AAAHH BELİNDA FİLMLERİ ÜZERİNDEN İLETİŞİM TEKNOLOJİLERİ, TOPLUMSAL DEĞİŞME VE AİLE KURUMU ÜZERİNE BİR TARTIŞMA

This study examines the transformative impact of communication technologies on social modernization, family structure, and identity formation through Atıf Yılmaz’s Aaahh Belinda (1986) and Deniz Yorulmazer’s 2023 adaptation. Focusing on narrative and visual strategies, it interprets both films as cultural reflections of Turkey’s social change. Within a qualitative research design, the study combines Roland Barthes’s semiotic approach with Gillian Rose’s visual discourse analysis. The theoretical framework draws on Feenberg’s view of technology as a producer of social meaning, McLuhan’s idea that “the medium is the message,” and Castells’s concept of the network society. Findings reveal that the 1986 version positions television as a unifying force bringing the public sphere into domestic life, while the 2023 adaptation illustrates how digitalization promotes individualism and a visibility-driven culture that weakens family communication. The analysis -organized around themes of character adaptation, family interaction, social dynamics, and visual indicators- shows how modernization reshapes identity and interpersonal relations. The shift from Serap to Dilara embodies the movement from traditional norms to a digital regime of surveillance and performativity. Overall, Aaahh Belinda films highlight that communication technologies function not merely as tools of transmission but as cultural mechanisms that reconstruct identities, social roles, and family relations. By treating cinema as a visual memory of social modernization, the study offers a distinct perspective on the intersection of communication, technology, and family in contemporary Türkiye.

Bu çalışma, Atıf Yılmaz’ın Aaahh Belinda (1986) filmi ile Deniz Yorulmazer’in 2023 uyarlamasını karşılaştırarak iletişim teknolojilerinin toplumsal modernleşme, aile yapısı ve kimlik inşası üzerindeki dönüştürücü etkilerini incelemektedir. Çalışma, iki filmin anlatısal yapısı ve görsel dili üzerinden Türkiye’nin toplumsal değişim sürecini çözümlemekte; kadın karakterlerin temsilleri, aile içi iletişim biçimleri ve teknolojinin gündelik yaşamdaki rolü üzerinden tarihsel süreklilik ve kırılma noktalarını tartışmaktadır. Nitel araştırma yaklaşımıyla yürütülen çalışmada, Roland Barthes’ın göstergebilim modeli ve Gillian Rose’un görsel söylem analizi yöntemleri birlikte uygulanmıştır. Feenberg’in teknolojiyi toplumsal anlamın üretiminde etkin bir özne olarak değerlendiren yaklaşımı, McLuhan’ın “araç mesajdır” kavramı ve Castells’in ağ toplumu kuramı araştırmanın kuramsal çerçevesini oluşturmaktadır. Bulgular, 1986 yapımında televizyonun kamusal alanı ev içine taşıyarak aileyi birleştirici bir güç işlevi gördüğünü; 2023 versiyonunda ise dijitalleşmenin bireyselleşme ve görünürlük ekonomisi aracılığıyla aile içi iletişimi parçaladığını ortaya koymaktadır. Karakterlerin zamana uyumlanışı, aile içi iletişim biçimlerinin dönüşümü, sosyal yaşam dinamikleri ve görsel göstergeler temaları etrafında yürütülen çözümlemeler, modernleşme sürecinin bireysel kimlik üzerindeki etkilerini somutlaştırmaktadır. Serap’tan Dilara’ya uzanan dönüşüm, geleneksel normlardan dijital gözetim kültürüne geçişin göstergelerini sinemasal olarak görünür kılmaktadır. Bu bağlamda Aaahh Belinda filmleri, iletişim teknolojilerinin sadece bir aktarım aracı değil, toplumsal kimliklerin, rollerin ve aile ilişkilerinin yeniden üretildiği kültürel mekanizmalar olduğunu ortaya koymaktadır. Çalışma, sinemayı toplumsal modernleşmenin görsel belleği olarak ele alarak Türkiye’de iletişim, teknoloji ve aile ilişkisine özgün bir bakış sunmaktadır.