Physical violence exposure and approaches in elementary school students’ in Mardin

Abstract

Aim: This study was performed to determine the frequency of physical violence and to be exposed the opinion attitude and behaviors of the primary education students about the physical violence Material and Method: All of the primary education schools were included the study at Mardin Province Center Whole fifth and eigth class of the schools were chosen randomized and questionnaire was applied to 1351 students Results: 50 6 of girls and 49 4 are boys The mean age was 11 9 counts of people who lives their home was 7 average child count was 3 of the students The 13 1 of the students were expressed that their mother was beaten by their fathers The 42 6 of the students were exposed to violence even a time of all their whole life; the 30 7 of them were still exposed to violence from time to time The physical violence rate of the boys are more than the girls p lt;0 01 The violence rate applied to children reduce with their classes that they educated in p lt;0 01 and fathers rsquo; educational situation advanced p lt;0 01 Children exposed to violence higher that lives in their family in which present the domestic violence p lt;0 01 The 15 7 of the students are still carrying on fight that includes physical violence 5 0 of them consider that the violence is a solution Conclusions: The rate of the violence that exposed and considering the violence is very common For that reason inside of the basic health service supply; child exploitation and neglect attach importance for at primary secondary and tertiary prevention studies official and volunteer organizations must study together multidisciplinary for solving the problem the programs must supported with legal arrangements and take part at government policies Turk Arch Ped 2013; 48: 226 234

Keywords

• Physical violence, primary education students, Mardin, risk factors

Mardin ili ilköğretim okulu öğrencilerinin fiziksel şiddete maruziyetleri ve yaklaşımları

Öz

Amaç: Bu çalışma ilköğretim okulu öğrencilerinin fiziksel şiddete maruz kalma sıklığı ile fiziksel şiddet hakkındaki düşünce tutum ve davranışlarını saptamak amacıyla yapılmıştır.

Gereç ve Yöntem: Mardin il merkezinde bulunan ilköğretim okullarının tümü araştırma kapsamına alınmıştır Her okulun tüm beşinci ve sekizinci sınıf şubelerinden rastgele yöntemle 1351 öğrenciye anket uygulanmıştır.

Bulgular: Öğrencilerin 50 6 rsquo;sı kız 49 4 rsquo;ü erkektir Öğrencilerin ortalama yaşı 11 9 evlerinde yaşayan ortalama kişi sayısı yedi ortalama çocuk sayısı üçtür Öğrencilerin 13 1 39;i babalarının annelerine en az bir kez fiziksel şiddet uyguladığını ifade etmişlerdir Öğrencilerin 42 6 39;sı en az bir kez 30 7 39;si ise halen ara sıra fiziksel şiddete maruz kalmaktadır Erkeklerin fiziksel şiddete maruziyetleri kızlardan yüksektir p lt;0 01 Çocukların sınıfları büyüdükçe gördükleri fiziksel şiddet sıklığı azalmaktadır p lt;0 01 Babanın eğitim düzeyi yükseldikçe fiziksel şiddet uygulama eğilimi azalmaktadır p lt;0 01 Aile içi şiddetin olduğu ailelerde çocukların şiddete maruziyeti yüksektir p lt;0 01 Öğrencilerin 15 7 rsquo;si halen fiziksel şiddet içeren kavga etmeyi sürdürmektedir 5 rsquo;i fiziksel şiddeti bir çözüm olarak görmektedir.

Çıkarımlar: İlköğretim öğrencilerinin fiziksel şiddete maruziyetleri ve fiziksel şiddet uygulamaları oldukça yaygındır Bu nedenle temel sağlık hizmetlerinin sunumu içerisinde çocuk istismarı ve ihmalinin birincil ikincil ve tersiyer önleme çalışmalarına gereken önem verilmeli konu ile ilgili resmi ve gönüllü oluşumlar sorunun çözümünde çok disiplinli bir yaklaşımla birlikte çalışmalı yapılan programlar yasal düzenlemeler ile desteklenerek devlet düzenlemelerinde yer almalıdır.

Anahtar Kelimeler

• Fiziksel şiddet
• ilköğretim öğrencileri
• Mardin
• risk etmenleri

Kaynakça

1. Turhan E, Sangün O, Inandı T. Birinci basamakta çocuk istismarı ve önlenmesi. Sted 2006; 15: 153-7.
2. Armağan E. Çocuk ihmali ve istismarı: psikoz tablosu sergileyen bir istismar olgusu. New Symposium 2007; 45: 170-3.
3. Bahar G, Savaş HA, Bahar A. Çocuk istismarı ve ihmali: bir gözden geçirme. Fırat Sağlık Hizmetleri Dergisi 2009; 4: 51-65.
4. Başbakanlık Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu. İçinde: Korkmazlar OÜ, Kabir R, (yazarlar). Türkiye’de çocuk istismarı ve aile içi şiddet araştırması. 1.basım. Ankara: T.C. Başbakanlık Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu Yayınevi, 2010: 10.
5. Güleç H, Topaloğlu M, Ünsal D, Altıntaş M. Bir kısır döngü olarak şiddet. Psikiyatride Güncel Yaklaşımlar 2012; 4: 112-37.
6. Öztürk E. Türkiye’de aile, şiddet ve kadın sığınma evleri. İçinde: Öztürk E (yazar). Aile içi şiddet. İstanbul: Birey Yayıncılık; 2010-5: Turla A, Dündar C, Özkanli Ç. Prevalence of childhood physical abuse in a representative sample of college students in Samsun, Turkey. J Interpers Violence 2010; 25: 1298-308.
7. Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ve Avrupa Birliği. Çocukların ev içinde yaşadıkları şiddet araştırması. 1. Basım. İstanbul: İmak Ofset Basım Yayın, 2012: 39-40. İnanç ve ark.
8. Mardin ili ilköğretim okulu öğrencilerinin fiziksel şiddete maruziyetleri ve yaklaşımları / Physical violence exposure and approaches in elementary school students’ in Mardin Demir Ü, Işık N. Anne ve babalar tarafından çocuklara uygulanan fiziksel istismar ve ihmalin incelenmesi. Çocuk Forumu Dergisi 2000; 3: 23-8.

