İŞ TATMİNİNİN İŞ PERFORMANSINA ETKİSİNDE ÇALIŞMAYA TUTKUNLUĞUN ARACI ROLÜ: SATIŞ VE PAZARLAMA SEKTÖRÜNDE BİR ARAŞTIRMA
Öz
Bu araştırmanın amacı iş tatmininin iş performansına etkisinde çalışmaya tutkunluğun aracılık rolü etkisini incelemektir. Araştırmanın örneklemini İstanbul’da satış ve pazarlama sektöründe çalışan 344 kişi oluşturmuştur. Veriler 2017 yılı içerisinde çevrimiçi anket formu aracılığıyla toplanmıştır. İş tatmini boyutu, Büte’nin (2011) çalışmasından alınan 5 soru ile ölçülmüştür. Çalışmaya tutkunluk boyutunu ölçmek için ise Utrech Çalışmaya Tutkunluk Ölçeği (UWES-3) kullanılmıştır. İş performansı boyutu ise Kirkman ve Rosen (1999) tarafından geliştirilen ve Çöl (2011) tarafından Türkçeye uyarlanan ölçek ile ölçülmüştür. Araştırma modelinin test edilmesinde bir yapısal eşitlik analizi programı olan AMOS 22 kullanılmıştır. Araştırma bulgularına göre, satış ve pazarlama sektöründe çalışanların iş tatmini düzeyleri 2,23±0,84 ile düşük düzeydedir. Çalışmaya tutkunluk düzeyleri ise 2,12±0,9 ile iş tatminine yakın ve düşük düzeydedir. Çalışanların iş performansları düzeyleri de 1,99±0,78 ile düşük düzeydedir. Sonuç olarak, iş tatmininin iş performansı üzerindeki etkisinde çalışmaya tutkunluğun tam aracı rolü olduğu tespit edilmiştir.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Bakker, A. B. ve Leither, M. P. (2010). Where To Go From Here: Integration and Future Research on Work Engagement. Bakker, A. B. ve M. P. Leither (Ed.). Work Engagement: A Handbook of Essential Theory and Research. Psychology Press, p. 187. (s. 181-198).
- Bakker, A. B., M. Tims, ve D. Derks. (2012). Proactive Personality and Job Performance: The Role of Job Crafting and Work Engagement. Human Relations, 65(10), 1359-1378.
- Baron, R. M. ve Kenny, D. A. (1986). The Moderator–Mediator Variable Distinction in Social Psychological Research: Conceptual, Strategic, and Statistical Considerations. Journal of Personality and Social Psychology, 51(6), 1173-1182.
- Ang, S., Van Dyne, L., ve Begley, T. M. (2003). The Employment Relationships of Foreign Workers versus Local Employees: A Field Study of Organizational Justice, Job Satisfaction, Performance, and OCB. Journal of Organizational Behavior, 24(5), 561-583.
- Bakalcı, H. (2010). İşe Gönülden Adanma ve İnsan Kaynakları Yönetimi Uygulamaları Arasındaki İlişki ve Bir Örnek Olay, (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Bahçeşehir Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.
- Bakker, A. B., Demerouti, E., ve Lieke, L. (2012). Work Engagement, Performance, and Active Learning: The Role of Conscientiousness. Journal of Vocational Behavior, 80(2), 555-564.
- Bakker, A. B., Tims, M., ve Derks, D. (2012). Proactive Personality and Job Performance: The Role of Job Crafting and Work Engagement. Human Relations, 65(10), 1359-1378.
- Bateman, T. S., ve Organ, D. W. (1983). Job Satisfaction and The Good Soldier: The Relationship between Affect and Employee “Citizenship”. Academy of Management Journal, 26(4), 587-595.
- Bowling, N. A. (2007). Is The Job Satisfaction–Job Performance Relationship Spurious? A Meta-Analytic Examination. Journal of Vocational Behavior, 71(2), 167-185.Büte, M. (2011). Kayırmacılığın Çalışanlar Üzerine Etkileri ile İnsan Kaynakları Uygulamaları İlişkisi: Türk Kamu Bankalarına Yönelik Bir Araştırma. Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 15(1), 383-404.
- Cho, J., Laschinger, H. S., ve Wong, C. (2006). Workplace Empowerment, Work Engagement and Organizational Commitment of New Graduate Nurses. Nursing Leadership-Academy of Canadian Executive Nurses-, 19(3), 43-60.