Yirminci ve Yirmi Birinci Yüzyıl Gezi Edebiyatında Ev/Yurt Algısı
Öz
Yeni Eleştiri[1]
kuramının, eserlerin bağımsız birer yapı olduğu ve kendi kendine yeterliliği
prensibinden hareketle, bu makale, konusunun şekillenmesi için referans olarak
seçilen gezi edebiyatı metinlerinin sunduğu tanımlamalar ve betimlemelere
olabildiğince sadık kalarak, insan yaşamı için merkezî bir mekân olma
niteliğine sahip ve bununla birlikte kimlik, kültür ve kişilik gibi olgularla
da bağlantılı olan ve bunun yanı sıra teknik ve teknolojik sahada kaydedilen
ilerlemelerin bir sonucu olarak mekânlararası etkileşimin daha sık ve daha
hızlı gerçekleştiği son iki yüzyılın kayda değer sorunsallarından olan ev ve
yurt algısına dair bir inceleme sunmayı hedefliyor. Bu bağlamda, referans
olarak seçilen metinler, yalnızca deneyimsel nitelikleriyle değil aynı zamanda
“gezi edebiyatı teorisi eseri” nitelikleriyle bağlantılı olarak da ele
alınacaktır. Dolayısıyla, algılayıcı özne olarak insan ve algınanan nesne
olarak mekân diyalektiğinden hareketle, gezgin-yazar olarak
nitelendirilebilecek çağdaş yazarlar tarafından, evlerinden ve yurtlarından,
alışılmış ve sıradan olandan uzakta, dünyanın çeşitli yerlerinde
gerçekleştirilen gezi deneyimlerinin edebî boyut kazanmış hâli olan gezi
edebiyatı eserleri, içerdikleri parçalar aracılığıyla, bu makalenin konusu olan
mekân algısı paradigmasına yaklaşımda izlenecek tutumu birincil elden
besleyeceklerdir. Böylelikle, belirli bir mekânsal gerçekliği yansıtan
kavramlar olan ev ve yurdun gezgin-yazar açısından algısı noktasında, biri
diğerinden bağımsız şartlarda gerçekleşmiş olsa dahi birbirini besleyen ya da
tamamlayan bireysel deneyimler neticesinde yazıya aktarılan tanımlama ve
yaklaşımlar üzerinden mekân algısı meselesinin farklı boyutları göz önüne
serilecek, bu sayede de mekân olgusuna dair önerilecek olan herhangi bir
yargının hem bütünselliğine hem de eksikliğine vurgu yapılmış olacaktır.
[1] Yeni Eleştiri
(New Criticism), bir eserin kaynak
veya kaynaklarına ve sosyokültürel arka planına odaklanmaktan ziyade,
sayfalarında yer alan kelimeleri merkeze koyan, edebî eserleri, eser dışındaki
ögelerden bağımsız, otonom ve organik unsurlar olarak ele alan bir eleştiri
yaklaşımı, anlayışı olarak tanımlanabilir (Das 2005: 24-25).
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Bachelard, Gaston (1967). La poétique de l’espace. Vendôme: Presses Universitaires de France.
- Batur, Enis (2013). Başka Yollar. İstanbul: Kırmızı Kedi.
- Bouvier, Nicolas (2011). Le poisson-scorpion. Barselona: Gallimard.
- Chevrel, Yves (2016). La Littérature Comparée. Clamecy: Presses Universitaires de France.
- CNRTL (Fransa Ulusal Metin ve Sözlük Veritabanı) Sözlüğü. “Ailleurs”. http://www.cnrtl.fr/definition/ailleurs [10.07.2018].
- CNRTL (Fransa Ulusal Metin ve Sözlük Veritabanı) Sözlüğü. “Chez-Soi”. http://www.cnrtl.fr/definition/chez-soi [10.07.2018]
- Das, Bijay Kumar (2005). Twentieth Century Literary Criticism. Delhi: Atlantic.
- Dictionnaire de la Langue Française par E. Littré de l’Académie Française (1873). Paris: Hachette.
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
-
Bölüm
Araştırma Makalesi
Yazarlar
Yayımlanma Tarihi
24 Aralık 2018
Gönderilme Tarihi
4 Eylül 2018
Kabul Tarihi
3 Aralık 2018
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2018 Sayı: 40