Öz
Makale, Türkiye’deki sivil toplum kuruluşlarının (STK) hangi siyasal ideolojik zeminler üzerinde konumlandığını tarihsel ve kuramsal bir çözümlemeyle incelemektedir. Aydınlanma sonrası liberal, muhafazakâr ve sosyalist düşünce gelenekleri üzerinden sivil toplum kavramının ideolojik arka planı tartışıldıktan sonra, Osmanlı’dan Cumhuriyet’e, tek parti döneminden 1980 sonrası neoliberal yeniden yapılanmaya uzanan süreçte devlet–toplum ilişkilerinin STK alanını nasıl biçimlendirdiği gösterilmektedir. İdeolojiler, olumlu/olumsuz etik etiketler olarak değil, sivil toplum alanında üstlendikleri işlevler ve kurdukları hegemonya ilişkileri üzerinden okunmaktadır. Çalışma, laik-seküler, İslami, milliyetçi ve sol-sosyalist STK’ların örgütlenme pratiklerini, meşruiyet söylemlerini ve devletle mesafelerini karşılaştırmalı biçimde tartışmakta; etnik-kültürel ve zayıf ideolojik motivasyona sahip liberal STK’ları kapsam dışı bırakmaktadır. Bulgular, STK’ların ideolojik hatlar boyunca kümelendiğini; bunun bir yandan hak temelli savunuculuğu ve katılım kanallarını genişletirken, diğer yandan ideolojik kutuplaşmayı ve devlet bağımlılığını yeniden ürettiğini göstermektedir. Bu çerçevede, önümüzdeki dönemde sivil toplumun demokratikleştirici kapasitesinin daha kapsayıcı ve özerk bir doğrultuda güçlenebilmesi, ideolojik farklılıklar arasında iş birliğini teşvik eden ve devlet bağımlılığını azaltan kurumsal mekanizmaların geliştirilmesine bağlı görünmektedir.
Anahtar Kelimeler
Sivil Toplum Siyasal İdeolojiler Türkiye Sivil Toplum Kuruluşları
Kaynakça
- Ahmad, F. (1993). The making of modern Turkey. Routledge.
- Akça, G. (2010). Osmanlı Devleti’nde bilgi ve iktidar. Palet Yayınları.
- Alemdar, Z. (2013). Baskı grupları ve sivil toplum. S. Sayarı & H. D. Bilgin (Eds.), Karşılaştırmalı siyaset: Temel konular ve yaklaşımlar. İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
- Althusser, L. (2002). İdeoloji ve devletin ideolojik aygıtları (Çev. Y. Alp & M. Özışık). İletişim Yayınları.
- Arslan, S. (2018). Osmanlı’dan günümüze sivil toplum kuruluşları ve vatandaşlık eğitimine katkıları. Uluslararası Yönetim ve Sosyal Araştırmalar Dergisi, 5(9), 59–76.
- Aslan, S. (2010a). Türkiye’de sivil toplum. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, 9(31), 260–283.
- Aslan, S. (2010b). Sivil toplum: Kavramsal değişim ve dönüşüm. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, 9(33), 188–212..
- Aysevener, K. (2014). Alexis de Tocqueville. A. Tunçel & K. Gülenç (Ed.), Siyaset felsefesi tarihi (s. 391–405). Doğu Batı Yayınları.
- Baradat, L. P. (2012). Siyasal ideolojiler: Nedenleri ve kökenleri (Çev. A. Aydın). Siyasal Kitabevi.
- Berkes, N. (2013). Türkiye’de çağdaşlaşma (Yay. haz. A. Kuyaş, 19. bs.). Yapı Kredi Yayınları.
- Biçici, M., & Doğru, D. (2024). 1980 sonrasında Türkiye’de sol hareketler ve sol partiler. Asia Minor Studies, 12(1), 11–34.
- Burke, E. (1999). Reflections on the revolution in France (J. C. D. Clark, Ed.). Oxford University Press.
- Can, C. (2023). Türkiye’de sağ-sol ayrımını inşa eden yatay ve dikey ideolojik eksenler: Bir siyasal yelpaze önerisi. İnsan ve Toplum, 14(1), 60–89.
