Türk Devletleri Teşkilatı’nın (TDT) Ekonomik İşbirliği Teşkilatı (EİT), Karadeniz Ekonomik İş Birliği Örgütü (KEİ) ve Gelişen Sekiz Ülke (D-8) Örgütleri ile Mukayesesi
Öz
Bu çalışma, Türkiye’nin dış politikasında Özal döneminden itibaren görülen değişimi ele almaktadır. Batı ve Avrupa merkezli yapılara ek olarak, Türkiye’nin doğuya ve bölgeye yönelik açılımlarını da değerlendirmektedir. Bu kapsamda, Türkiye’nin kurucu ya da öncü olduğu dört bölgesel örgüt—Ekonomik İşbirliği Teşkilatı (EİT), Karadeniz Ekonomik İş birliği Örgütü (KEİ), Gelişen Sekiz Ülke (D-8) ve Türk Devletleri Teşkilatı (TDT)—karşılaştırmalı bir yaklaşımla incelenmiştir. Çalışmada bu örgütlerin kuruluş amaçları, yapıları, üyelik koşulları, kapasiteleri, resmi dilleri ve merkezleri karşılaştırılmıştır. EİT, KEİ ve D-8 ekonomik iş birliğine odaklanırken, TDT daha çok kültürel ve dil temelli ortaklıklara dayanır. Üyelik açısından KEİ ve D-8'e katılım daha açıkken, TDT yalnızca Türk dili konuşan ülkeleri kapsar. Kurumsal yapılar da farklılık göstermektedir; örneğin TDT, Devlet Başkanları Konseyi ve Aksakallar gibi özgün organlara sahiptir. Nüfus, yüzölçümü ve ekonomik büyüklük açısından örgütler arasında büyük farklar vardır. D-8 en geniş nüfusa ve ekonomik hacme sahipken, TDT kültürel ortaklıklarıyla öne çıkar. Örgütlerin merkezleri İstanbul ve Tahran’da yer almakta, resmi diller olarak ise genellikle İngilizce kullanılmaktadır. Bulgular, TDT’nin kültürel odaklı yapısının, diğer örgütlerin ekonomik hedeflerini tamamladığını göstermektedir. TDT ile EİT arasında kurumsal iş birlikleri geliştirilmiştir. Ayrıca, KEİ, D-8 ve TDT gibi yapılar Soğuk Savaş sonrası dönemde ortaya çıkmıştır. Türkiye, bu dört örgütteki üyeliğiyle dış politikasında siyasi, ekonomik ve kültürel alanlarda aynı anda etki oluşturabilmektedir. Sonuç olarak çalışma, Türkiye’nin doğuya yönelen politikalarını somut verilerle açıklamakta ve TDT’nin diğer üç yapı içindeki yerini ve farklarını ortaya koymaktadır.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Acharya, A. (2002). Regionalism and the emerging world order: Sovereignty, autonomy, identity. İçinde S. Breslin, C. W. Hughes, N. Phillips, ve B. Rosamond (Ed.), New regionalisms in the global political economy (ss. 20-32). Routledge.
- Ateş, D. (2014). Uluslararası politika: Dünyayı anlamak ve anlatmak. Dora Yayınları.
- Çetin, N. (2020). Central Asian states’ relations with Turkey (1991-2020). İçinde M. Yorulmaz ve S. Yılmaz (Ed.), The changing perspectives of Central Asia in the 21st century (ss. 150-163). Kriter Yayınları.
- Çınar, Y. ve Uzun, Y. U. (2023). Köklü geçmişten güçlü geleceğe Türk Devletleri Teşkilatı: Küresel ekonomik-siyasal potansiyeli ve teşkilatın geleceğine dair öngörüler. MANAS Sosyal Araştırmalar Dergisi, 12(Özel Sayı), 141-156. https://doi.org/10.33206/mjss.1296831
- Ertürk, E. (2002). Uluslararası iktisadi birleşmeler. Vipaş Yayınları.
- Fawcett, L. (1995). Regionalism in historical perspective. İçinde L. Fawcett ve A. Hurrell (Ed.), Regionalism in world politics: Regional organization and international order (ss. 9-36). Oxford University Press.
- Fişne, M. (2023). Kuruluşuna Türkiye’nin öncülük ettiği uluslararası örgütler: EİT, KEİ ve D-8. İçinde H. M. Boyraz ve F. Cicioğlu (Ed.), Uluslararası örgütler: Tarih, kuram ve örnekler (ss. 291-307). Nobel Yayıncılık.
- Güran, N. ve Aktürk, İ. (1995). Uluslararası iktisadi kuruluşlar. Karınca Matbaacılık.
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
Türk Dünyası Çalışmaları
Bölüm
İnceleme Makalesi
Yazarlar
Cüneyt Akın
*
0000-0002-6230-7222
Türkiye
Erken Görünüm Tarihi
16 Mart 2026
Yayımlanma Tarihi
16 Mart 2026
Gönderilme Tarihi
3 Kasım 2025
Kabul Tarihi
8 Mart 2026
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2026 Sayı: Advanced Online Publication