Bu makale, evsizleri konu alan belge nitelikli fotoğraf projeleri ile toplumlar üzerinde evsizlere yönelik farkındalık oluşturarak insani yardımların arttırılmasını sağlamayı amaçlayan güncel fotoğraf projelerini incelemektedir. Evsizlerin fotoğraf projelerindeki görselleştirilme, sunulma ve temsil edilme biçimlerini tanımlamayı, karşılaştırmayı ve sınıflandırmayı amaçlamaktadır. Ayrıca bu çalışmaların evsizlerin algılanma biçimi üzerindeki etkisini tartışmaya açmaktadır. Araştırma sadece belgesel ve sosyal belgesel fotoğraf üslupları ile üretilmiş, özellikle evsizlerin portrelerini içeren, çeşitlilik sağlayan, farklı yerlerde gerçekleştirilmiş, görsellerine ve bilgilerine ulaşılabilen projeleri kapsamaktadır. Bu doğrultuda nitel araştırma yöntemi kullanılarak, literatür taraması, içerik analizi ve fotoğraf çözümlemeleri yardımıyla Lee Jeffries’in “Kayıp Melekler: Evsizler”, Anthony Dawton’ın “Londra DEĞİL”, Andres Serrano’nun “Göçebeler”, Yurko Dyachyshyn’in “Slavik’in Modası”, Aaron Draper’ın “Az Pozlama”, Martin Schoeller’ın “Evsizler” ve Jeffrey Wolin’in “Evsizliğin Yüzleri” isimli fotoğraf projeleri irdelenmiştir. Sonuç olarak Jeffries ve Dawton siyah-beyaz, kontrast ve karanlık projeleriyle toplumun hali hazırda zihinlerinde yer etmiş olan evsizlere yönelik basmakalıp yargılarını iyileştirmek yerine, özellikle evsizlerin yardıma muhtaç, perişan ve zavallı hallerini acıklı bir şekilde görünür kılarak aksine daha da güçlendirmişlerdir. Serrano, Dyachyshyn ve Draper projelerindeki rengârenk teatral fotoğraflarıyla evsizleri içinde bulundukları gerçekliklerden yalıtarak birer ünlü, kahraman ya da moda ikonu gibi görselleştirmişlerdir. Jeffries, Dawton, Serrano, Dyachyshyn ve Draper projelerinde evsizlerin hikâyelerini anlattıklarını iddia etmiş olsalar da, geçmişleri, sorunları ya da beklentileri hakkında herhangi bir bilgi paylaşmayarak evsizlerin anlaşılabilmesi adına oldukça yüzeysel bir sonuç ortaya çıkartmışlardır. Schoeller ve Wolin ise cinsiyet, yaş ve ırk olarak daha kapsamlı olan homojen tonlardaki projelerinde röportajlar aracılığıyla hayat hikâyelerini anlatmalarını teşvik ederek evsizlerin kendi adlarına konuşmalarına izin vermiş ve farklı yönlerini ön plana çıkartmalarına olanak tanımışlardır. Sosyal belgesel fotoğraf anlayışını iyi bir şekilde temsil eden bu projeler, derinlemesine bir bakış açısı sunarak, gerçek anlamda bir farkındalık yaratarak ve daha büyük kitlelere ulaşıp kamuoyu oluşturarak evsizlere yönelik algıları ve koşulları iyileştirmeye çalışmışlardır.
Fotoğraf Projesi Belgesel Fotoğraf Portre Fotoğrafçılığı Sosyal Belgesel Fotoğraf Evsizlerin görsel temsili
This article examines documentary photography projects focusing on homelessness, as well as contemporary photography projects aiming to increase humanitarian aid by raising awareness of homelessness in society. The article aims to define, compare and classify the ways in which the homeless are visualised, presented and represented in these projects. It also discusses the impact of these works on how homeless people are perceived. The research covers projects produced in the styles of documentary and social documentary photography, including portraits of homeless people. Using a qualitative research method involving literature reviews, content analysis and photo analysis, the article discusses Lee Jeffries’ “Lost Angels: Homeless”, Anthony Dawton’s “NOTLondon”, Andres Serrano’s “Nomads”, Yurko Dyachyshyn’s “Slavik’s Fashion”, Aaron Draper’s “Underexposed”, Martin Schoeller’s “Homeless” and Jeffrey Wolin’s “Faces of Homelessness” were examined. However, instead of improving the existing stereotypes of homelessness ingrained in society, Jeffries and Dawton's black-and-white, contrasting and dark projects have reinforced these stereotypes, particularly by portraying the homeless as helpless, miserable and pathetic. Serrano, Dyachyshyn and Draper isolated the homeless from their realities and visualised them as celebrities, heroes or fashion icons in their colourful, theatrical photographs. Although Jeffries, Dawton, Serrano, Dyachyshyn and Draper claimed to tell the stories of the homeless in their projects, they did not share any information about their backgrounds, problems or expectations. This resulted in a very superficial understanding of the homeless. In their more gender, age and racially homogeneous projects, Schoeller and Wolin allowed the homeless to speak for themselves by encouraging them to tell their life stories through interviews, which enabled them to highlight different aspects of their lives. These projects represent the concept of social documentary photography well and have attempted to improve perceptions and conditions for the homeless by offering an in-depth perspective, raising awareness and reaching larger audiences to create public opinion.
Visual Representation of The Homeless Photography Project Documentary Photography Social Documentary Photography Portrait Photography
| Birincil Dil | Türkçe |
|---|---|
| Konular | Fotoğraf, Video ve Lens Tabanlı Uygulama |
| Bölüm | Araştırma Makalesi |
| Yazarlar | |
| Gönderilme Tarihi | 16 Şubat 2025 |
| Kabul Tarihi | 10 Mart 2026 |
| Yayımlanma Tarihi | 19 Mart 2026 |
| DOI | https://doi.org/10.47571/sanatyorum.1640998 |
| IZ | https://izlik.org/JA56WZ25PD |
| Yayımlandığı Sayı | Yıl 2026 Sayı: 47 |
Bu eser Creative Commons Atıf-GayriTicari 4.0 Uluslararası Lisansı ile lisanslanmıştır.