- Çaha, Ö., & Baykal, Ö. (2021). Millî Görüş hareketi ve sivil toplum. Muhafazakâr Düşünce Dergisi, 17(60), 138–163.
- Çaha, Ö. (1994). Osmanlı’da sivil toplum. Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Dergisi, 49(3), 79–99.
- Çetin, H. (2001). Devlet, ideoloji ve eğitim. Cumhuriyet Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 25(2), 201–211.
- Çetin, H. (2007). Modernleşme krizi: İdeoloji ve ütopya arasında Türkiye. Orion Kitabevi.
- Erdem, N. (2023). Türkiye’de sol: 27 Mayıs 1960’tan 12 Eylül 1980’e. In E. Oktay & A. Turan (Eds.), Cumhuriyetin 100. yılında Türkiye’de siyaset ve ideolojiler üzerine tartışmalar. Özgür Yayınları.
- Ertit, V. (2014). Birbirinin yerine kullanılan iki farklı kavram: Sekülerleşme ve laiklik. Akademik İncelemeler Dergisi, 9(1), 103–124.
- Freedom House. (2022). Freedom in the world 2022 report. Freedom House.
- Gökalp, Z. (1959). Türkçülüğün esasları. Millî Eğitim Bakanlığı Yayınları.
- Göle, N. (1997). The forbidden modern: Civilization and veiling. University of Michigan Press.
- Gramsci, A. (2024). Gramsci kitabı: Seçme yazılar 1916–1935 (Çev. İ. Yıldız, 5. bs.). Dipnot Yayınları.
- Hançerlioğlu, O. (2013). Düşünce tarihi (21. bs.). Remzi Kitabevi.
- Heywood, A. (2023). Siyasal ideolojiler (15. bs.). Felix.
- İnalcık, H. (1994). The Ottoman Empire: The classical age, 1300–1600. Phoenix.
- Kabataş, Y., & Kök, S. (2021). Sivil toplum-devlet ilişkisi tartışmalarında süreklilik ve kopuşlar: Hegel, Marx ve Gramsci. FLSF (Felsefe ve Sosyal Bilimler Dergisi), 31, 171–192.
- Kalaycıoğlu, E. (2005). Turkish democracy: Challenges and perspectives. Turkish Studies, 6(2), 309–329.
- Kandiyoti, D. (1987). Emancipated but unliberated? Reflections on the Turkish case. Feminist Studies, 13(2), 317–338.
- Karpat, K. H. (2001). The politicization of Islam: Reconstructing identity, state, faith, and community in the late Ottoman state. Oxford University Press.
- Keyder, Ç. (1987). State and class in Turkey: A study in capitalist development. Verso.
- Küçükömer, İ. (2021). Düzenin yabancılaşması “Batılılaşma”. Kapı Yayınları.
- Locke, J. (1988). Two treatises of government (P. Laslett, Ed.). Cambridge University Press.
- Mardin, Ş. (2021). Din ve ideoloji (28. bs.). İletişim Yayınları.
- Mardin, Ş. (2024). Türkiye’de toplum ve siyaset (25. bs.). İletişim Yayınları.
- Marx, K., & Engels, F. (2002). The Communist manifesto (S. Moore, Trans.). Penguin Classics.
- Mertcan, H. (2008). Karşılaştırmalı olarak Türkiye’de laiklik. In Uluslararası Asya ve Kuzey Afrika Çalışmaları Kongresi: Din (Cilt 1, ss. 305–327).
- Newton, K., & van Deth, J. W. (2014). Karşılaştırmalı siyasetin temelleri. Phoenix Yayınları.
- Ocak, A. Y. (2016). Türkler, Türkiye ve İslam (14. bs.). İletişim Yayınları.
- Sivil Düşün. (2021). Türkiye’de sivil toplumun finansal ve yapısal sorunları. Sivil Düşün Yayınları.
- Şahin, O., & Akboğa, S. (2019). Türkiye’de devlet-sivil toplum kuruluşları ilişkisi ve sivil toplum kuruluşlarına katılım. Siyaset Bilimi ve Kentsel Araştırmalar Dergisi, 7(2), 405–427.
- Tanör, B. (2022). Osmanlı-Türk anayasal gelişmeleri (36. bs.). Yapı Kredi Yayınları.
