Derleme

Eğitimde Performans Artırmaya Yönelik Yeni Paradigmalar: Kısıtlar Kuramı Bağlamında Bir Değerlendirme

Cilt: 18 Sayı: 44 26 Aralık 2021
PDF İndir
EN TR

Eğitimde Performans Artırmaya Yönelik Yeni Paradigmalar: Kısıtlar Kuramı Bağlamında Bir Değerlendirme

Öz

Okullarda oluşturulan programların gücünde ve başarısında performans çalışmaları önemli yer tutar. Bu çalışmada Türk Milli Eğitim Sistemi özelinde performans artırmaya yönelik yapılmış çalışmalar incelenmiş bu bağlamda okulların eğitim kalitesini ve performansını artırma noktasında Kısıtlar Kuramı’nın uygulanabilirliği değerlendirilmiştir. Bu kuram, sistemi zincirin halkalarına benzetir. Sistemin gücünün en zayıf halka kadar olduğunu düşünür. Sistemdeki en zayıf halkaya yapılacak iyileştirmenin aslında sistemin tamamının iyileştirilmesi yani performansının artırılması olacağını kabul eder. Başka bir deyişle bu kuram, yöneticiyi sistemdeki performansı olumsuz etkileyen en zayıf halkaya odaklanması açısından yönlendirir. TKY’nin okullarda kaldırılmasından sonra okullarımızda yöneticiye okulun performansının nasıl arttırılacağına yönelik sistemli bir yöntem sunulmamıştır. Bu yöntemsizlik her okulda, okul yöneticisi tarafından performansa yönelik farklı uygulamalar yapmasına neden olmuştur. Yanlış uygulamaların zaman ve emek kaybı olmasından öte toplumsal gelecek açısından da farklı olumsuz sonuçları olabilecektir. Çalışmada, daha önce eğitim alanında yapılmış performans çalışmaları ışığında Kısıtlar Kuramı’nın ortaya koyduğu ilkelerin eğitimde performans geliştirmeye yönelik yeni paradigmaların oluşturulmasına katkı sağlayacağı düşüncesi ortaya konulmuştur.

Anahtar Kelimeler

Eğitim , Performans , Performans Yönetimi , Kısıtlar Kuramı , Eğitim Yönetimi

Kaynakça

  1. Akman, G. and Karakoç, Ç. (2005). Yazılım geliştirme prosesinde kısıtlar teorisinin düşünce süreçlerinin kullanılması. İstanbul Ticaret Üniversitesi Fen Bilimleri Dergisi, 4(7), 103-122.
  2. Akyüz, Y. (2011). Türk eğitim tarihi. Ankara: Pegem Akademi.
  3. Aydoğan, İ. Y. ve Pehlivan A., İ. T. D. (2002). MEB ilköğretim okulları yönetici ve öğretmenlerinin personel geliştirmeye ilişkin görüşleri (Kayseri ili örneği) .Doctoral dissertation. Ankara Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Eğitim Bilimleri Anabilim Dalı, Eğitim Yönetimi ve Planlaması Bilim Dalı, Ankara.
  4. Aytaç, T. (2000). Okul merkezli yönetim. Ankara: Nobel.
  5. Balcı, A. (1993). Etkili okul: Kuram, uygulama, ve araştırma. Ankara: Yavuz Dağıtım.
  6. Başaran, İ. E. (1982). Örgütsel davranışın yönetimi. Ankara: Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Yayınları.
  7. Bircan, H. H. (2018). Eğitim ve felsefe-eğitimin doğal/insanî, toplumsal ve felsefî temeli. Yüzüncü yıl üniversitesi sosyal bilimler enstitüsü dergisi, 40, 157-172.
  8. Atwater, J.B. and Chakravorty (1994), Does protective capacity assist managers in competing along time-based dimensions? Production and Inventory Management Journal, 35.
  9. Bursalıoğlu, Z. (1994). Okul yönetiminde yeni yapı ve davranış, Ankara: Pegem Yayınları, 9. Basım.
  10. Dettmer, W. H. (1997). Goldtratt's theory of constraints: A systems approach to continuous ımprovements. Wisconsin: Quality Press.

Kaynak Göster

APA
Baysülen, E., & Erçetin, Ş. Ş. (2021). Eğitimde Performans Artırmaya Yönelik Yeni Paradigmalar: Kısıtlar Kuramı Bağlamında Bir Değerlendirme. OPUS International Journal of Society Researches, 18(44), 8455-8474. https://doi.org/10.26466/opus.969781