Stratejik İnsan Kaynakları Yönetimi Uygulamalarının Kurumsallaşma Sürecine Etkisi: Kamu Hastanelerinde Bir Araştırma
Öz
Günümüzde, sağlık sektörlerindeki rekabet ortamlarının da gelişip zorlaşmasıyla, stratejik insan kaynakları yönetiminin, kurumsallaşma süreç ve sonuçları üzerine etkileri, belirgin bir şekilde ortaya çıkmıştır. Bu çalışmada, stratejik insan kaynakları yönetiminin kurumsallaşma etkisi Türkiye’deki kamu hastanelerinde araştırılmıştır. Kuramsal açıdan, personel yönetimi olarak başlayan, sonra insan kaynakları yönetimine evrilen, daha sonra değişerek stratejik insan kaynakları yönetimi halini alan sürecin fonksiyonel dinamikleri; kurumsallaşma kapsamında değerlendirildiğinde, önemli olduğu görülmektedir. Sağlık kurumlarında, kurumsallaşma yönünden; insan kaynakları planlaması, insan kaynağı bulma ve seçimi, işe alım ve değerlendirme süreçleri, çalışanların eğitimi, kariyer planlaması, performans değerlendirilmesi, ücret yönetimi, iş güvenliği ve iş gören sağlığı fonksiyonları, önemli etkenler haline gelmiştir. Araştırmada, bu etkenlerin, stratejik insan kaynakları yönetim sistemi içerisinde, Türkiye’deki kamu hastanelerinin kurumsallaşma süreçleri üzerine etkileri, anket tekniği kullanılarak tespit edilmeye çalışılmıştır. Saha çalışması, 2019 yılında İstanbul’da Avrupa Yakasında bulunan kamu hastanelerinde çalışan 390 personele uygulanmıştır. Araştırma bulgularına göre, ödül sistemi ve performans değerlendirme, işe alma, kararlara katılımı teşvik etme ve eğitimin kurumsallaşma süreci üzerinde etkisi bulunmaktadır. Araştırma modelinde ödül sistemi ve performans değerlendirmenin kurumsallaşma süreci üzerinde büyük bir etkisi olmasına rağmen, eğitimin kurumsallaşma sürecine etkisi son derece düşük fakat, istatistiki olarak anlamlıdır. Çalışma sonunda elde edilen bulgular, akademik yazına katkı sağlamakta olup, bu bağlamda kamu hastanelerinde çalışan yöneticilere öneriler sunulmaktadır
Anahtar Kelimeler
Stratejik İnsan Kaynakları Yönetimi,Kurumsallaşma,Kurumsallaşma Süreci,Kamu Hastaneleri
Kaynakça
- Alston, L. J., Eggerston, T. ve North, D. C. (1996) Empirical studies of organizational change. Cambridge: Cambridge University Press.
- Bagozzi, R., Yi, Y. ve Phillips L. W. (1991), Assessing construct validity in organizational research, Administrative Science Quarterly, 36 (3), 421-458.
- Boateng, A. (2007), The Role of HRIS in strategic human resource management. Helsinki, Finland: Swedish School of Economics and Business Administration.
- Boselie, P., Paauwe, J. ve Richardson, R. (2002), Human resource management, ınstitutionalisation and organisational performance: A comparison of hospitals, hotels and local governments. ERIM Report Series Research in Management, 1-28.
- Bratton, J. ve Gold, J. (2012), Human resource management: Theory and practice. London: Palgrave Macmillan.
- Brewster, C. (1999), Strategic human resource management: The value of different paradigms. Management International Review, 39, 45-64.
- Brunsson, N. ve Olsen, J. P. (1993), The reforming organization. London: Routledge.
- Cania, L. (2014), The ımpact of strategic human resource management, Economia Seria Management, Bucharest, Romania : Carmen Nadia Ciocoiu.
- Chang, W-J.A. ve Huang, T. C. (2008), Relationship between Strategic human resource management and firm performance. International Journal of Manpower, 26 (5), 434-474.
- Cingöz, A. (2011), SİKY ve SİKY’nin örgütsel performans ve iç girişimcilik üzerine etkileri. Doktora Tezi, E.Ü. İşletme Anabilim Dalı. Kayseri.