- Tocqueville, A. (2000). Democracy in America (H. C. Mansfield & D. Winthrop, Trans.). University of Chicago Press.
- Türköne, M. (2014). Siyasi ideoloji olarak İslamcılığın doğuşu. Etkileşim Yayınları.
- TÜSEV. (2020). Sivil toplum izleme raporu 2019–2020. TÜSEV Yayınları.
- Uluç, A. V. (2014). Liberal-muhafazakâr siyaset ve Turgut Özal’ın siyasi düşüncesi. Yönetim Bilimleri Dergisi, 12(23), 107–140.
- Weisner-Hanks, M. E. (2021). Erken modern dönemde Avrupa 1450–1789 (Çev. H. Çalışkan, 7. bs.). Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
- White, J. B. (2002). Islamist mobilization in Turkey: A study in vernacular politics. University of Washington Press.
- Yıldız, Ö. (2007). Sivil toplum örgütleri, “özerklik”: Kavramsal bir açılım. Gaziantep Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 6(1), 53–58.
- Zürcher, E. J. (2004). Turkey: A modern history. I. B. Tauris.
Öz
This article investigates the ideological foundations of civil society organisations (CSOs) in Turkey through a historically grounded and theoretically informed analysis. It reconstructs the conceptual links between civil society and major political ideologies by engaging with Enlightenment thought and liberal, conservative and socialist traditions, and then traces how strong statehood, modernisation projects, military interventions and neoliberal restructuring have shaped the space of civil society from the late Ottoman Empire to the post-1980 era. On this basis, the article maps the organisational practices, legitimising discourses and state–society relations of four principal clusters of CSOs: secular/lay, Islamic, nationalist and left-socialist organisations, while deliberately excluding ethnically based and weakly ideological liberal actors. The analysis shows that Turkish CSOs are deeply structured along ideological cleavages that simultaneously broaden opportunities for democratic participation and rights-based activism, yet also reproduce polarisation, clientelism and dependence on state power. The conclusion discusses how cross-ideological cooperation and a more enabling public policy framework could strengthen the emancipatory potential of civil society in Turkey. Accordingly, the extent to which civil society can expand its democratizing capacity in a more inclusive and autonomous manner will likely hinge on the establishment of institutional mechanisms that promote inter-ideological cooperation and lessen reliance on the state.
Anahtar Kelimeler
Civil Society Political Ideologies Turkiye Civil Society Organisations
Kaynakça
- Ahmad, F. (1993). The making of modern Turkey. Routledge.
- Akça, G. (2010). Osmanlı Devleti’nde bilgi ve iktidar. Palet Yayınları.
- Alemdar, Z. (2013). Baskı grupları ve sivil toplum. S. Sayarı & H. D. Bilgin (Eds.), Karşılaştırmalı siyaset: Temel konular ve yaklaşımlar. İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
- Althusser, L. (2002). İdeoloji ve devletin ideolojik aygıtları (Çev. Y. Alp & M. Özışık). İletişim Yayınları.
- Arslan, S. (2018). Osmanlı’dan günümüze sivil toplum kuruluşları ve vatandaşlık eğitimine katkıları. Uluslararası Yönetim ve Sosyal Araştırmalar Dergisi, 5(9), 59–76.
- Aslan, S. (2010a). Türkiye’de sivil toplum. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, 9(31), 260–283.
- Aslan, S. (2010b). Sivil toplum: Kavramsal değişim ve dönüşüm. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, 9(33), 188–212..
- Aysevener, K. (2014). Alexis de Tocqueville. A. Tunçel & K. Gülenç (Ed.), Siyaset felsefesi tarihi (s. 391–405). Doğu Batı Yayınları.
- Baradat, L. P. (2012). Siyasal ideolojiler: Nedenleri ve kökenleri (Çev. A. Aydın). Siyasal Kitabevi.
- Berkes, N. (2013). Türkiye’de çağdaşlaşma (Yay. haz. A. Kuyaş, 19. bs.). Yapı Kredi Yayınları.
- Biçici, M., & Doğru, D. (2024). 1980 sonrasında Türkiye’de sol hareketler ve sol partiler. Asia Minor Studies, 12(1), 11–34.
- Burke, E. (1999). Reflections on the revolution in France (J. C. D. Clark, Ed.). Oxford University Press.
