Bu çalışma, “medyatik yargılama (trial by media)” olgusunu Amerika Birleşik Devletleri ve Türkiye bağlamlarında karşılaştırmalı olarak incelemekte ve iletişim, hukuk ile medya etiği kesişiminde özgün katkılar sunmayı hedeflemektedir. Çalışmanın kapsamı, adaletin kamusal görünürlüğünü tarihsel bir süreklilik içinde değerlendirmektir. Bu bağlamda Osmanlı döneminde uygulanan şuhûdü’l-hâl ve teşhir gibi adaletin seyirlik nitelik taşıyan pratiklerinden başlayarak modern basın, televizyon ve dijital platformlara kadar uzanan geniş bir yelpaze ele alınmıştır. Araştırmanın amacı, medyanın fail, mağdur ve suç olgularını hangi temsil stratejileriyle inşa ettiğini ve bu temsillerin yargı süreçlerinin toplumsal meşruiyeti üzerindeki etkilerini analiz etmektir. Çalışma, basını suçlamak yerine, medyanın temsil stratejilerinin yargısal süreçlerin toplumsal algısını nasıl dönüştürdüğünü ve adaletin meşruiyetinin hangi kamusal tartışmalar aracılığıyla inşa edildiğini incelemektedir. Bu yönüyle, Anglo-Amerikan literatürde ağırlıklı olarak incelenen “medyatik yargılama” tartışmalarına Türkiye örneğini dâhil ederek hem kavramsal hem de kuramsal düzeyde yeni açılımlar sunmaktadır. Yöntem olarak nitel söylem analizi benimsenmiş; gazete manşetleri, televizyon yayınları ve sosyal medya içerikleri karşılaştırmalı biçimde değerlendirilmiştir. Bulgular, ABD’de medyanın jüri kararlarını doğrudan etkileyebildiğini (jury influence model), Türkiye’de ise kamuoyunun sembolik tepkileri aracılığıyla yargı kurumları üzerinde dolaylı baskı oluşturduğunu (mediated public opinion model) açığa çıkarmaktadır. Çalışma, adaletin seyir olarak inşasının tarihsel sürekliliğini vurgulamakta ve disiplinlerarası düzeyde özgün katkılar sunmaktadır.
İletişim Medya ve Hukuk Medyatik Yargılama Kamuoyu ve Meşruiyet Adaletin Seyirleşmesi
This study investigates the phenomenon of “trial by media,” comparatively analyzing its manifestations in the United States and Turkey, and offering original insights at the intersection of communication, law, and media ethics. The scope of the research is to evaluate the visibility of justice within a framework of historical continuity, extending from Ottoman practices such as şuhûdü’l-hâl (court witnesses) and teşhir (public shaming) to modern press, television, and digital platforms. The central objective is to examine how media construct representations of perpetrators, victims, and crime, and how these representations shape the perception of judicial legitimacy. Rather than indicting the press, the study explores how representational strategies transform social understandings of legal processes and how the legitimacy of justice is constructed through public debate. Methodologically, the research employs qualitative discourse analysis, drawing on newspaper headlines, television broadcasts, and social media content. The findings indicate that in the United States, media can directly influence jury deliberations (jury influence model), whereas in Turkey, mediated publics exert symbolic pressure on judicial institutions (mediated public opinion model). The study underscores the historical continuity of justice-as-spectacle and offers original interdisciplinary contributions.
Communication Media and Law Trial by Media Public Opinion and Legitimacy Justice-as-Spectacle
| Birincil Dil | İngilizce |
|---|---|
| Konular | Hukuk Sosyolojisi, Televizyon Sosyolojisi |
| Bölüm | Araştırma Makalesi |
| Yazarlar | |
| Gönderilme Tarihi | 10 Ekim 2025 |
| Kabul Tarihi | 30 Aralık 2025 |
| Yayımlanma Tarihi | 31 Aralık 2025 |
| Yayımlandığı Sayı | Yıl 2025 Cilt: 8 Sayı: 15 |