The Political Sociology of International Organisations (IOs) in the Age of Neoliberal Globalisation

Bu çalışmanın amacı uluslararası örgütlerin küresel neoliberalizm çağında nasıl ulus devletlerin sosyo-politik yapılarını şekillendirdiğini anlamaktır. İkinci Dünya Savaşı sonrası dönemde uluslararası örgütler liberal uluslararası düzenin en etkin aktörleri haline gelmiştir. Bu makale özellikle Bretton Wood örgütlerine, ismen Uluslararası Para Fonu, Dünya Bankası ve Dünya Ticaret Örgütü’ne ve bunların egemen devletlerin siyasal sosyolojileri üzerindeki etkilerine odaklanmaktadır. Bu makaleye göre uluslararası örgütler, özellikle de Bretton Wood örgütleri, nihai olarak ulus devletlerin politik sosyolojisini iki biçimde şekillendirmektedir. İlk olarak o ülkenin ideolojik yapısını değiştirmekte, ikinci olarak da o ülkelerdeki otoriter meyilleri artırmaktadır. Bu paradigmayı incelemek için, bu çalışma Türkiye’nin 1950’larden bu yana süregiden IMF ile olan ilişkilerini incelemektedir. İdeolojik tarafta, Bretton Wood örgütlerinin Türkiye’nin politik ekonomisi ile angajmanı 1980’lerden bu yana siyasal İslam’ın yükselişine neden olmuştur. Otoriter eğilimler için ise, Bretton Wood örgütleri ile angajman Türkiye’de otoriter eğilimleri artırmış, hatta 1980’de darbe yapılmasını dahi tetiklemiştir.

The aim of this research is to understand how international organisations (IOs) shape the politico-sociological structure of the nation-states in the age of neoliberal globalisation. IOs have become the most dominant actors of the liberal international order in the post-war era. This article specifically focusses on the Bretton Woods (BW) institutions, namely International Monetary Fund (IMF), the World Bank (WB), and the World Trade Organisation (WTO) and their impact on the political sociology of the sovereign states. This article argues that the IOs, especially the BW institutions, eventually shape the political sociology of nation-states in two ways. First, it changes the ideological structure of the country, and second it increases the authoritarian tendencies in these countries. To analyse the paradigm, this research studies the Turkish case vis-à-vis its relationship with the IMF since the 1960s. On the ideological side, the BW institutions involvement in the Turkish political economy cause the rise of political Islam since the 1980s. For the authoritarian tendencies, the relationship with BW institutions increased the level of authoritarianism, and as a matter of fact, it even triggered the coup d’état in 1980.