- Can, C. (2023). Türkiye’de sağ-sol ayrımını inşa eden yatay ve dikey ideolojik eksenler: Bir siyasal yelpaze önerisi. İnsan ve Toplum, 14(1), 60–89.
- Çaha, Ö., & Baykal, Ö. (2021). Millî Görüş hareketi ve sivil toplum. Muhafazakâr Düşünce Dergisi, 17(60), 138–163.
- Çaha, Ö. (1994). Osmanlı’da sivil toplum. Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Dergisi, 49(3), 79–99.
- Çetin, H. (2001). Devlet, ideoloji ve eğitim. Cumhuriyet Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 25(2), 201–211.
- Çetin, H. (2007). Modernleşme krizi: İdeoloji ve ütopya arasında Türkiye. Orion Kitabevi.
- Erdem, N. (2023). Türkiye’de sol: 27 Mayıs 1960’tan 12 Eylül 1980’e. In E. Oktay & A. Turan (Eds.), Cumhuriyetin 100. yılında Türkiye’de siyaset ve ideolojiler üzerine tartışmalar. Özgür Yayınları.
- Ertit, V. (2014). Birbirinin yerine kullanılan iki farklı kavram: Sekülerleşme ve laiklik. Akademik İncelemeler Dergisi, 9(1), 103–124.
- Freedom House. (2022). Freedom in the world 2022 report. Freedom House.
- Gökalp, Z. (1959). Türkçülüğün esasları. Millî Eğitim Bakanlığı Yayınları.
- Göle, N. (1997). The forbidden modern: Civilization and veiling. University of Michigan Press.
- Gramsci, A. (2024). Gramsci kitabı: Seçme yazılar 1916–1935 (Çev. İ. Yıldız, 5. bs.). Dipnot Yayınları.
- Hançerlioğlu, O. (2013). Düşünce tarihi (21. bs.). Remzi Kitabevi.
- Heywood, A. (2023). Siyasal ideolojiler (15. bs.). Felix.
- İnalcık, H. (1994). The Ottoman Empire: The classical age, 1300–1600. Phoenix.
- Kabataş, Y., & Kök, S. (2021). Sivil toplum-devlet ilişkisi tartışmalarında süreklilik ve kopuşlar: Hegel, Marx ve Gramsci. FLSF (Felsefe ve Sosyal Bilimler Dergisi), 31, 171–192.
- Kalaycıoğlu, E. (2005). Turkish democracy: Challenges and perspectives. Turkish Studies, 6(2), 309–329.
- Kandiyoti, D. (1987). Emancipated but unliberated? Reflections on the Turkish case. Feminist Studies, 13(2), 317–338.
- Karpat, K. H. (2001). The politicization of Islam: Reconstructing identity, state, faith, and community in the late Ottoman state. Oxford University Press.
- Keyder, Ç. (1987). State and class in Turkey: A study in capitalist development. Verso.
- Küçükömer, İ. (2021). Düzenin yabancılaşması “Batılılaşma”. Kapı Yayınları.
- Locke, J. (1988). Two treatises of government (P. Laslett, Ed.). Cambridge University Press.
- Mardin, Ş. (2021). Din ve ideoloji (28. bs.). İletişim Yayınları.
- Mardin, Ş. (2024). Türkiye’de toplum ve siyaset (25. bs.). İletişim Yayınları.
- Marx, K., & Engels, F. (2002). The Communist manifesto (S. Moore, Trans.). Penguin Classics.
- Mertcan, H. (2008). Karşılaştırmalı olarak Türkiye’de laiklik. In Uluslararası Asya ve Kuzey Afrika Çalışmaları Kongresi: Din (Cilt 1, ss. 305–327).
- Newton, K., & van Deth, J. W. (2014). Karşılaştırmalı siyasetin temelleri. Phoenix Yayınları.
- Ocak, A. Y. (2016). Türkler, Türkiye ve İslam (14. bs.). İletişim Yayınları.
- Sivil Düşün. (2021). Türkiye’de sivil toplumun finansal ve yapısal sorunları. Sivil Düşün Yayınları.
