Fazla Çalışmanın İspatında İşverenle Husumetli Tanık Beyanlarına İlişkin Yargı İçtihadının Değerlendirilmesi -Özellikle İşverenin Çalışma Sürelerini Belgeleme Yükümlülüğü Açısından

Fazla çalışma alacağına ilişkin davalarda, fazla çalışma yapıldığını ispat yükü işçi üzerindedir. Fazla çalışma yapıldığını ispata yarayan ücret bordroları, puantaj kayıtları, işyerine giriş çıkışı gösteren kayıtlar işverenin hâkimiyeti altında bulunmaktadır. Çalışma sürelerini belgelemekle yükümlü işveren tarafından söz konusu belgelerin düzenlenmemesi ya da mahkemeye sunulmaması durumunda işçi tanık delili ile fazla çalışma yaptığını ispatlamaya çalışmaktadır. Yargıtay ise fazla çalışmanın ispatında tanıkların görgüye dayalı olarak işçinin çalışma düzenini bilmesini aramakta, davacı işçi ile aynı işyerinde aynı dönemde çalışanların tanıklığına itibar etmektedir. Halihazırda işyerinde çalışmaya devam eden kişileri tanık olarak gösteremeyen işçiler, birlikte çalıştıkları fakat işyerinden ayrılmış olan kişilerin tanıklığına başvurmaktadır. İşyerinden ayrılmış olan kişilerin işveren aleyhine dava açmış olması halinde, Yargıtay husumetli tanık olarak nitelendirdiğimiz bu kişilerin tanıklıklarına ihtiyatla yaklaşmakta, beyanlarına yan delil/olgu bulunmadığı sürece itibar etmemektedir. Çalışmamızda, öncelikle fazla çalışmanın ispatında tanık beyanlarının değerlendirilmesine ilişkin yargı içtihatlarında benimsenen esaslara yer verilecektir. Fazla çalışmayı ispata yarayacak işyeri kayıtlarının işverenin hakimiyeti altında olması ve tanık beyanlarının değerlendirilmesine ilişkin içtihatlar göz önünde bulundurulduğunda, işçinin yaşadığı ispat zorluğu ortaya konulmaya çalışılacaktır. Fazla çalışma alacağına ilişkin davalarda, somut delil ikame yükünün çalışma sürelerini belgelemekle yükümlü olan işverene yüklenip yüklenemeyeceği, işveren hakkında belge ibraz zorunluluğunu düzenleyen HMK m. 219 ve 220 hükümlerinin uygulanıp uygulanamayacağı değerlendirilecektir. Son olarak tanık beyanının takdiri delil olmasının, her somut olayda, husumetli tanığa ilişkin yargı içtihadından farklı sonuçlara varmayı mümkün kılıp kılamayacağı ele alınacaktır.

In cases involving claims for overtime pay, the burden of proof that overtime was worked lies with the employee. Payroll records, time sheets, and records showing entry and exit from the workplace that serve as evidence of overtime work are under the control of the employer. If the employer, who is obligated to document working hours, fails to prepare or submit the relevant documents to the court, the employee attempts to prove the existence of overtime work through witness statements. The Supreme Court, however, requires that witnesses have eyewitness knowledge of the employee's work schedule and gives credence to the testimony of individuals who worked at the same workplace during the same period as the plaintiff employee. Workers who are unable to present current employees as witnesses resort to the testimony of former employees with whom they previously worked. If persons who have left the workplace have filed a lawsuit against the employer, the Supreme Court approaches the testimony of these persons, whom we describe as witness with a conflict of interest, with caution and does not accept their statements unless there is supporting evidence/facts. In our study, we will first discuss the principles adopted in judicial precedents regarding the evaluation of witness statements in proving overtime work. Considering that workplace records that can be used to prove overtime are under the control of the employer and the case law regarding the evaluation of witness statements, we will attempt to highlight the difficulty of proof faced by the employee. In cases involving claims for overtime pay, it will be assessed whether the burden of proof to present concrete evidence lies with the employer, who is responsible for documenting working hours, and whether the provisions of Articles 219 and 220 of the Code of Civil Procedure, which regulate the obligation to present documents, are applicable. Finally, it will be considered whether the fact that witness statements are considered discretionary evidence makes it possible to reach different conclusions in each specific case from the case law regarding witness with a conflict of interest.