Works wıth the Double Consonant Markers ‘’ in Köktürk Turkısh

Yıl 2012, Cilt: 1 Sayı: 3, 16 - 22, 01.09.2012

Önder Çağıran

https://doi.org/10.7884/teke.74

https://izlik.org/JA36AH55EM

Öz

This study examines a “double consonant” marker in Kök Türk Turkish and proposes another way to read it.

Anahtar Kelimeler

Kök Türk Turkish , Yenisey Scripts , double consonant markers.

Köktürk Türkçesindeki Bir Çift Ünsüz İşareti Üzerine

https://izlik.org/JA36AH55EM

Öz

Köktürk Türkçesinde bulunan ve çift ünsüz okutan bir işaret incelenmiş ve bu işaret için başka bir okuma teklifi getirilmiştir.

Anahtar Kelimeler

Köktürk Türkçesi , Yenisey Kitabeleri , çift ünsüz okutan işaretler

Kaynakça

• ALYILMAZ, C. (2004). Eski Türkçenin Söz Varlığının Düz ve Ters Dizimi. Ankara.
• ALYILMAZ, C. (2005). Orhun Yazıtlarının Bugünkü Durumu. Ankara.
• ARAT, R. R. (1979). Kutadgu Bilig III İndeks. İstanbul.
• CAFEROĞLU, A. (1968). Eski Uygur Türkçesi Sözlüğü. İstanbul.
• CLAUSON, S. G. (1972). An Etymological Dictionary of Pre-Thirteenth-Century Turkish. Oxford.
• ÇAĞIRAN, Ö. (1999). Türkiye Türkçesi Ağızlarındaki Ünsüz Göçüşmelerinin Kuruluş Sistemi. Türk Dili Üzerine Araştırmalar, İncelemeler, Birinci Cilt, Kayseri.
• ERCİLASUN, A. B. (2004). Başlangıçtan Yirminci Yüzyıla Türk Dili Tarihi. Ankara.
• ERCİLASUN, A. B. (2007). l, n, r’den Sonra Niçin t?. Makaleler Dil-Destan-Tarih- Edebiyat, Ankara.
• ERGİN, M. (2003). Orhun Abideleri. İstanbul.
• GABAIN, A. V. (1988). Eski Türkçenin Grameri. Çev. Mehmet AKALIN. Ankara.
• GUZEV, V. G. (2001). Göktürk Yazısının Kendiliğinden Doğma (Otokton) Menşei Varsayımını Esaslandıran Deliller. Türk Dili Araştırmaları Yıllığı Belleten 2000, Ankara.
• http://www.tonyukuk.net/turkyazisitonyukuk.htm.
• Kaşgarlı Mahmut. (1985). Divanü Lûgat-it-Türk Tercümesi I. Çev. Besim ATALAY, Ankara.
• SERTKAYA, age. s. 69-70.
• ORKUN, Hüseyin Namık, age. s.38.
• Nöbetleşe ünsüzler hakkında bk. TUNA, Osman Nedim, Fonetik-Morfoloji (ders notları), Malatya, 1986, s. 31.
• Kaşgarlı Mahmut, Divanü Lûgat-it-Türk Tercümesi I, Çeviren: Besim ATALAY, Ankara, 1985, s. 31.
• Kaşgarlı Mahmut. (1986). Divanü Lûgat-it-Türk Tercümesi III. Çev. Besim ATALAY, Ankara.
• ORKUN, H. N. (1987). Eski Türk Yazıtları. Ankara.
• ORKUN, H. N. (1940). Prens Kalyanamkara ve Papamkara Hikâyesinin Uygurcası. İstanbul.
• SERTKAYA, O. F. (1995). Yenisey Yazıtlarının Yayınlarındaki Bazı Okuma ve Anlamlandırmaların Düzeltilmesi, Yeni Okuma ve Anlamlandırma Teklifleri. Türk Dili Araştırmaları Yıllığı Belleten 1993, Ankara.
• ŞÇERBAK, A. M. (1970). Yeniseyskie Runiçeskie Nadpisi. K İstorii Otkrıtiya i İzuçeniya. Tyurkologiçeskiy Sbornik, Moskova.
• TEKİN, Ş. (1976). Uygurca Metinler II. Maytrısimit. Ankara.
• TEKİN, Talât. (1988). Orhon Yazıtları. Ankara.
• THOMSEN, V. (1993). Orhon ve Yenisey Yazıtlarının Çözümü İlk Bildiri Çözülmüş Orhon Yazıtları. Çev. Vedat KÖKEN, Ankara.
• TSENG, L. Y. (2002). Türkiye Türkçesinde Orta Hece Düşmesi. Ankara.
• TUNA, O. N. (1988). Bazı İmlâ Gelenekleri, Bunların Metin İncelemelerindeki Önemi ve Orhon Yazıtlarında Birkaç Açıklama. Türk Dili Araştırmaları Yıllığı Belleten 1957, Ankara.
• TUNA, O. N. (1994). Eski Doğu Türk Yazısında Kullanılan Ligatürler ve Bunlarla İlgili Bazı Meseleler Hakkında”. Türk Dili Araştırmaları Yıllığı Belleten 1990, Ankara.
• TUNA, O. N. (1986). Fonetik-Morfoloji (ders notları). Malatya.
• TUNA, O. N. (1988). Köktürk Yazılı Belgelerinde ve Uygurcada Uzun Vokaller. Türk Dili Araştırmaları Yıllığı Belleten 1960, Ankara.