Dijital Dönüşümün Sürdürülebilir Kalkınma Hedefleri Doğrultusunda İnsan Kaynakları Yönetimi Açısından Önemi
Öz
Sanayi devrimleri, iş yapış şekilleri ve işgücü piyasasında köklü değişikliklere yol açan önemli dönüm noktalarıdır. Dördüncü sanayi devrimi, "Endüstri 4.0", siber-fiziksel sistemlerin, nesnelerin internetinin, büyük veri ve yapay zekanın sanayi süreçlerinde entegrasyonunu ve dijitalleşmeyi ifade etmektedir. Bu dönemde iş gücünün dijital araçlar ve uzaktan çalışma teknolojilerine bağımlılığı artarken, yapay zeka ve veri analitiği gibi becerilere talep de yükselmektedir. İşletmelerin teknolojik ilerlemelere uyumu amacıyla sürekli öğrenme ve beceri geliştirme programlarına yatırım yapmalarının yanı sıra yenilikçi insan kaynakları uygulamalarını da benimsemeleri beklenmektedir. Diğer taraftan, dijital dönüşüm kadar sürdürülebilirlik de önemli bir konu olup, sürdürülebilir kalkınma, doğal kaynakları tahrip etmeden gelecek kuşakların ihtiyaçlarını karşılamayı amaçlamaktadır. Bu anlayış, Birleşmiş Milletler Sürdürülebilir Kalkınma Hedefleri ile desteklenmiş ve zamanla işletmeler düzeyinde de önem kazanmıştır. İşletmelerin, paydaşlarının ihtiyaçlarını karşılayabilmesi ve gelecekteki paydaşlarını mahrum bırakmadan faaliyetlerini sürdürmesi gerekmektedir. Bu bağlamda, insan kaynakları yönetimine de sürdürülebilirlik ilkeleri entegre edilmiş ve sürdürülebilir insan kaynakları yönetimi ortaya çıkmıştır. Dijital dönüşüm teknolojilerinin insan kaynakları yönetim süreçlerine entegrasyonu ile daha verimli ve esnek insan kaynakları uygulamalarının geliştirilmesi mümkün olmaktadır. Bu nedenle çalışma kapsamında sürdürülebilir kalkınma hedefleri çerçevesinde dijital dönüşümün insan kaynakları uygulamalarına nasıl entegre edilebileceği, bu entegrasyonun önemi vesağladığı faydalar ele alınarak, işletmelerin insan kaynakları boyutunda sürdürülebilirlikle ilgili hedeflerine katkı sağlaması amaçlanmıştır.
Anahtar Kelimeler
dijital dönüşüm, teknoloji ve yenilik yönetimi, sürdürülebilir kalkınma, insan kaynakları yönetimi, sürdürülebilir insan kaynakları yönetimi
Kaynakça
- Acar, S. (2021). Sürdürülebilirlik raporlarının sürdürülebilir insan kaynakları yönetimi yönüyle incelenmesi: BIST sürdürülebilirlik endeksi örneği. Kafkas Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 12(23), 347-368.
- Aguirre, S., & Rodríguez, A. (2017). Automation of a business process using Robotic Process Automation (RPA): A case study. In J. Carlos Figueroa-García, E. Ramiro López-Santana, J. Luis Villa-Ramírez, & R. Ferro-Escobar (Eds.), Communications in computer and information science: Vol. 742. applied computer sciences in engineering (pp. 65-71). Springer. https://doi.org/10.1007/978-3-319-66963-2_7
- Aksoy Uğurlu, H. Ü., & Doğan, A. (2023). İnsan kaynakları yönetiminde dijital dönüşüm ve dijitalleşen işe alım işlevi. Kocaeli Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 1(45), 1-16.
- Alçın, S. (2016). Üretim için yeni bir izlek: Sanayi 4.0. Journal of Life Economics, 3(2), 19-30.
- Amos, A. O., & Uniamikogbo, E. (2016). Sustainability and triple bottom line: An overview of two interrelated concepts. Igbinedion University Journal of Accounting, 2, 88-126.
- Anumbe, N., Saidy, C., & Harik, R. (2022). A primer on the factories of the future. Sensors, 22(15), 5834.
- Armaou, M., Konstantinidis, S., & Blake, H. (2019). The effectiveness of digital interventions for psychological well-being in the workplace: A systematic review protocol. International Journal of Environmental Research and Public Health, 17(1), 255.
- Banton, C. L. (2019). Advancing technologies in human resource development (HRD). Emerald Publishing Limited.
- Bayarçelik, E. B. (2019). Dijital dönüşümün insan kaynakları yönetimi üzerine etkileri [Sözlü Bildiri]. Dijital Dönüşüm ve İnovasyon: 4. Uluslararası Yeni Medya Konferansı, İstanbul, Türkiye. 25-26 Nisan.
- Baz, F. Ç. (2018). New trends in e-learning. IntechOpen
