TURİZM EĞİTİMİNDE KÜLTÜREL MİRASIN YERİ: TÜRKİYE'DEKİ ÜNİVERSİTELERİN MÜFREDAT ANALİZİ
Öz
Kültürel mirasın korunması, sürdürülebilir kullanımı ve gelecek kuşaklara aktarılmasında eğitim önemli bir araç olarak görülmektedir. Özellikle turizm eğitimi, kültürel mirasın tanıtılması, yorumlanması ve korunmasına yönelik bilgi, beceri ve farkındalığın geliştirilmesinde kritik bir role sahiptir. Bu çalışmanın amacı, Türkiye’deki üniversitelerde yürütülen turizm eğitimi programlarında kültürel miras konularının müfredatlarda ne ölçüde yer aldığını ortaya koymaktır. Araştırmada nitel araştırma yöntemlerinden doküman analizi kullanılmıştır. Bu kapsamda, 2025 YKS Yükseköğretim Programları ve Kontenjanları Kılavuzu’nda yer alan turizm alanındaki 203 bölüm incelenmiş; ilgili bölümlerin ders planları üniversitelerin Bologna bilgi paketleri ve program web sayfaları üzerinden analiz edilmiştir. Araştırma bulgularına göre, turizm programlarında kültürel mirasla doğrudan ilişkili toplam 80 ders tespit edilmiştir. Bu derslerin %62,5’inin seçmeli, %37,5’inin ise zorunlu ders statüsünde olduğu belirlenmiştir. Kültürel miras derslerine en fazla yer veren bölümün Turizm Rehberliği olduğu (%62,50), bu bölümü Turizm İşletmeciliği programlarının (%49,09) takip ettiği görülmüştür. Ayrıca derslerin büyük çoğunluğunun 3 AKTS (%43,75) ve 4 AKTS (%28,75) değerinde olduğu saptanmıştır. En yaygın ders adı ise 21 farklı programda yer alan “Kültürel Miras Yönetimi” dersidir. Çalışma, Türkiye’de turizm eğitimi ve kültürel miras ilişkisini program düzeyinde ortaya koyarak literatüre güncel ve kapsamlı bir katkı sunmaktadır.
Anahtar Kelimeler
Kültürel Miras, Turizm Eğitimi, Müfredat Analizi, Doküman Analizi, Yükseköğretim
Etik Beyan
Bu çalışmada Etik Kurul İznine gerek yoktur.
Kaynakça
- Achille, C., & Fiorillo, F. (2022). Teaching and Learning of Cultural Heritage: Engaging Education, Professional Training, and Experimental Activities. Heritage, 5(3), 2565–2593. doi:https://doi.org/10.3390/heritage5030134
- Amoah, V., & Baum , T. (1997). Tourism education: Policy versus practice. International Journal of Contemporary Hospitality Management, 9(1), 5-12. doi:https://doi.org/10.1108/09596119710157531
- Atzeni, M., Chiappa, G., & Pung, J. (2022). Enhancing visit intention in heritage tourism: The role of object-based and existential authenticity in non-immersive virtual reality heritage experiences. International Journal of Tourism Research, 24, 240-255. doi:DOI: 10.1002/jtr.2497
- Bhatti, M. A., & Alnasser, E. M. (2025). Voices of heritage: a qualitative study on community participation in preserving intangible cultural traditions. Scientific Culture, 11(1), 142-160. DOI: 10.5281/zenodo.18002156
- Belber, B., & Sözbilen, G. (2019). Turizm Öğrencilerinin Boş Zaman Etkinlikleri İçerisinde Somut Olmayan Kültürel Miras (Soküm) Unsurlarının Yeri. Güncel Turizm Araştırmaları Dergisi, 3(2), 206-224. doi:DOI: 10.15659/3.sektor-sosyal-ekonomi.19.04.1094
- Belhassen, Y., & Caton, K. (2011). On the need for critical pedagogy in tourism education. Tourism Management, 32(6). doi:https://doi.org/10.1016/j.tourman.2011.01.014
- Blake, J. (2000). On defining the cultural heritage. International & Comparative Law Quarterly, 49(1), 61-85. https://doi.org/10.1017/S002058930006396X
- Caton, K. (2014). Underdisciplinarity: Where are the humanities in tourism education? Journal of Hospitality, Leisure, Sport & Tourism Education, 15, 24-33. doi:https://doi.org/10.1016/j.jhlste.2014.03.003
- Cooper, C., & Shepherd, R. (1997). The Relationship Between Tourism Education and The Tourism Industry: Implications for Tourism Education. Tourism Recreation Research, 22(1), 34-47. doi:DOI: 10.1080/02508281.1997.11014784
- Çolakoğlu, F., Dülgaroğlu, O., & Köroğlu, A. (2024). Türkiye'de Eğitim Veren Fakültelerin Turizm İşletmeciliği Bölümlerinin Ders Müfredatlarında Alternatif Turizm Türlerine Yönelik Derslerin Yeri. Balıkesir Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 27(51), 855-872.
