olarak önceki editör(ler) tarafından verilen kararları ciddi bir sorun olmadıkça değiştirmemelidir.
"Kör Hakemlik ve Değerlendirme Süreci" mutlaka yayınlanmalı ve editörler tanımlanan süreçlerde yaşanabilecek sapmaların önüne geçmelidir.
Editörler, yazarlar tarafından kendilerinden beklenecek her konuyu ayrıntılı olarak içeren bir "Yazar Rehberi" yayınlamalıdır. Bu rehberler belirli zaman aralıklarında güncellenmelidir.
Yazarlara açıklayıcı ve bilgilendirici şekilde bildirim ve dönüş sağlanmalıdır.

Hakemler İle İlişkiler

Editörlerin hakemlere karşı görev ve sorumlulukları aşağıdaki şekildedir:

Hakemleri çalışmanın konusuna uygun olarak belirlemelidir.
Hakemlerin değerlendirme aşamasında ihtiyaç duyacakları bilgi ve rehberleri sağlamakla yükümlüdür.
Yazarlar ve hakemler arasından çıkar çatışması olup olmadığını gözetmek durumundadır.
Körleme hakemlik bağlamında hakemlerin kimlik bilgilerini gizli tutmalıdır.
Hakemleri tarafsız, bilimsel ve nesnel bir dille çalışmayı değerlendirmeleri için teşvik etmelidir.
Hakemleri zamanında dönüş ve performans gibi ölçütlerle değerlendirmelidir.
Hakemlerin performansını artırıcı uygulama ve politikalar belirlemelidir.
Hakem havuzunun dinamik şekilde güncellenmesi konusunda gerekli adımları atmalıdır.
Nezaketsiz ve bilimsel olmayan değerlendirmeleri engellemelidir.
Hakem havuzunun geniş bir yelpazeden oluşması için adımlar atmalıdır.

Yayın Kurulu İle İlişkiler

Editörler, tüm yayın kurulu üyelerinin süreçleri yayın politikaları ve yönergelere uygun ilerletmesini sağlamalıdır. Yayın kurulu üyelerini yayın politikaları hakkında bilgilendirmeli ve gelişmelerden haberdar etmelidir. Yeni yayın kurulu üyelerini yayın politikaları konusunda eğitmeli, ihtiyaç duydukları bilgileri sağlamalıdır.

Ayrıca editörler;

Yayın kurulu üyelerinin çalışmaları tarafsız ve bağımsız olarak değerlendirmelerini sağlamalıdır.
Yeni yayın kurulu üyelerini, katkı sağlayabilir ve uygun nitelikte belirlemelidir.
Yayın kurulu üyelerinin uzmanlık alanına uygun çalışmaları değerlendirme için göndermelidir.
Yayın kurulu ile düzenli olarak etkileşim içerisinde olmalıdır.
Yayın kurulu ile belirli aralıklarla yayın politikalarının ve derginin gelişimi için toplantılar düzenlemelidir.

Dergi Sahibi ve Yayıncı İle İlişkiler

Editörler ve yayıncı arasındaki ilişki editoryal bağımsızlık ilkesine dayanmaktadır.

Editoryal ve Kör Hakemlik Süreçleri

Editörler; dergi yayın politikalarında yer alan "Kör Hakemlik ve Değerlendirme Süreci" politikalarını uygulamakla yükümlüdür. Bu bağlamda editörler her çalışmanın adil, tarafsız ve zamanında değerlendirme sürecinin tamamlanmasını sağlar.

Kalite Güvencesi

Editörler; dergide yayınlanan her makalenin dergi yayın politikaları ve uluslararası standartlara uygun olarak yayınlanmasından sorumludur.

Kişisel Verilerin Korunması

Editörler; değerlendirilen çalışmalarda yer alan deneklere veya görsellere ilişkin kişisel verilerin korunmasını sağlamakla yükümlüdür. Çalışmalarda kullanılan bireylerin açık rızası belgeli olmadığı sürece çalışmayı reddetmekle görevlidir. Ayrıca editörler; yazar, hakem ve okuyucuların bireysel verilerini korumaktan sorumludur.

Etik Kurul, İnsan ve Hayvan Hakları

Editörler; değerlendirilen çalışmalarda insan ve hayvan haklarının korunmasını sağlamakla yükümlüdür. Çalışmalarda kullanılan deneklere ilişkin etik kurul onayı, deneysel araştırmalara ilişkin izinlerin olmadığı durumlarda çalışmayı reddetmekle sorumludur.
Olası suistimal ve görevi kötüye kullanmaya karşı önlem

Editörler; olası suistimal ve görevi kötüye kullanma işlemlerine karşı önlem almakla yükümlüdür. Bu duruma yönelik şikayetlerin belirlenmesi ve değerlendirilmesi konusunda titiz ve nesnel bir soruşturma yapmanın yanı sıra, konuyla ilgili bulguların paylaşılması editörün sorumlulukları arasında yer almaktadır.

Akademik Yayın Bütünlüğünü Sağlamak

Editörler çalışmalarda yer alan hata, tutarsızlık ya da yanlış yönlendirme içeren yargıların hızlı bir şekilde düzeltilmesini sağlamalıdır.