- Şahin, O., & Akboğa, S. (2019). Türkiye’de devlet-sivil toplum kuruluşları ilişkisi ve sivil toplum kuruluşlarına katılım. Siyaset Bilimi ve Kentsel Araştırmalar Dergisi, 7(2), 405–427.
- Tanör, B. (2022). Osmanlı-Türk anayasal gelişmeleri (36. bs.). Yapı Kredi Yayınları.
- Tocqueville, A. (2000). Democracy in America (H. C. Mansfield & D. Winthrop, Trans.). University of Chicago Press.
- Türköne, M. (2014). Siyasi ideoloji olarak İslamcılığın doğuşu. Etkileşim Yayınları.
- TÜSEV. (2020). Sivil toplum izleme raporu 2019–2020. TÜSEV Yayınları.
- Uluç, A. V. (2014). Liberal-muhafazakâr siyaset ve Turgut Özal’ın siyasi düşüncesi. Yönetim Bilimleri Dergisi, 12(23), 107–140.
- Weisner-Hanks, M. E. (2021). Erken modern dönemde Avrupa 1450–1789 (Çev. H. Çalışkan, 7. bs.). Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
- White, J. B. (2002). Islamist mobilization in Turkey: A study in vernacular politics. University of Washington Press.
- Yıldız, Ö. (2007). Sivil toplum örgütleri, “özerklik”: Kavramsal bir açılım. Gaziantep Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 6(1), 53–58.
- Zürcher, E. J. (2004). Turkey: A modern history. I. B. Tauris.
Ayrıntılar
| Birincil Dil | Türkçe |
|---|---|
| Konular | Kamu Yönetimi |
| Bölüm | Araştırma Makalesi |
| Yazarlar | |
| Gönderilme Tarihi | 1 Aralık 2025 |
| Kabul Tarihi | 27 Ocak 2026 |
| Yayımlanma Tarihi | 3 Şubat 2026 |
| DOI | https://doi.org/10.33723/rs.1833323 |
| IZ | https://izlik.org/JA26DS96GJ |
| Yayımlandığı Sayı | Yıl 2026 Cilt: 9 Sayı: 1 |
Amaç ve Kapsam
R&S-Research Studies Anatolia Journal; yayın kapsamındaki bilimsel çalışmaları yayımlayarak, söz konusu alanlara katkıda bulunmayı amaçlayan, 2018 yılında yayın hayatına başlamış bir sosyal bilimler dergisidir. Kalite ve güvenden ödün vermeden kalıcılığı ile akademik camiada önde gelen yayınlardan olma iddiasındadır. Ulusal ve uluslararası kamuoyuna hitap eden, yeni fikirler ve açılımlar ortaya koyan, karar mekanizmalarında çalışanlara ve uygulayıcılara kadar her kademeye referans olabilecek bir yapıya sahip olmak ve yaygınlaşmak isteğindedir.
R&S-Research Studies Anatolia Journal dergisi, Sosyal ve Beşeri Bilimler bünyesinde yer alan Davranış Bilimleri, Endüstriyel İlişkiler ve İşgücü, Halkla İlişkiler, İktisat, İletişim, İşletme, Kamu Yönetimi, Siyasi Bilimler, Uluslararası İlişkiler, Yöneylem Araştırma ve Yönetim Bilimi konularındaki; Konferans Bildirisi, Araştırma Makalesi, Derleme, Çeviri, Sistematik Derlemeler ve Meta Analiz, İnceleme Makalesi, Teorik Makale, Kısa Bildiri gibi bilimsel çalışmaları yayımlayan, uluslararası indekslerde taranan, hakemli bir dergidir.
Yazım Kuralları
Makalelerin aşağıda belirtilen şekilde sunulmasına özen gösterilmelidir:
1. R&S Dergisi’ne yayınlanması için çalışma göndermek isteyenlerin, yazılarını http://dergipark.org.tr/rs adresi aracılığıyla göndermeleri gerekir.
2. Yayınlanması amacıyla R&S Dergisi’ne gönderilmiş olan özgün makalelerin başında en az 100, en fazla 200 kelimeden oluşan Türkçe (Özet), İngilizce (Abstract) ve 3-5 kelimelik Türkçe (Anahtar Kelimeler), İngilizce (Keywords) ile Türkçe ve İngilizce başlık yer almalıdır.