9. Bilir Ş, Arı M, Dönmez NB, Güneysu S. 4-12 yaşları arasında 16100 çocukta örselenme durumları ile ilgili bir inceleme. İçinde: Konanç E, Gürkaynak İ, Egemen A. (yazarlar). Çocuk istismarı ve ihmali. 1991. Ankara: Gözde Repo Ofset, 1991: 45-53.
10. Akduman GG. Okul öncesi dönem çocuğu olan annelerin uyguladıkları disiplin yöntemlerinin çocuk istismarı açısından değerlendirilmesi. Buca Eğitim Fakültesi Dergisi 2010; 27: 38-49.
11. Işık G. Çocuk suçluluğunda ailenin etkileri: Elazığ ıslahevi örneği (tez). Elazığ: Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü; 2003: 1-1
12. Güneş G, Kaya M, Pehlivan E. Tıp Fakültesi öğrencilerinin ailelerinde kadına yönelik aile içi şiddetle ilgili bir araştırma. Toplum ve Hekim 2000; 15: 391-7.
13. T.C. Başbakanlık Kadının Statüsü Genel Müdürlüğü. İçinde: Türkiye’de kadına yönelik aile içi şiddet. Hafm J, Üner S, Kardam F. (yazarlar). Ankara: Başbakanlık Yayınları, 2009: 71-82.
14. Kağıtçıbaşı Ç, Ataca B. Value of children and family change: A three decade portrait of from Turkey. Applied Psychology: An International Review 2005: 54: 317-37.
15. Haj YM, Tishby O, Zoysa P. Posttraumatic stres disorder among Sri Lankan university students as a consequence of their exposure to family violence. J Interpers Violence 2008; 24: 2018-38.
16. Şahin ME, Yetim D, Öyekçin DG. Edirne’de kadına yönelik eş şiddeti yaygınlığı ve kadınların şiddete karşı tutumları. Cumhuriyet Med J 2012; 34: 23-32.
17. Baykal T. Ailede kadına yönelik fiziksel şiddet, bu şiddete yönelik tutumlar ve kadının şiddet yaşantısı (tez). İzmir: TC. Ege Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Klinik Psikoloji Anabilim Dalı 2008: 1-252.
18. Tanrıverdi G, Şıpkın S. Çanakkale’de sağlık ocaklarına başvuran kadınların eğitim durumunun şiddet görme düzeyine etkisi. Fırat Tıp Dergisi 2008; 13: 183-7.
19. Kocacık F, Kutlar A, Erselcan F. Domestic violence against women: A field study in Turkey. Soc Sci J 2007; 44: 698-720.
20. Lee WY, Ng M L, Cheung BKL, Yung JW. Capturing children’s response to parental conflict and making use of it. Family Process 2010; 49: 43-58.
21. Whiffen VE, Kerr MA, Kallos-Lilly V. Maternal depression, adult attachment, and children’s emotional distress. Family Process 2005; 44: 93-103.
22. Herwing JE, Wirtz M, Bengel J. Depression, partnership, social support, and parenting: interaction of maternal factors with behavioral problems of the child. J Affect Disord 2004; 80: 19920
23. Osofsky JD. Children who witness domestic violence: The ınvisible victims, social policy. Report: society for research in child development 1995; 9: 1-20.
24. Maxwell CD, Maxwell SR. Experiencing and witnessing familial aggression and their relationship to physically aggressive behaviors among Filipino adolescents. J Interpers Violence 2003; 18: 1432-51.
25. Evren H, Tokuç B, Ekuklu G. Trakya Üniversitesi öğrencilerinde şiddet davranışları ve algılanan sağlık ilişkisi. Balkan Med J 2011; 28: 380-4.
26. Zhou Q, Wang Y, Deng X, Eisenberg N, Wolchik SA, Tein JY. Relations of parenting and temperament to Chinese children’s experience of negative life events, coping efficacy, and externalizing problems. Child Development 2008; 79: 493-513.
27. Ghasemi M. İmpact of domestic violence on the psychological wellbeing of children in İran. J Family Studies 2009; 15: 284-95.
28. Yeniocak N. Şiddet bağlamında incelenen üç kadın grubunun başa çıkma biçimleri ve bu bağlamda çocuklarında algıladıkları sorunlar (tez) Ankara: T.C. Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Psikoloji Bölümü Uygulamalı Psikoloji Anabilim Dalı; 2011: 1-171.
29. Alikaşifoğlu M. Akran istismarı. Türk Pediatri Arşivi 2011; 46 Özel Sayı:31-4.