An examination of the thematic consistency and auteur signature in Tolga Karaçelik’s cinema

Bu çalışmanın amacı, Yakın Dönem Türk Sineması yönetmenlerinden Tolga Karaçelik’in filmografisini Auteur kuramı bağlamında inceleyerek sinemasal imzasını oluşturan tematik tutarlılığı ortaya koymaktır. Araştırma örneklemini, yönetmenin Gişe Memuru, Sarmaşık, Kelebekler ve Saykoterapi: Bir Seri Katil Hakkında Yazmaya Karar Veren Yazarın Sığ Hikayesi filmleri oluşturmaktadır. Çalışmada, nitel veri analizi tekniklerinden tümdengelimsel tematik analiz yöntemi kullanılmış ve gizil kodlama düzeyi benimsenmiştir. Sistematik analiz sürecinde dört temel tematik eksen tespit edilmiştir: Otorite ve iktidar, yolculuk, yolunda gitmeyen ilişkiler ve delilik ve intihar ve ölüm. Araştırma bulguları, Karaçelik’in karakterlerini fiziksel ve psikolojik olarak sıkışmış mekânlara hapsettiğini, trajediyi absürt mizahla harmanladığını ve yerel hikâyelerden evrensel varoluşsal krizlere uzanan tutarlı bir yapı kurduğunu göstermektedir. Yönetmenin İngilizce çektiği son filminin de bu yapıya eklemlenmesi, tematik sürekliliğin kültürel sınırları aştığını kanıtlamaktadır. Sonuç olarak bu çalışma, Karaçelik sinemasındaki içeriksel ve biçimsel devamlılığı sistematik verilerle ortaya koyarak, yönetmenin Yakın Dönem Türk Sinemasında belirgin bir auteur kimliği taşıdığını desteklemektedir

The objective of this study is to analyse the filmography of Tolga Karaçelik, a director who is representative of the Recent Turkish Cinema, within the framework of the Auteur theory. This approach aims to elucidate the thematic consistency that forms the foundation of his cinematic style. The research sample consists of the director's feature films Gişe Memuru, Sarmaşık, Kelebekler, and Psycho Therapy: The Shallow Story of a Writer Who Decided to Write About a Serial Killer. In this study, the deductive thematic analysis method was employed as a qualitative data analysis technique, with latent coding being adopted. A systematic analysis process was undertaken, resulting in the identification of four fundamental thematic axes: authority and power, journey, dysfunctional relationships, and madness, suicide, and death. The research findings demonstrate that Karaçelik's characters are confined, both physically and psychologically, within the narrative structures he employs. Furthermore, the blend of tragedy and absurd humour is indicative of a consistent structure that extends from local stories to universal existential crises. The inclusion of the director's latest film, which was shot in English, in this structure serves to demonstrate that thematic continuity is able to transcend cultural boundaries. This study systematically demonstrates the content and formal continuity in Karaçelik’s cinema, thereby supporting the director's distinct auteur identity in Recent Turkish Cinema.