Fikri Mülkiyet Haklarının Korunması

Editörler; yayınlanan tüm makalelerin fikri mülkiyet hakkını korumakla, olası ihlallerde derginin ve yazar(lar)ın haklarını savunmakla yükümlüdür. Ayrıca editörler yayınlanan tüm makalelerdeki içeriklerin başka yayınların fikri mülkiyet haklarını ihlal etmemesi adına gerekli önlemleri almakla yükümlüdür.

Yapıcılık ve Tartışmaya Açıklık

Editörler;

Dergide yayınlanan eserlere ilişkin ikna edici eleştirileri dikkate almalı ve bu eleştirilere yönelik yapıcı bir tutum sergilemelidir.
Eleştirilen çalışmaların yazar(lar)ına cevap hakkı tanımalıdır.
Olumsuz sonuçlar içeren çalışmaları göz ardı etmemeli ya da dışlamamalıdır.

Şikayetler
Editörler; yazar, hakem veya okuyuculardan gelen şikayetleri dikkatlice inceleyerek aydınlatıcı ve açıklayıcı bir şekilde yanıt vermekle yükümlüdür.

Politik ve Ticari Kaygılar

Dergi sahibi, yayıncı ve diğer hiçbir politik ve ticari unsur, editörlerin bağımsız karar almalarını etkilemez.

Çıkar Çatışmaları

Editörler; yazar(lar), hakemler ve diğer editörler arasındaki çıkar çatışmalarını göz önünde bulundurarak, çalışmaların yayın sürecinin bağımsız ve tarafsız bir şekilde tamamlamasını garanti eder.

Hakemlerin Etik Sorumlulukları

Tüm çalışmaların "Körleme Hakemlik" ile değerlendirilmesi yayın kalitesini doğrudan etkilemektedir. Bu süreç yayının nesnel ve bağımsız değerlendirilmesi ile güven sağlar. Ömer Halisdemir Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi (OHUİİBFD) değerlendirme süreci çift taraflı kör hakemlik ilkesiyle yürütülür.

Hakemler yazarlar ile doğrudan iletişime geçemez, değerlendirme ve yorumlar dergi yönetim sistemi aracılığıyla iletilir. Bu süreçte değerlendirme formları ve tam metinler üzerindeki hakem yorumları editör aracılığıyla yazar(lar)a iletilir. Bu bağlamda Ömer Halisdemir Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi (OHUİİBFD) için çalışma değerlendiren hakemlerin aşağıdaki etik sorumluluklara sahip olması beklenmektedir:

Sadece uzmanlık alanı ile ilgili çalışmaları değerlendirmeyi kabul etmelidir.
Tarafsızlık ve gizlilik içerisinde değerlendirme yapmalıdır.
Değerlendirme sürecinde çıkar çatışması ile karşı karşıya olduğunu düşünürse, çalışmayı incelemeyi reddederek, dergi editörünü bilgilendirmelidir.
Gizlilik ilkesi gereği inceledikleri çalışmaları değerlendirme sürecinden sonra imha etmelidir.
İnceledikleri çalışmaların sadece nihai versiyonlarını ancak yayınlandıktan sonra kullanabilir.
Değerlendirmeyi nesnel bir şekilde sadece çalışmanın içeriği ile ilgili olarak yapmalıdır.
Milliyet, cinsiyet, dini inançlar, siyasal inançlar ve ticari kaygıların değerlendirmeye etki etmesine izin vermemelidir.
Değerlendirmeyi yapıcı ve nazik bir dille yapmalıdır. Düşmanlık, iftira ve hakaret içeren aşağılayıcı kişisel yorumlar yapmamalıdır.
Değerlendirmeyi kabul ettikleri çalışmayı zamanında ve yukarıdaki etik sorumluluklarda gerçekleştirmelidir.

Yayıncının Etik Sorumlukları

Ömer Halisdemir Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi (OHUİİBFD) yayıncısı olan Niğde Ömer Halisdemir Üniversitesi, kâr amacı gütmeyen bir devlet üniversitesidir. Bu bağlamda Niğde Ömer Halisdemir Üniversitesi, Ömer Halisdemir Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi (OHUİİBFD) ile ilgili aşağıdaki etik sorumlulukların bilinciyle hareket etmektedir:

Editörler, Ömer Halisdemir Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi (OHUİİBFD)'ne gönderilen çalışmaların tüm süreçlerinden sorumludur. Bu çerçevede ekonomik ya da politik kazançlar göz önüne alınmaksızın karar verici kişiler editörlerdir.
Bağımsız editör kararı oluşturulmasını taahhüt eder.
Editörlere ilişkin her türlü bilimsel suistimal, atıf çeteciliği ve intihalle ilgili önlemleri alma sorumluluğuna sahiptir.

Etik Olmayan Bir Durumla Karşılaşırsanız

Ömer Halisdemir Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi (OHUİİBFD)'nde yukarıda bahsedilen etik sorumluluklar ve dışında etik olmayan bir davranış veya içerikle karşılaşırsanız lütfen ohuiibfdergisi@gmail.com adresine e-posta yoluyla bildiriniz.