3. Makalelerde yapılan atıflar için APA sistemi kullanılmalıdır.
4. Metnin sonunda KAYNAKÇA başlığı altında çalışmada kullanılan kaynakların bir listesi verilir. Çalışmada kullanılan referansların listelendiği bu kaynakça, yazar soyadı sıralamasına göre ve alfabetik olarak hazırlanır.
5. Sisteme eklenecek yazıların sayfa düzeninin yazar tarafından ve şu değerlere uygun bir biçimde yapılmış olması gerekir:
Kâğıt Boyutu: A4 Dikey (Makalede yatay sayfalara yer verilmemeli)
Üst Kenar Boşluk: 2,5 cm
Alt Kenar Boşluk: 2,5 cm
Sol Kenar Boşluk: 2,5 cm
Sağ Kenar Boşluk: 2,5 cm
Yazı Tipi: Times New Roman
Yazı Boyutu: Başlıkta 12, metinde 12, özetlerde 12 ve dipnotlarda 10 punto
Paragraf Aralığı: Önce 0 nk – sonra 0 nk, Özetlerde: Önce 0 nk – sonra 0 nk
Satır Aralığı: Çift
6. Makale metninde paragraf başında 0,5 cm girinti yapılmalı, paragraf araları 1 satır (Önce:6nk Sonra:6nk) boşluk bırakılarak belirginleştirilmelidir (Ofis'te Paragraf-Girinti=0,5 ve Aralıklar, Aralık=Çift, Önce=0; Sonra=0 nk).
7. Bölüm Başlıkları: Makalede, düzenli bir bilgi aktarımı sağlamak üzere ana, ara ve alt başlıklar kullanılabilir; Başlıklar numaralandırılmamalıdır.
8. Tablolar ve Şekiller: Tabloların numarası ve başlığı bulunmalıdır. Tablolar metin içinde bulunması gereken yerlerde olmalıdır. Şekiller renkli baskıya uygun hazırlanmalıdır. Şekil numaraları ve adları şeklin hemen altına ortalı şekilde yazılmalıdır.
9. Resimler: Yüksek çözünürlüklü, baskı kalitesinde taranmış halde metin içerisindeki yerlerinde verilmelidir. Resim adlandırmalarında, şekil ve çizelgelerdeki kurallara uyulmalıdır.
10. R&S Dergisi Yayın İlkeleri’ne herhangi bir açıdan uygunluk arz etmeyen yazılar değerlendirilmeye alınmaz.
ÖRNEK YAZIMLAR
KİTAPLAR
Tek Yazarlı Kitapların Kaynakçada Yazılma Şekilleri
Soyad, Adın İlk Harfi. (Yayım Yılı). Kitabın Adı, Yayım Yeri, Şehir.
Odabaşı, Y. (2004). Postmodern Pazarlama, Mediacat Kitapları, İstanbul.
İki Yazarlı Kitapların Kaynakçada Yazılma Şekilleri
Soyad, Adın İlk Harfi. & Soyad, Adın İlk Harfi. (Yayım Yılı). Kitabın Adı, Yayım Yeri.
Yıldırım, A. & Şimşek, H. (2008). Sosyal Bilimlerde Nitel Araştırma Yöntemleri, Seçkin Yayıncılık.
Üç ve Daha Fazla Yazarlı Kitapların Kaynakçada Yazılma Şekilleri
Soyad, Adın İlk Harfi.; Soyad, Adın İlk Harfi. & Soyad, Adın İlk Harfi. (Yayım Yılı). Kitabın Adı, Yayım Yeri.
Beck, C.A.J.; Sales, B.D., Walter, M.D. & Heynes, A.P. (2002). Managing Diversity in the Classroom, New Age Printing.
Çeviri Kitapların Kaynakçada Yazılma Şekilleri
Soyad, Adın İlk Harfi. (Yayım Yılı). Kitabın Adı (Çev. / Haz.), Yayım Yeri.
Pearson, C.S. (2003). İçimizdeki Kahraman (Çev.:Semra Ayanbaşı), Akaşa Yayınları.
Editörlü Kitapların Kaynakçada Yazılma Şekilleri
Soyad, Adın İlk Harfi. (Yayım Yılı). “Bölüm Adı” (Ed. Editörün Adı Soyadı), Kitabın Adı, ss.Sayfa Aralığı, Yayım Yeri.
