War Rape Against Women and Its Collective Factors In The Context Of International Social Work

Öz

War, as a destructive phenomenon for all forms of existence, harms human beings, inanimate subjects, plants and animals. However, this phenomenon causes severe harm to both the perpetrator and the victim of the war, in terms of both physical and mental health. Women, children and the elderly get hurt the most; among these three groups, especially the women who suffered rape, as they are punished by those who are considered enemies during the war and then by the society they belong to, are the subject of this study. As a result of the study, it was realized that rape, which was perceived as an individual act, has collective factors and consequences. These factors include the concept of chastity indexed to women, a nationalist discourse that emphasizes what is considered feminine by the society, gender injustice stemming from patriarchal society as well as non-definitive and non-deterrent criminal sanctions. The existence of all these factors, which are not independent of the hegemonic masculinity culture, leads to the continuation of the phenomenon of war rape. This requires that the problem been solved with an international advocacy and implementation by being drawn into the field of social work.

Anahtar Kelimeler

• War rape against women,patriarchal societal structure,gender justice,international social work

Uluslararası Sosyal Çalışma Bağlamında Kadına Yönelen Savaş Tecavüzleri Ve Kolektif Etmenleri

Öz

Savaş, varlığın bütün hâllerine zarar veren yıkıcı bir olgu olarak insanı, cansız maddeleri, bitki ve hayvanları yaralamaktadır. Ancak bu olgu, savaşın zarar vereni ve göreni olan insana hem beden hem de ruh sağlığı açısından ağır zararlar vermektedir. Zarar gören insanlar içinde kadınlar, çocuklar ve yaşlılar başı çekmekte olup bu üç kesim içinde özellikle tecavüze maruz bırakılan kadınlar; savaş sırasında düşman addedilenlerce, sonrasında ise mensubu olduğu toplumca cezalandırılmaları münasebetiyle bu çalışmanın konusunu teşkil etmektedir. Çalışma neticesinde bireysel bir eylemmiş gibi algılanan tecavüzün, kolektif etmenleri ve sonuçları olduğu görülmüştür. Kadına endekslenen namus anlayışı, toplumca dişil olarak nitelendirilen öğelere vurgu yapan milliyetçi söylem, ataerkil toplum yapısından kaynaklanan toplumsal cinsiyet adaletsizliği ile kesin ve caydırıcı olmayan yaptırımlar söz konusu etmenler içinde yer almaktadır. Hegemonik erkeklik kültüründen bağımsız olmayan bu etmenlerin varlığı, savaş tecavüzü olgusunun devamlılığına yol açmakta ve sorunun sosyal çalışma alanına çekilerek uluslararası bir savunuculuk ve uygulama ile çözüme kavuşturulmasını gerektirmektedir.

Anahtar Kelimeler

• Kadına yönelen savaş tecavüzleri,ataerkil toplumsal yapı,toplumsal cinsiyet adaleti,uluslararası sosyal çalışma

Kaynakça

1. Akgül, Ç. (2013). Milliyetçi söylemin her dem “poine”si: savaş tecavüzleri. Alternatif Politika, 5(1), 91-11.
2. Anadolu Ajansı. (2019). ‘Savaş bölgelerinde cinsel şiddetle mücadele’ tasarısı BMGK’de kabul edildi. https://www.aa.com.tr/tr/dunya/savas-bolgelerinde-cinsel-siddetle-mucadele-tasarisi-bmgkde-kabul-edildi/1461112, yayın tarihi: 24 Nisan 2019, erişim tarihi: 28 Temmuz 2019.
3. Arendt, H. (2011). Şiddet Üzerine. (Çev. Bülent Peker). İstanbul: İletişim Yay.
4. Aslan, M. Y. (2008). Savaş hukukunun temel prensipleri. TBB Dergisi. 79, 235-274.
5. Bakırcı, K. (2015). İstanbul sözleşmesi. Ankara Barosu Dergisi. 4, 133-204.
6. Bastick, M., Grimm, K., ve Kunz, R. (2007). Sexual violence in armed conflıct global overview and implications for the security sector. Geneva: Switzerland.
7. Bourdieu, P. (2015). Eril Tahakküm. (Çev. Bediz Yılmaz). İstanbul: Bağlam Yay.
8. Buz, S. (2009). Feminist sosyal hizmet uygulaması. Toplum ve Sosyal Hizmet. 20(1), 53-65.

