Dinî İletişim Yeterliği Açısından Hitabet ve Mesleki Uygulamalar Dersi ile İlgili Bir Araştırma

This study relates the rhetoric and professional practices courses taught at Imam Hatip High Schools with the qualification of religious communication, which students need to have them pass their course. While processing the topic, the introduction briefly focuses on Imam Hatip High Schools’ individual and social implications in the religious and political fields, as well as the relationship these schools have through advances in the fields of religious education and religious services. In continuation, it focuses on the concept of religious communication. Additionally, evaluations have been included related to the rhetoric course. In this context, analyses have been performed on the historical process of the rhetoric course’s nomenclature. The analyses that were made have focused on the approach of nomenclatures made in relation to the rhetoric course in the direction of the government’s execution of religious education and religious services. The contents and course achievements of the rhetoric course have been examined while discussing how the class has competence gained. In addition, students’ opinions related to the rhetoric course have also been included.

Bu çalışma, imam-hatip liselerinde okutulmakta olan “Hitabet ve Mesleki Uygulamalar” dersinin öğrencilere kazandırması gereken dinî iletişim yeterliği ile ilgilidir. Konu işlenirken giriş bölümünde imam-hatip liselerinin bireysel, toplumsal, dinî ve siyasi alandaki etkileri, din eğitimi ve dinî hizmetler alanlarındaki gelişmelerle olan ilişkisi üzerinde durulmuştur. Sonraki bölümlerde ise dinî iletişim kavramı ve hitabet dersi ile ilgili değerlendirmelere yer verilmiş ve bu bağlamda hitabet dersinin tarihî süreçteki isimlendirilişi üzerine analizler yapılmıştır. Hitabet dersinin yeterlik kazandırma konusu ele alınırken dersin içeriği ve kazanımları incelenmiştir. Ayrıca hitabet dersi ile ilgili öğrenci görüşlerine yer verilmiştir