Karluk, S.R. (2005). “Kıbrıs’ın AB Üyeliği AB’yi Böler mi?”. (Ed. Oğuz Kaymakçı ), Avrupa Birliği Üzerine Notlar, ss. 263-287, Nobel Yayın Dağıtım.
Yazarı Belirtilmemiş Kitapların Kaynakçada Yazılma Şekilleri
Eserin Adı, (Yayım Yılı), Yayım Yeri.
İmlâ Kılavuzu, (2000), Türk Dil Kurumu Yayınları.
MAKALELER
Tek Yazarlı Makalelerin Kaynakçada Yazılma Şekilleri
Soyad, Adın İlk Harfi. (Tarih). “Makalenin adı (Sadece ilk harf büyük)”, Yayınlandığı Dergi Adı, Cilt(Sayı):Sayfa Aralığı.
Sipahi, E. (2017). “Yerel E- Devlet 2.0: Sosyal medya ve belediyelerde kurumsal şeffaflık”, International Journal of Academic Value Studies (JAVSTUDIES), 3(12):354-366.
İki Yazarlı Makalelerin Kaynakçada Yazılma Şekilleri
Soyad, Adın İlk Harfi. & Soyad, Adın İlk Harfi. (Tarih). “Makalenin Adı (sadece ilk harf büyük)”, Yayınlandığı Dergi Adı, Yıl (Sayı): Sayfa Aralığı.
Kıngır, S. & Mesci, M. (2007). “Öğrenen organizasyonlar”, Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, 6(19):19-27.
Üç ve Daha Fazla Yazarlı Makalelerin Kaynakçada Yazılma Şekilleri
Soyad, Adın İlk Harfi.; Soyad, Adın İlk Harfi. & Soyad, Adın İlk Harfi. (Tarih). “Makalenin adı (sadece ilk harf büyük)”, Yayınlandığı Dergi Adı, Yıl(Sayı):Sayfa Aralığı.
Fettahlıoğlu, S.; Yıldız, A. & Birin, C. (2009). ‘Hedonik tüketim davranışları: Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Ve Adıyaman Üniversitesi öğrencilerinin hedonik alışveriş davranışlarında demografik faktörlerin etkisinin karşılaştırmalı olarak analizi”, International Journal of Social Science (JASSS), 2014(27): 307-331.
TEZ & PROJELER
Tez veya Projelerin Kaynakçada Yazılma Şekilleri
Soyad, Adın İlk Harfi. (Tarih). “Tez Adı”, [Tez türü] Üniversite.
Aydın, A. E. (2013). ‘’Ürünlere Yüklenen Hedonik ve Faydacı Değeri Etkileyen Faktörler Üzerine Bir Araştırma’’, [Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi], Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesi.
SEMPOZYUM / KONFERANS / BİLDİRİ
Sempozyum/Konferans/Bildirinin Kaynakçada Yazılma Şekilleri
Soyad, Adın İlk Harfi. (Tarih). “Bildiri Adı”, Etkinliğin Adı, Etkinlik Tarihi, (Editör. Adı Soyadı), Etkinliği Düzenleyen Kurumun Adı, Sayfa Aralığı, Şehir.
Öztürk, B. (2016). ‘’Dini Eğilimlerin Tüketici Tercihlerine Etkisi: İngiltere’de Gıda Seçimleri Örneği’’ Uluslararası Çin’den Adriyatik’e Sosyal Bilimler Kongresi, 27-30 Ekim 2016, İKSAD, 859-869, Antalya.
DİĞER YAYINLAR
Ansiklopedi Maddelerinin Kaynakçada Yazılma Şekilleri
Soyad, Adın İlk Harfi. (Tarih). “Madde Hali”, Ansiklopedinin Adı, (Cilt No):Sayfa Aralığı, Şehir.
Bayraktar, M. (1996). “Dâvûd-ı Kayseri”, Diyanet İslam Ansiklopedisi (DİA), (IX):32-35, İstanbul.
Gazete Yazılarının Kaynakçada Yazılma Şekilleri
Soyad, Adın İlk Harfi. (Tarih). “Yazının Başlığı”, Gazetenin Adı.