9. Brownmiller, S. (1993). Againist our will: Men, women and rape. New York: Fawcett Columbine.
10. Cox, D. and Pawar, M. (2013). International Social Work Issues, Strategies, and Programs (2nd.ed.). SAGE Publications.
11. Çoban, A., Özden, S. A., Pak, M. D. (2018). Sosyal hizmet ve sosyal gelişim için global ajanda: felsefesi, gelişimi, kapsamı. Toplum ve Sosyal Hizmet. 29 (2), 292-306.
12. Enloe, C. (2006). Manevralar Kadın Yaşamının Militarize Edilmesine Yönelik Uluslararası Politikalar. (Çev. Seril Çağlayan). İstanbul: İletişim Yay.
13. Ertürk, Y. (2015). Sınır Tanımayan Şiddet: Paradigma, Politika Ve Pratikteki Yönleriyle Kadına Şiddet Olgusu. İstanbul: Metis yay.
14. Gottschall, J. (2004). “Explaining wartime rape”. The Journal of Sex Research 41(2), 29-136.
15. Healy, L. M. (2001). International social work: Professional action in an interdependent world. Oxford University Press, Incorporated. https://ebookcentral.proquest.com/lib/yalova/detail.action?docID=430927, Erişim tarihi: 15 Temmuz 2019.
16. IFSW. (2014). Global definition of social work. https://www.ifsw.org/what-is-social-work/global-definition-of-social-work/, yayın tarihi: 2014, erişim tarihi: 24 Mayıs 2019.
17. IHGD. (2008). http://sorular.rightsagenda.org/soru-cevap/?g=7, erişim tarihi: 11 Nisan 2019.
18. İHH. (2015). Suriyeli kadınlar: bitmeyen acılar, kaybolmayan umutlar. İnsan Hak ve Hürriyetleri İnsani Yardım Vakfı, İstanbul 2015, 48 s. www.ihh.org.tr/yayin/suriyeli-kadinlar-bitmeyen-acilar-kaybolmayan-umutlar, yayın tarihi: 13.04.2015, erişim tarihi: 25 Mart 2019.
19. İHH. (2018). STK’lardan suriye zindanlarındaki kadın ve çocuklar için çağrı! https://www.ihh.org.tr/haber/stklardan-suriye-zindanlarindaki-kadin-ve-cocuklar-icin-cagri, yayın tarihi: 10.12.2018, erişim tarihi: 25 Mart 2019
20. İnal, T. (2011). “Savaş hukukunda tecavüz ve yağmayı yasakla(ma)yan rejimler lahey sözleşmeleri (1899, 1907)”. Uluslararası İlişkiler. 8(29), 27-47.
21. Isikozlu, E. ve Millard, A. S. (2010). Towards a typology of wartime rape. Bonn International Center for Conversion. Brief 43. Bonn: BICC.
22. Karar Gazetesi. (2019). Nazi tecavüzüne uğrayan kadınları bile ayırmadılar. https://www.karar.com/gundem/nazi-tecavuzune-ugrayan-kadinlari-bile-ayirmadilar?p=7, erişim tarihi: 8 Mayıs 2019.
23. Karayel, A. ve Kutluoğlu, H. (2018). Suriyeli mahkûm kadınlar: Kapalı kapılar ardındaki sessiz çığlıklar. İstanbul: İNSAMER Yay., 10 s., http://insamer.com/tr/suriyeli-mahkm-kadinlar-kapali-kapilar-ardindaki-sessiz-cigliklar_1579.html, yayın tarihi: 06.08.2018, erişim tarihi: 25 Mart 2019.
24. Korkut, C. ve Yurdigül. A. (2015). Kadına yönelik şiddetin sinematografik anlatıya yansıması. Atatürk İletişim Dergisi. ?(9), 125-141.
25. Kuçuradi, İ. (2010). İnsan ve Değerleri Değer Problemi. Ankara: Türkiye Felsefe Kurumu Yay.
26. Kutlu, A. G. (2014). Armed conflicts and sexual violence against women: an ınevitable accompaniment. KOSBED. 2(28), 1-20.
27. Mapp, S. C. (2008). Human rights and social justice in a global perspective: an introduction to international social work. New York: Oxford University Press.
28. Osum, F. (2016). Tabulaştırılan zulüm: savaş tecavüzleri. Yeni Düzen Gazetesi. http://www.yeniduzen.com/tabulastirilan-zulum-savas-tecavuzleri-83140h.htm, yayın tarihi: 7 Mart 2016, erişim tarihi: 25 Mart 2019.
29. Özbaş, Z. (2008). Cinsel silah ve "grbavica". Marmara İletişim Dergisi. 13(13), 171-185.
30. Sabırlı, O. (8 Mart 2016). Bir savaş aracı olarak kadın. Detay Gazetesi.
31. Saruç, S. ve Aslantürk, H. (2018). Kadına yönelik cinsel saldırı sonrası müdahalede tıbbi sosyal hizmet uygulamaları. TJFMPC. 12(2): 136-147.
32. Sınmaz, K. (2019). Suriye’de çocuk hakkı ihlalleri. İstanbul: İNSAMER, Araştırma No: 94, Şubat 2019, 10 s. https://insamer.com/tr/suriyede-cocuk-hakki-ihlalleri_1998.html, erişim tarihi: 13.02.2019.
33. Tripodi, T. ve Potocky-Tripodi, M. (2007). International social work research: issues and prospects. New York: Oxford University Press.
34. Varlık, A. (2013). Savaşı tanımlamak: terminolojik bir yaklaşım. Avrasya Terim Dergisi, 1(2), 114-129.
35. Walby, S. (1990). Theorizing patriarchy. Oxford: Basil blackwell.
36. Ward, J. ve Marsh, M. (2006). Sexual violence against women and girls in war and its aftermath: Realities, responses, and required resources. symposium on sexual violence in conflict and beyond. Brussels (Belgium).
37. WHO. (2020). Definition and typology of violence. https://www.who.int/violenceprevention/approach/definition/en/
38. Wolfe, L. (2 Mayıs 2014). The index: Justice for rape in war. http://www.womensmediacenter.com/women-under-siege/the-index-justice-for-crimes-of-rape-in-war, yayın tarihi: 2 Mayıs 2014, erişim tarihi: 9 Nisan 2019.
39. Yılmaz, M. E. (2007). Westphalia’dan günümüze savaş. Uluslararası İlişkiler, 4(14), 17-38.
40. Yuval-Davis, N. (2010). Cinsiyet ve Millet. (Çev. Ayşin Bektaş). İstanbul: İletişim Yay.
41. Zhigaleva, Y. E. (Ю. Е. Жигалева). (2017). Сексуальное Насилие в Условиях Конфликтов: Проблема Виктимизации Женщин. Юридические науки и политология. (Sexual Violence in Conflict Settings: Problem of Women’s Victimisation). https://cyberleninka. ru/article/n/seksualnoe-nasilie-v-usloviyah-konfliktov-problema-viktimizatsii-zhenschin, yayın tarihi: 2017, erişim tarihi: 9 Nisan 2019.