Female Genital Mutilation and Primary Healthcare Services: A Narrative Review

Öz

Background: Female genital mutilation (FGM) includes all non-medical procedures that involve partial or complete removal of the external female genitalia, or any injury to the female genital organs. The World Health Organization (WHO) classifies FGM into four types and recognizes it as an internationally condemned violation of the human rights of girls and women.

Objective: To synthesize recent evidence on the classification, global epidemiology, health consequences and primary-care implications of FGM, with particular attention to family physicians, midwives and primary-care nurses caring for immigrant women and girls living in Türkiye.

Methods: Narrative review of articles published in English or Turkish between January 2000 and January 2026, identified through PubMed/MEDLINE, Web of Science, Scopus, Google Scholar, the Cochrane Library and DergiPark. Reports and guidelines from WHO, UNICEF and the United Nations Population Fund (UNFPA) were hand-searched for additional grey literature. Emphasis was placed on systematic reviews, meta-analyses, guidelines and policy documents published between 2020 and 2025.

Results: Over 230 million girls and women alive today have undergone FGM. The practice is concentrated in approximately 30 countries and is increasingly relevant in host countries because of migration. Recent evidence confirms associations between FGM and obstetric, urological, sexual, psychological and other long-term health complications. Evidence for an association with infertility is suggestive but not definitive. Health-education interventions delivered through trusted community and primary-care channels may reduce the intention to perform FGM in future generations.

Conclusion: Although FGM is not part of Türkiye's traditional culture and nationally representative prevalence data are unavailable, primary-care physicians in Türkiye may encounter affected women and girls because of migration from high-prevalence countries. Family physicians, midwives and primary-care nurses are therefore essential to case identification, trauma-informed and culturally sensitive counseling, appropriate referral, and community-level prevention. Targeted health-education programs for immigrant communities from high-prevalence countries are recommended as a primary, non-medical strategy to reduce the practice and its complications.

Anahtar Kelimeler

• female genital mutilation
• family medicine
• female genital cutting
• primary health care
• family medicine
• immigrant health
• Türkiye

Destekleyen Kurum

None

Etik Beyan

The authors report no competing interests associated with this work.

Teşekkür

All authors would like to thank the chair of EYFDM, Dr Daria Gheorghe

Kadın Genital Mutilasyonu (KGM - Kadın Sünneti) ve Birinci Basamak Sağlık Hizmetleri: Bir Anlatımsal Derleme

Öz

Arka plan: Kadın genital mutilasyonu (KGM; kadın sünneti), kadın dış genital organlarının kısmen veya tamamen çıkarılmasını ya da kadın genital organlarına herhangi bir zarar verilmesini içeren tüm tıbbi olmayan işlemleri kapsar. Dünya Sağlık Örgütü (DSÖ), KGM’yi dört türe ayırmakta ve bunu kız çocukları ile kadınların insan haklarına yönelik, uluslararası alanda kınanan bir ihlal olarak tanımlamaktadır.

Amaç: Türkiye’de yaşayan göçmen kadın ve kız çocuklarına bakım sağlayan aile hekimleri, ebeler ve birinci basamak hemşirelerine özel önem vererek, KGM’nin sınıflandırılması, küresel epidemiyolojisi, sağlık sonuçları ve birinci basamak sağlık hizmetleri üzerindeki etkilerine ilişkin güncel kanıtları sentezlemek.

Yöntemler: Ocak 2000 ile Ocak 2026 tarihleri arasında İngilizce veya Türkçe olarak yayınlanan ve PubMed/MEDLINE, Web of Science, Scopus, Google Scholar, Cochrane Library ve DergiPark aracılığıyla tespit edilen makalelerin anlatımsal derlemesi. Ek gri literatür için DSÖ, UNICEF ve Birleşmiş Milletler Nüfus Fonu’nun (UNFPA) raporları ve kılavuzları elle taranmıştır. 2020 ile 2025 yılları arasında yayınlanan sistematik derlemeler, meta-analizler, kılavuzlar ve politika belgelerine ağırlık verilmiştir.

Bulgular: Günümüzde hayatta olan 230 milyondan fazla kadın ve kız çocuğu KGM’ye maruz kalmıştır. Bu uygulama yaklaşık 30 ülkede yoğunlaşmaktadır ve göç nedeniyle ev sahibi ülkelerde giderek daha fazla önem kazanmaktadır. Son kanıtlar, KGM ile obstetrik, ürolojik, cinsel, psikolojik ve diğer uzun vadeli sağlık komplikasyonları arasındaki ilişkiyi doğrulamaktadır. İnfertilite ile ilişki olduğuna dair kanıtlar düşündürücüdür ancak kesin değildir. Güvenilir topluluk ve birinci basamak sağlık hizmetleri kanalları aracılığıyla sunulan sağlık eğitimi müdahaleleri, gelecek nesillerde KGM uygulama niyetini azaltabilir.

Sonuç: KGM, Türkiye’nin geleneksel kültürünün bir parçası olmamasına ve ülke çapında temsil edici yaygınlık verilerinin bulunmamasına rağmen, Türkiye’deki birinci basamak hekimleri, yaygınlığın yüksek olduğu ülkelerden gelen göç nedeniyle bu uygulamadan etkilenen kadın ve kız çocuklarıyla karşılaşabilir. Bu nedenle aile hekimleri, ebeler ve birinci basamak hemşireleri, vakaların tespit edilmesi, travma odaklı ve kültürel açıdan duyarlı danışmanlık, uygun sevk ve toplum düzeyinde önleme açısından hayati öneme sahiptir. Yüksek yaygınlık gösteren ülkelerden gelen göçmen topluluklara yönelik hedefli sağlık eğitimi programları, bu uygulamayı ve komplikasyonlarını azaltmak için birincil, tıbbi olmayan bir strateji olarak önerilmektedir.