Akyol, T. (2005), “Sosyal Bilim Ödülleri”, Milliyet.
Kurumsal WEB Sayfasının Kaynakçada Yazılma Şekilleri
Kurum Adı Kısaltması, Kurum Adı, Web Adresi
YÖK, Yüksek Öğretim Kurumu, www.yok.gov.tr.gov.tr
Etik İlkeler ve Yayın Politikası
3. Aşağıda belirtilen etik ilkeler ve sorumluluklar belirlenirken Committee on Publication Ethics (COPE) tarafından yayımlanan "Dergi Editörleri için Davranış Kuralları ve En İyi Uygulama Rehber İlkeleri” ve “Dergi Yayıncıları için Davranış Kuralları”ndan yararlanılmıştır.
Ücret Politikası
R&S - Research Studies Anatolia Journal dergisine makale gönderimi / başvurusu ücretlidir. Yüklenen makaleler için tasarım şirketi hesabına yatırılmak üzere 500 TL/20 USD ücret alınmaktadır (2025 Ocak Sayısından itibaren 850 TL/25 USD olacaktır). Makale gönderim ücreti, başvuru sırasında ve kabul/red şartına bağlı olmaksızın talep edilir. Reddedilen makalelerde ücret iadesi yapılmaz. Makalenizin hakemlerimizce kabul edilmesi halinde yayın için tarafınızdan herhangi bir ek ücret talep edilmez.
Bu ücret, makalenin yazar tarafından sisteme yüklenmesinden sonra dergi tarafından gönderilen bilgi mesajı uyarınca, hakem sürecinin başlatılmasından önce yatırılır. Yayın ücreti yatırıldıktan sonra yazarlardan gelen dekontlar dergi yönetimi tarafından tasarım şirketine gönderilir ve çalışmanın hakem süreci başlatılır. Ücret yatırıldıktan sonra makaleler öncelikle amaç, kapsam, şekil, içerik, literatüre katkı vb. açılardan editör(ler) tarafından değerlendirilir ve hakem değerlendirme sürecine alınıp alınmayacağına karar verilir.
Dizinler
Atıf Dizinleri
Diğer Dizinler
Dergi Kurulları
BAŞ EDİTÖR
EDİTÖR KURULU
DANIŞMA KURULU
1993 İşletme
1995 İşletme Yönetim ve Organizasyon Yüksek Lisans
1998 İşletme Yönetim ve Organizasyon Doktora
2001 İşletme Yönetim ve Organizasyon Doçent
2007 İşletme Yönetim ve Organizasyon Profesör
YAYIN KURULU
1984 yılında Hatay Dörtyol'da doğdu. 2008 yılında İnönü Üniversitesi İİBF İşletme bölümünden, 2012'de İnönü Üniversitesi SBE Muhasebe-Finansman Anabilim Dalında yüksek lisansını 2018'de İnönü Üniversitesi SBE Muhasebe-Finansman Anabilim Dalında doktora eğitimini tamamladı. 2022 yılında Finans alanında Doçent unvanını aldı. Ulusal ve uluslararası alanda birçok makale, bildiri, kitap/kitap bölümü vardır. 2011-2018 yılları arasında Kilis 7 Aralık Üniversitesi SBMYO Muhasebe ve Vergi ve Uygulamaları Bölümünde öğretim görevlisi olarak 2018-2021 arası aynı bölümde Dr. Öğr. Üyesi olarak çalıştı. 2021-2022 yılları arasında Malatya Turgut Özal Üniversitesi SBBF Uluslararası Ticaret ve Finansman bölümünde Dr. Öğr. Üyesi olarak, 2022 yılından itibaren aynı bölümde Doçent olarak görev yapmaktadır. Dekan Yardımcılığı, Anabilim dalı başkanlığı, fakülte yönetim kurulu üyeliği, sürekli eğitim yönetim kurulu üyeliği gibi birçok birimde idari görev yaptı ve hala bazı görevlerine devam etmektedir. Evli ve 3 çocuk sahibidir.
TÜRKÇE DİL EDİTÖRÜ
İNGİLİZCE DİL EDİTÖRÜ
Editör Yardımcısı
Dr. Öğr. Üyesi Ayşe Meriç YAZICI
