Kendini Gerçekleştirme Sürecinde Din Eğitimi ve Dindarlığın Etkileşimi: Nitel Bir Yaklaşım

This study aims to examine the relationship between religious education and religiosity in the process of self-realization. In the study, the relationship between self-realization and religious education is discussed under the titles of personality, self-realization as a process of personality, and factors effective in self-realization. Document analysis method was used in the study, which is a qualitative research. Self-actualization is a phenomenon that manifests itself and continues with the development of the individual throughout his/her life, integrating all aspects of his/her personality and revealing his/her potential at the highest level. It is seen that factors such as family, social environment, age, gender, education, religion and religiosity are effective in the self-actualization of the individual. One of the factors that affect the self-realization process is religious education, which is a dimension of education. Religious education allows the negative aspects of personal impulses to be restrained, and the individual to become free and develop by not submitting to the pressure imposed by social patterns. One of the results of religious education related to self-realization is religiosity. Since religious education aims to develop desired behaviors in terms of religious feelings, thoughts and behaviors in the individual, the attitudes of religious individuals towards self-realization are also a result of religious education. It is observed that the characteristics of religious individuals depicted in various religions, especially in the teachings of divine religions, overlap with the traits of self-actualized individuals. Religious education has an effect on the individual reaching the level of a perfect human being, which will be accepted as a result of his/her religious experiences and self-realization in terms of Sufism. Religious education also contributes to self-realization through factors such as age, gender, family, social environment, etc. that it interacts with.

Bu çalışma kendini gerçekleştirme sürecinde din eğitimi ve dindarlık arasındaki ilişkiyi incelemeyi amaçlamaktadır. Çalışmada kendini gerçekleştirme ve din eğitimi ilişkisi kişilik, kişiliğin süreci olarak kendini gerçekleştirme, kendini gerçekleştirmede etkili olan faktörler başlıkları altında ele alınmıştır. Nitel bir araştırma olan çalışmada doküman analizi yöntemi kullanılmıştır. Kendini gerçekleştirme bireyin kişiliğine özgü tüm yönleriyle bütünleşerek potansiyelini en üst düzeyde ortaya çıkardığı, yaşamı boyunca kişinin gelişimiyle kendini gösteren ve devam eden bir olgudur. Bireyin kendini gerçekleştirmesinde aile, sosyal çevre, yaş, cinsiyet, eğitim, din ve dindarlık gibi faktörlerin etkili olduğu görülmektedir. Kendini gerçekleştirme sürecine etkisi olan faktörlerden biri de eğitimin bir boyutu olan din eğitimidir. Din eğitimi kişisel dürtülerin olumsuz yönlerinin dizginlenmesine, bireyin toplumsal kalıpların dayattığı baskıya boyun eğmeyerek özgürleşmesine ve gelişmesine imkân tanımaktadır. Din eğitiminin kendini gerçekleştirmeyle ilişkili sonuçlarından biri dindarlıktır. Din eğitimiyle kişide dinî açıdan duygu, düşünce ve davranış boyutunda istendik davranışların geliştirilmesi amaçlandığından dindar bireylerin kendini gerçekleştirmeye yönelik tutumları da din eğitiminin bir sonucudur. İlahi dinlerin öğretileri başta olmak üzere farklı dinlerde tasvir edilen dindar kişilik özelliklerinin kendini gerçekleştiren bireylerin özellikleriyle örtüştüğü görülmektedir. Kişinin dinî deneyimleri ve tasavvufi açıdan kendini gerçekleştirmesinin sonucu olarak kabul edilecek insan-ı kâmil mertebesine ulaşmasında din eğitiminin etkisi mevcuttur. Din eğitimi etkileşimde olduğu yaş, cinsiyet, aile, sosyal çevre vb. faktörler aracılığıyla da kendini gerçekleştirmeye katkıda bulunmaktadır.