Anahtar Kelimeler

• kadın sünneti
• aile hekimliği
• kadın genital mutilasyonu
• birinci basamak sağlık hizmetleri
• göçmen sağlığı
• Türkiye

Destekleyen Kurum

yok

Etik Beyan

Yazarların herhangi bir çıkarı bulunmamaktadır

Teşekkür

Tüm yazarlar, EYFDM başkanı Dr. Daria Gheorghe'ye teşekkür ediyorlar.

Kaynakça

1. 1. UNICEF. Female Genital Mutilation: A Global Concern – 2024 Update. New York: UNICEF; 2024. Available from: https://data.unicef.org/resources/female-genital-mutilation-a-global-concern-2024/ Accessed 28 February 2026.
2. 2. World Health Organization. Female genital mutilation – Fact sheet. Geneva: WHO; updated 31 Jan 2025. Available from: https://www.who.int/news-room/fact-sheets/detail/female-genital-mutilation Accessed 28 February 2026.
3. 3. Farouki L, El-Dirani Z, Abdulrahim S, Akl C, Akik C, McCall SJ. The global prevalence of female genital mutilation/cutting: a systematic review and meta-analysis of national, regional, facility, and school-based studies. PLoS Med. 2022;19(9):e1004061. doi:10.1371/journal.pmed.1004061.
4. 4. Ayenew AA, Mol BW, Bradford B, Abeje G. Prevalence of female genital mutilation and associated factors among women and girls in Africa: a systematic review and meta-analysis. Syst Rev. 2024;13(1):26. doi:10.1186/s13643-023-02428-6.
5. 5. Pettoello-Mantovani M, Bali D, Giardino I, Vural M, Pastore M, Pettoello-Mantovani C, Pop TL, Kostantinidis G, Ferrara P. The global issue of female genital mutilation. J Pediatr. 2024;266:113906. doi:10.1016/j.jpeds.2024.113906.
6. 6. Karaman Mİ. Sosyokültürel, etik, tıbbi ve İslami perspektiften kız çocuklarında ve kadınlarda sünnet. Anadolu Klin. 2017;22(2):125-130. doi:10.21673/anadoluklin.266077.
7. 7. Soyer S. Kadın sünneti: kültürel dayanakları ve yol açtığı sorunlar. Ekev Akademi Dergisi. 2014;18(60):403-414.
8. 8. World Health Organization. Global strategy to stop health-care providers from performing female genital mutilation. Geneva: WHO; 2010. Available from: https://www.who.int/publications/i/item/WHO-RHR-10.9 Accessed 28 February 2026.

9. 9. World Health Organization. WHO guideline on the prevention of female genital mutilation and clinical management of complications. Geneva: WHO; 2025. ISBN: 978-92-4-010728-1. Available from: https://www.who.int/publications/i/item/9789240107281 Accessed 28 February 2026.
10. 10. Pallitto C, Ruiz-Vallejo F, Mochache V, Stein K, Vogel JP, Petzold M. Exploring the health complications of female genital mutilation through a systematic review and meta-analysis. BMC Public Health. 2025;25(1):1387. doi:10.1186/s12889-025-21584-z.
11. 11. Soltani NS, Heshmat F, Dehghani M, Roudsari RL, Ghalibaf MB, Zagami SE. The relationship between female genital mutilation and infertility: a systematic review and meta-analysis. Sultan Qaboos Univ Med J. 2025;25(1):310-318. doi:10.18295/2075-0528.2839.
12. 12. Seifu W, Yadeta TA, Argaw GS, Abebe EW, Abdi AS, Ali SY, Assefa N. Effectiveness of health education intervention on intention not to perform female genital mutilation/cutting in the future among key decision-makers: a systematic review and meta-analysis. BMC Womens Health. 2024;24(1):581. doi:10.1186/s12905-024-03427-y.
13. 13. UNFPA-UNICEF Joint Programme on the Elimination of Female Genital Mutilation. 2024 Annual Report of FGM Joint Programme: Accelerating Action - Strengthening Alliances and Addressing the Pushback Against Ending Female Genital Mutilation. New York: UNFPA/UNICEF; 2025. Available from: https://www.unicef.org/documents/2024-annual-report-fgm-joint-programme-accelerating-action-strengthening-alliances-and Accessed 28 February 2026.
14. 14. Kartal YA, Yazici S. Female genital mutilation: experiences, attitudes and perceptions of Somali female students living in Turkey. Perspect Psychiatr Care. 2021;57(4):1937-1943. doi:10.1111/ppc.12769.
15. 15. Hrant Dink Foundation. 2024 Laureate Rugiatu Neneh Turay. Istanbul: Hrant Dink Foundation; 2024. Available from: https://hrantdink.org/en/international-hrant-dink-award/laureates/previous-laureates/2024-laureates Accessed 28 February 2026.
16. 16. Soroptimist International. An interview with Rugiatu Neneh Turay, Day of Zero Tolerance for FGM. 6 Feb 2021. Available from: https://www.soroptimistinternational.org/2021/02/06/an-interview-with-rugiatu-neneh-turay-day-of-zero-tolerance-for-fgm/ Accessed 28 February 2026.