Erken Ergenlikte Allah Anlayışı ve Din Eğitimi İlişkisi Üzerine Fenomenolojik Bir Çalışma

Adolescence is a period in which an individual transitions from childhood to adulthood, and experiences major biological, psychological, social and mental changes. In this process, religious development, like other areas of development, plays an important role. Moving away from the simple and concrete understanding of childhood, the adolescent reaches a more abstract, profound and questioning perspective. Adolescence is an important transitional period in which the individual delves deeper into his/her search for identity and the world of faith and questions. Adolescents' understanding of God is shaped in parallel with their mental, emotional and social development processes. The concept of God that is formed during this period constitutes one of the cornerstones of the individual's religious identity. Religious education plays a critical role in helping adolescents build this understanding in a healthy way. Because religious education aims not only to convey knowledge; it also aims to help individuals make sense of their world of faith, produce values, and develop their religious identity. The purpose of this research is to examine the effect of systematic religious education received in early adolescence on the formation of the understanding of God. Çalışma, nitel araştırma paradigmasında ve fenomenoloji (olgu bilim) deseninde yürütülmüştür. The study group consisted of 24 secondary school students between the ages of 12-14. As a result of the research, it was determined that adolescents in this age group generally have positive feelings about Allah. In addition, it has been observed that the religious education received during this period has both cognitive and affective effects on adolescents' understanding of God. In addition, it has been concluded that the personality traits of religious educators are as effective as the content of religious education in shaping adolescents' perception of God.

Ergenlik, bireyin çocukluktan yetişkinliğe geçtiği; biyolojik, psikolojik, sosyal ve zihinsel açıdan büyük değişimlerin yaşandığı bir dönemdir. Bu süreçte, dini gelişim de diğer gelişim alanları gibi önemli bir rol oynar. Çocukluk dönemindeki basit ve somut anlayıştan uzaklaşan ergen, daha soyut, derinlikli ve sorgulayıcı bir bakış açısına ulaşır. Ergenlik dönemi, bireyin hem kimlik arayışı hem de inanç dünyasında derinleştiği ve sorgulamalarda bulunduğu önemli bir geçiş evresidir. Ergenlerin Allah anlayışı, zihinsel, duygusal ve sosyal gelişim süreçlerine paralel olarak şekillenir. Bu dönemde oluşan Allah tasavvuru, bireyin dini kimliğinin temel taşlarından birini oluşturur. Din eğitimi, ergenin bu anlayışı sağlıklı biçimde inşa edebilmesi açısından kritik bir rol üstlenir. Çünkü din eğitimi yalnızca bilgi aktarmayı değil; bireyin inanç dünyasını anlamlandırmasına, değer üretmesine ve dini kimliğini geliştirmesine katkı sunmayı da hedefler. Bu araştırmanın amacı, erken ergenlik döneminde alınan sistematik din eğitiminin Allah anlayışının oluşumuna etkisini incelemektir. Çalışma, nitel araştırma paradigmasında ve fenomenoloji (olgu bilim) deseninde yürütülmüştür. Araştırmanın çalışma grubunu, 12–14 yaş aralığında yer alan 24 ortaokul öğrencisi oluşturmuştur. Araştırma sonucunda, bu yaş grubundaki ergenlerin Allah ile ilgili genel olarak olumlu duygular içinde oldukları tespit edilmiştir. Ayrıca bu dönemde alınan din eğitiminin, ergenlerin Allah anlayışı üzerinde hem bilişsel hem de duyuşsal etkiler oluşturduğu gözlemlenmiştir. Bunun yanı sıra, ergenlerin Allah tasavvurunun şekillenmesinde din eğitiminin içeriği kadar, din eğitimcilerinin kişilik özelliklerinin de etkili olduğu sonucuna ulaşılmıştır.