KİNDÎ’NİN İSBÂT-I VÂCİB İÇİN KULLANDIĞI AKLÎ DELİLLERİN MANTIK İLMİ AÇISINDAN DEĞERLENDİRİLMESİ
Öz
Tanrı’nın varlığının ispatı konusu düşünce tarihinde hem teoloji hem de felsefenin en temel konularından biri olmuştur. İslam düşünürleri bu konuyu “isbât-ı vâcib” başlığı altında incelemişlerdir. İslam filozofları ve kelamcıları da Tanrı inancını dogmatik bir çizgiden uzak tutmak için Allah'ın varlığını akli delillerle ispatlama çabası içinde olmuş ve aklı merkeze koyarak çeşitli deliller sunmuşlardır. Ancak bu konuda temel referansları Kur’an’ın konuyla ilgili delilleri olmuştur. Bu çalışmamızda ilk Arap filozof olarak nitelendirilen Kindî (ö. 252/866)’nin Allah’ın varlığını ispat etme sadedinde kullandığı delilleri mantık ilmi açısından değerlendireceğiz. Bu delilleri şöylece sıralayabiliriz: hudus delili, illet-ma’lul delili, birlik-çokluk veya ilk illet delili, gaye ve nizam delili. Çalışmamızda Kindî’nin eserlerinde kullandığı örnekler özerinden akıl yürütme ilkelerine ulaşmaya çalışacağız.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Kindî, Felsefî Risaleler, Çeviri ve İnceleme: Mahmut Kaya, İz Yayıncılık, İstanbul, 1994
- Topaloğlu, Bekir, İslam Filozoflarına göre Allah’ın Varlığı (İsbât-i vâcib), Diyanet İşleri Başkanlığı Yayınları, Ankara.
- Çubukçu, İbrahim Agah, İslam Filozoflarına Göre Allah’ın Varlığı, Ankara Üniversitesi Basımevi, Ankara,1987.
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
-
Bölüm
Araştırma Makalesi
Yazarlar
Halil İmamoğlugil
*
ANKARA YILDIRIM BEYAZIT ÜNİVERSİTESİ, İNSAN VE TOPLUM BİLİMLERİ FAKÜLTESİ
Türkiye
Yayımlanma Tarihi
30 Nisan 2018
Gönderilme Tarihi
24 Aralık 2017
Kabul Tarihi
21 Şubat 2018
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2018 Cilt: 10 Sayı: 1
Cited By
ARI ÖRNEKLİĞİNDE KUR’AN’DA İSBÂT-I VÂCİB
EKEV Akademi Dergisi
https://doi.org/10.17753/sosekev.1515721