Zero-Waste Approach to Reducing Cutting Waste in Garment Design

Abstract

Zero waste is one of the necessary principles for protecting the future. Sustainability can be achieved by reducing or evaluating the waste generated. Sustainability starts with clothing, which is a basic need. Steps that can be applied in the textile industry are among the main changes in resource use. The main part that can apply sustainability and increase resource efficiency in clothing design and creation is the pattern. Fabric waste can be reduced with different zero waste pattern techniques. In the Minimal cutting technique used in the study, it is aimed to reduce fabric waste by applying less cutting processes to the fabric. The designs consist of standard clothing forms preferred by consumers. For the comparison of conventional pattern technique and minimal cutting technique, same products, same sewing techniques and machines are used and observed. In the study, the excess fabric was added as ruffle, godet and pocket for design, sustainability and functionality. A %50 cotton, %50 polyester single jersey fabric was used. Products that are produced by using conventional and minimal cutting techniques were compared as pattern efficiency, sewing time and coast. The pattern efficiency of the garments made with minimal cutting technique was higher than those prepared with standard basic body patterns. However, with the addition of excess fabrics to the model, the sewing time was relatively longer than the garments prepared with conventional technique. Similarly, the cost was higher in proportion to the time. However, the difference is negligible since it will not create a large financial deficit. The minimal cutting method provides waste management in sustainability. The income-expenditure balance was found to be at a fixable level by providing optimization in the application of the method.

Keywords

• Zero waste
• Sustainability
• Pattern making
• Minimal cutting technique.

Giysi Tasarımında Kesim Atığının Azaltılmasında Sıfır Atık Yaklaşımı

Öz

Sıfır atık geleceğin korunması için gerekli ilkelerdendir. Sürdürülebilirlik, oluşan atığın azaltılması veya değerlendirilmesiyle sağlanabilir. Sürdürülebilirlik temel ihtiyaçlardan olan giyimden başlar. Tekstil endüstrisinde uygulanabilecek adımlar kaynak kullanımında ana değişikliklerdendir. Giysi tasarımında ve oluşturmada, sürdürülebilirliğin uygulayabileceği, kaynak veriminin artırılabileceği başlıca kısım kalıptır. Farklı sıfır atık kalıp teknikleri ile kumaş atığı azaltılabilir. Çalışmada kullanılan minimal kesim tekniğinde kumaşa daha az kesim işlemi uygulanarak kumaş atığının azaltılması hedeflenmektedir. Tasarımlar tüketiciler tarafından tercih edilen standart giysi formlarından oluşmaktadır. Konvansiyonel kalıp tekniği ve minimal kesim tekniği karşılaştırması için aynı ürünler, aynı dikiş teknikleri ve makineler kullanılmış ve üretim aşamaları gözlemlenmiştir. Çalışmada artan kumaşlar giysilere tasarım, işlevsellik ve sürdürülebilirlik adına fırfır, gode, cep detayı olarak eklenmiştir. %50 pamuk, %50 polyester içerikli süprem kumaş kullanılmıştır. Konvansiyonel ve minimal kesim tekniği ile üretilenler, kalıp verimliliği, dikim süresi ve maliyet giderleri olarak karşılaştırılmıştır. Minimal kesim tekniğiyle yapılan giysilerin kalıp verimliliği standart temel beden kalıpları ile hazırlananlara oranla daha yüksek çıkmıştır. Ancak artan kumaşların modele eklenmesiyle dikimde süre, konvansiyonel teknik ile hazırlanan giysilere oranla nispeten fazla sürmüştür. Benzer şekilde süreyle orantılı maliyet fazla olmuştur. Ancak fark büyük mali açık oluşturmayacağından göz ardı edilebilir düzeydedir. Minimal kesim yöntemi sürdürülebilirlikte atık yönetimi sağlamaktadır. Yöntemin uygulanmasında optimizasyon sağlanarak gelir-gider dengesi sabitlenebilir düzeyde bulunmuştur.

Anahtar Kelimeler

• Sıfır atık
• Sürdürülebilirlik
• Kalıp hazırlama
• Minimal kesim tekniği.

