Araştırma Makalesi

Öğretmen Eğitiminde Klinik Danışmanlık Modeli ve Mevcut Uygulamaların Değerlendirilmesi

Cilt: 38 Sayı: 38 1 Temmuz 2015
Nermin Bulunuz *, Mizrap Bulunuz
PDF İndir
TR EN

Öğretmen Eğitiminde Klinik Danışmanlık Modeli ve Mevcut Uygulamaların Değerlendirilmesi

Öz

Bu çalışmanın iki amacı vardır. Birincisi mevcut öğretmenlik uygulaması dersini öğretmen adayına verilen dönütlerin çeşidi, içeriği ve sıklığı açısından inceleyip uygulama öğretim elemanlarının süreç içerisindeki görev sorumluluk algılarını tespit etmek; ikincisi ise TÜBİTAK projesi kapsamında Georgia State Üniversitesi ile birlikte öğretmenlik uygulaması için uyarlanan Klinik Danışmanlık Model’ini tanıtmaktır. Bu çalışmada üç anket kullanılmıştır. İlk iki anket birbirinin aynısı olup, adaylara verilen ve alınan dönütlerin niteliği, çeşidi ve sıklığını karşılaştırmalı değerlendirmek amacıyla hem uygulama öğretim elemanlarına hem de adaylara uygulanmıştır. Son anket ise sadece uygulama öğretim elemanlarına verilmiş ve süreç içerisindeki görev ve sorumluluklarını hangi sıklıkla yerine getirdikleri sorgulanmıştır. Anket verileri betimsel istatistik ve bağımsız örneklem t-testi kullanılarak analiz edilmiştir. Öğretim elemanının verdiği, öğretmen adayının aldığı dönütlerle ilgili karşılaştırmalı analiz sonuçları, birçok değişkenlerde anlamlı farklar olduğunu göstermiştir.  Uygulanan üçüncü anketin analiz sonuçları,  uygulama öğretim elemanlarının en çok uygulama okulu ve uyulması gereken kurallar hakkında adayları bilgilendirildiklerini fakat işledikleri dersle ilgili yazılı dönüt vermediklerini, materyal geliştirme ve öğretim araçlarını kullanma konusunda yeterli rehberlik yapmadıklarını ortaya koymuştur. 

Anahtar Kelimeler

Öğretmen eğitimi,öğretmenlik uygulaması,Klinik Danışmanlık Modeli

Kaynakça

  1. Baştürk, S. (2009). Öğretmenlik uygulaması dersinin öğretmen adaylarının görüşlerine göre incelenmesi. İlköğretim Online, 8 (2), 439–456.
  2. Beck, C. & Kosnik, C. (2000). Associate teachers in pre-service education: clarifying and enhancing their role. Journal of education for Teaching, 26 (3), 207–224.
  3. Borko, H. & Mayfield, V., (1995). The roles of the cooperating teacher and university supervisor in learning to teach. Teaching and Teacher Education, 11, 501 – 518.
  4. Boz, N. & Boz,Y. (2006). Do prospective teachers get enough experience in school placements? Journal of Education for Teaching, 32 (4), 353–368.
  5. Clarke, A., & Jarvis-Selinger, S. (2005). What the teaching perspective of cooperating teachers tell us about their advisory practices. Teaching and Teacher Education, 21 (1), 65–78.
  6. Eraslan, A. (2008). Fakülte-okul işbirliği programı: Matematik öğretmeni adaylarının okul uygulama dersi üzerine görüşleri. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 34, 95-105.
  7. Eraslan, A. (2009). İlköğretim matematik öğretmen adaylarının “öğretmenlik uygulaması” üzerine görüşleri. Necatibey Eğitim Fakültesi Elektronik Fen ve Matematik Eğitimi Dergisi, 3 (1), 207–221.
  8. Eurydice (2006). Science Teaching in Schools in Europe. Brussels: Eurydice.
  9. Glickman, C.D., & Bey, T. M. (1990). Supervision. In W.R. Houston (Ed.), Handbook of research on teacher education (pp. 549–566). New York: Macmillan.
  10. Graham, B. (2006). Conditions for successful field experience: perceptions of cooperating teachers. Teaching and Teacher Education, 22 (8), 1118–1129.

Kaynak Göster

APA
Bulunuz, N., & Bulunuz, M. (2015). Öğretmen Eğitiminde Klinik Danışmanlık Modeli ve Mevcut Uygulamaların Değerlendirilmesi. Pamukkale Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 38(38), 131-141. https://izlik.org/JA67BZ53FY