Technological support for family bonds and communication: A posthumanist look at the film M3GAN

Bu araştırma, robotik sistemler ve yapay zekâ teknolojileriyle geliştirilen M3GAN adlı bir oyuncağın etrafında gelişen olaylara odaklanan M3GAN filmini; aile ve iletişim ekseninde, posthümanist bir bakışla incelemektedir. MAXQDA programında betimsel analiz yöntemi kullanılarak filmin otuz iki sahnesi çözümlenmiş, veriler aile, iletişim ve posthümanizm ana temaları altında değerlendirilmiştir. Aile teması kapsamında M3GAN’ın başlangıçta oyuncak, bakıcı ve arkadaş gibi roller üstlendiği; ilerleyen süreçte ailenin bir parçası ve bir üyesi hâline geldiği, filmin sonlarına doğru ise Cady’nin ebeveyni rolünü benimsediği belirtilmiştir. İletişim teması altında, M3GAN’ın algoritmik öğrenme süreciyle paralel biçimde gelişen iletişim becerileri incelenmiştir. Posthümanizm temasında ise M3GAN, insan/insan-olmayan sınırının müzakere edilmesi çerçevesinde ele alınmıştır: Başlangıçta robotik özellikler sergilese de zamanla kullanıcılarından (Cady ve Gemma) bağımsız hareket etmeye, kendi kararlarını almaya ve dünyaya ilişkin yargılar oluşturmaya başlayarak çeşitli eylemlerde bulunmaktadır. Distopik bir atmosferde sunulan film, gelecekte insanlarla diğer varlıklar arasındaki ikilemlere posthümanist bir perspektif sunmaktadır. Çalışma, yapay zekâ teknolojilerinin hizalanma (alignment) problemine karşı güvenlik önlemlerinin gerekliliğini vurgulamakta; ayrıca bu teknolojileri geliştirenlerin, insanla ve evrenle uyumlu, barışçıl ve bütüncül bir anlayışla etik ilkelere uygun geliştirme yapmalarını önermektedir.

This study examines the film M3GAN—which centres on events surrounding a toy developed with robotic systems and artificial intelligence—from a posthumanist perspective focused on family and communication. Using MAXQDA, thirty-two scenes were analysed through descriptive analysis, and findings were organised under the main themes of family, communication, and posthumanism. Under the family theme, M3GAN is shown to initially assume roles such as a toy, babysitter, and friend, but later becomes part of the family, one of its members, and ultimately takes on a parental role for Cady. In the communication theme, the study evaluates how M3GAN’s communicative abilities evolve alongside its algorithmic learning process. Within posthumanism, M3GAN is discussed through negotiations of the human/non-human boundary: although it first displays robotic traits, it progressively acts independently of its users (Cady and Gemma), makes its own decisions, and forms judgements about the world, prompting multiple actions. Set in a dystopian atmosphere, M3GAN presents a posthumanist view of future dilemmas between humans and other beings. The study highlights the need for security measures addressing AI’s alignment problem and recommends that developers advance these technologies according to ethical principles that are human-compatible, peaceful, and holistic.