Kaynakça

1. Amer, E. A. A. A., Meyad, E. M. A., Meyad, A. M. & Mohsin, A. K. M. (2024). The impact of natural resources on environmental degradation: a review of ecological footprint and CO2 emissions as indicators. Frontiers in Environmental Science, 12, 1368125.
2. Atılgan, Ç. (2015). Hızlı Moda Kavramının Üretici ve Tüketici Açısından Değerlendirilmesi (Yüksek Lisans Tezi). Gazi Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Giyim Endüstrisi ve Moda Tasarımı Anabilim Dalı, Ankara
3. Bilgili, M. Y. (2021). Sıfır atık yaklaşımının kökenleri ve günümüzdeki anlamı. İstanbul Ticaret Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 20(40), 683-703. https://doi.org/10.46928/iticusbe.787711
4. Bramley, G. & Power, S. (2009). Urban form and social sustainability: the role of density and housing type. Environment and Planning B: Planning and Design, 36(1), 30-48.
5. Bursalıgil, G. (2019). Giysi tasarımında sıfır atık yöntemlerinin ve uygulamalarının incelenmesi. Uluslararası Disiplinlerarası Ve Kültürlerarası Sanat, 4(7), 81-100.
6. Cachon, G. P. & Swinney, R. (2011). The value of fast fashion: Quick response, enhanced design, and strategic consumer behavior. Management science, 57(4), 778-795.
7. Can Ö. & Ayvaz, K. (2017). Tekstil ve Modada Sürdürülebilirlik. Akademia Doğa Ve İnsan Bilimleri Dergisi, 3(1), 110-119.
8. Carrico, M. & Kim, V. (2014). Expanding zero-waste design practices: A discussion paper. International Journal of Fashion Design, Technology and Education, 7(1), 58-64.

9. Enes, E. (2019). Adaptation of zero-waste pattern design method to fashion industry with the case of Turkey.
10. Enes, E. (2021). Sıfır atık moda tasarımı ve yapboz, mozaik ve çıkarma kesim yöntemlerinin incelenmesi. STAR Sanat ve Tasarım Araştırmaları Dergisi, 2(2), 116-128.
11. Gbolarumi, F. T., Wong, K. Y. & Olohunde, S. T. (2021, February). Sustainability assessment in the textile and apparel industry: A review of recent studies. In IOP conference series: Materials science and engineering (Vol. 1051, No. 1, p. 012099). IOP Publishing.
12. Gedik, Y. (2020). Sosyal, ekonomik ve çevresel boyutlarıyla sürdürülebilirlik ve sürdürülebilir kalkınma. Uluslararası Ekonomi Siyaset İnsan ve Toplum Bilimleri Dergisi, 3(3), 196-215.
13. Gencal Öztürk, R. Z. (2025). Tekstil ve Moda Tasarımı Egitiminde Atıklar ve Ileri Dönüşümüne Yönelik Bir Tasarım Önerisi, ERKN , 3(1),: 71-86.
14. Karakuş, A. (2025). Sürdürülebilirlik Üzerine Kur’ânî Yaklaşımlar. Tafsir, 5(1), 1-17.
15. Kries, Mateo Von Vegesack, Alexander. A-Poc Making Issey Miyake & Dai Fujiwara. Vitra Design Museum, Berlin, 2001
16. McQuillan, H. & Rissanen, T. (2011). YIELD exhibition catalogue. Brooklyn, NY: Textile Arts Center. Retrieved August 20, 2012. Pingki, M. J., Hasnine, S. & Rahman, I. (2019). An experiment to create Zero Wastage Clothing by stitching and slashing technique. International Journal of Scientific & Engineering Research, 8(1).
17. Rissanen, T. I. (2008). Creating fashion without the creation of fabric waste. Suatainable Fashion why Now? A conversation about issues, practices and possibilities.
18. Sneddon, C. & Howarth, R.B. 2006, ‘Sustainable development in a post-Brundtland world’, Ecological Economist, no. 57, pp. 253–268, Available at: http://www.sciencedirect. com/ science/article/pii/S0921800905002053
19. Shatarah, S. M. (2023). Zero-Waste Pattern Making: Revolutionizing Sustainable Apparel Design and Production. Kurdish Studies, 11(3), 740-749.
20. Srivastava, P., & Chanana, B. (2024). Review of Zero Waste Pattern Making Techniques in Building Sustainable Fashion. Journal of the Textile Association, 85(3), 327-332.
21. Türkmen, N. (2009). Tekstil ve moda tasarımı açısından sürüdürülebilirlik ve dönüşüm.(Sanatta Yeterlik Tezi), Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi, İstanbul.
22. Waste & Resources Action Programme. (2013). Valuing Our Clothes The true cost of how we design, use and dispose of clothing in the Uk. United Kingdom: Waste & Resources Action Programme.
23. World Commission on Environment and Development. (1987). Our common future (Brundtland Report). Federal Office for Spatial Development ARE. https://www.are.admin.ch/content/are/en/home/media/publications/sustainable-development/brundtland-report.html