Akut ve subakut inmeli hastaların denge eğitiminin rehabilitasyon üzerine etkileri
Öz
Gereç ve yöntem: Çalışmaya Ocak 2011-Mayıs 2012 tarihleri arasında kliniğimizde yatarak rehabilitasyon gören 30 inmeli hasta dahil edildi. Serebrovasküler olay (SVO) üzerinden en fazla altı ay geçmiş olan 30 hasta, çalışma (Grup 1) ve kontrol (Grup 2) grubu olarak 2’ye ayrıldı. Her iki gruptaki hastalar Brunnstrom’a göre motor iyileşme düzeyi, Modifiye Ashworth skalasına göre spastisite, yüzeyel duyu, eklem pozisyonu, serebellar testler, yıldız silme testi ile ihmal fenomeni, Fonksiyonel Ambulasyon Skalası (FAS) ile ambulasyon yeteneği ve Fonksiyonel Bağımsızlık Ölçütü (FBÖ) ile günlük yaşam aktivitesi açısından değerlendirildi. Denge ve postural kontrol klinik olarak Berg Denge Ölçeği (BDÖ), Gövde Kontrol Testi (GKT) ve Fugl Meyer Değerlendirme (FMD) ölçeğinin denge kısmı ile değerlendirildi. Çalışma grubuna (1. grup) altı hafta boyunca konvansiyonel egzersiz programına ek olarak haftada üç gün 15 dakika denge egzersiz cihazı ile egzersiz programı verildi. Kontrol grubu (2. grup) ise sadece konvansiyonel egzersiz programına alındı. Hastalar altı hafta sonra aynı testlerle tekrar değerlendirildi.
Bulgular: Çalışmamızda altı haftalık rehabilitasyon periyodundan sonra her iki grubun da kendi içlerinde BDÖ, GKT değerleri anlamlı olarak düzelmiştir. Ek olarak her iki grupta FBÖ ve FAS değerleri de anlamlı olarak düzelmiştir. Tedavi sonrasında BDÖ, GKT ve FAS değerlerinde oluşan değişimlere bakıldığında, iki grup arasında farklılığa rastlanmamıştır. Dolayısıyla konvansiyonel inme rehabilitasyonun ve denge egzersiz cihazı ile yapılan ek denge eğitiminin, denge ve günlük yaşam aktivitelerini (GYA) gösteren parametrelerde birbirlerine istatistiksel olarak anlamlı üstünlükleri olmadan düzelme gösterdikleri gözlenmiştir.
Sonuç: Konvansiyonel egzersizler ve buna ek olarak uygulanan denge egzersiz cihazı ile verilen denge eğitimi akut ve subakut dönemdeki inmeli hastaların denge rehabilitasyonunda katkı sağlar. Ancak bu yaklaşımların birbirine üstünlüğü saptanmamıştır. Çalışmamızda ayrıca; alt ekstremite Brunnstrom motor evrelemesi yüksek olan hastalarda dengenin daha iyi olduğu da bulunmuştur.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- 1. Swieten, J. C., Koudstaal, P. J., Visser, M. C., Schouten, H. J., & Gijn, J. (1998). Interobserver agreement for the assessment of handicap in stroke patients. Stroke, 19, 604-607. DOI: 10.1161/01.str.19.5.604
- 2. Wade, D.T., & Collin, C. (1988). The Barthel ADL Index: a standard measure of physical disability? Disabil Rehabil, 10, 64–67. DOI: 10.3109/09638288809164105
- 3. Altuğ, F., Kitiş, A., Tunçkır, S., Cavlak, U., & Şahiner, T. (2002). Hemiparetik hastalarda mental durum, mobilite ve depresyon düzeylerinin günlük yaşam aktiviteleri üzerine etkisi. Fizyoterapi Rehabilitasyon, 13(3), 135–139.
- 4. Danckert, J., & Ferber, S. (2006). Revisiting unilateral neglect. Neuropsych, 44, 987-1006. DOI: 10.1016/j.neuropsychologia.2005.09.004
- 5.Kurt, E. E., Delialioğlu, S. Ü., & Özel, S. (2010). İnmede denge ve denge değerlendirme skalaları. Turk J Phys Med Rehab, 56, 56–61.
- 6. Günendi, Z., Özyemişci, Ö., Uzun, M. K., Öztürk, G. T., & Demirsoy, N. (2010). Reliability of quantitative static and dynamic balance tests on kinesthetic ability trainer and their correlation with other clinical balance tests. Turk J Phys Med Rehab, 13, 1-5.
- 7. Şahin, E., Baydar, M., El, Ö., Söylev GÖ, Akpınar BA, Şenocak Ö, ve ark. (2012). İnmeli hastalarda omuz askısının statik dengeye etkisi. J Neurol Sci, 29(3),458-466.
- 8. Mecagni C, Smith JP, Roberts KE, O'Sullivan SB. Balance and ankle range of motion in community-dwelling women aged 64 to 87 years: a correlational study. Phys Ther 2000;80:1004-11.
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
Rehabilitasyon
Bölüm
Araştırma Makalesi
Yazarlar
Öznur Kutluk
*
0000-0003-1037-7381
Türkiye
Ece Ünlü Akyüz
0000-0003-4718-5981
Türkiye
Aytul Cakci
0000-0002-2121-9330
Türkiye
Yayımlanma Tarihi
1 Ekim 2022
Gönderilme Tarihi
11 Şubat 2022
Kabul Tarihi
21 Haziran 2022
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2022 Cilt: 15 Sayı: 4
