Sanal Derslere İlişkin Öğrenci Görüşlerinin İncelenmesi

Öz

Çalışmanın amacı, bir devlet üniversitesinde sanal sınıflar aracılığıyla yürütülen ortak zorunlu derslerin işlenişine ilişkin öğrencilerin görüşlerini ortaya çıkarmak ve bu derslerin etkililiği ve verimliliğini ortaya koymaktır. Bu amaca uygun olarak, araştırmanın yöntemini nitel araştırma yöntemlerinden durum çalışması oluşturmaktadır. Araştırmanın çalışma grubu amaçlı örneklem yöntemlerinden olan ölçüt örneklem ile seçilmiş ve ortak zorunlu derslere devam eden 8 lisans öğrencisi tarafından oluşmaktadır. Araştırmada veri toplama aracı olarak araştırmacılar tarafından geliştirilen yarı yapılandırılmış görüşme formu kullanılmıştır. Veri toplama süreci, hazırlanan görüşme protokolü doğrultusunda yürütülmüştür. Verilerin çözümlenmesinde öncelikle her bir ses kaydı dinlenerek bu kayıtlar yazıya dökülmüş ve her bir katılımcı için bir görüşme metni oluşturulmuştur. Verilerin çözümlenmesinde betimsel analiz yöntemi kullanılmıştır. Bulgular incelendiğinde, sanal öğrenme ortamında birtakım problemlerin olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Bu sorunlar, öğrenenlerin açık ve uzaktan öğrenme ile ya da konuların kendileriyle ilgili geçmiş deneyimlerinin olmaması ve programdaki uyum eğitiminin eksikliği, öğrenen-öğrenen, öğrenen-öğretim elemanı ve öğrenen- ortam etkileşimlerinde yetersizlik; zamandan ve mekândan bağımsız olamama, canlı derslere katılımın olmaması ve tasarımdan kaynaklı diğer sıkıntılar olarak sıralanabilir. Son olarak da sanal derslerde öğretim tasarımcısı olarak çalışan kişiler ya da sanal ortamları kullanan kurumlar için öneriler bulunmaktadır.

Anahtar Kelimeler

• dersler,uzaktan eğitim,sanal ortamlarda etkileşim

Kaynakça

1. Açıköğretim Sistemi. (t.y.). Erişim tarihi: 23 Mayıs 2015. Erişim adresi
2. http://aof.anadolu.edu.tr/content/acikogretim-sistemi
3. Aydın, C. H. (2011). Açık ve uzaktan öğrenme: Öğrenci adaylarının bakış açısı. Ankara: Pegem.
4. Creswell, J. M. (2009). Research design: Qualitative, quantitative, and mixed methods approaches. Thousand Oaks, CA: Sage.
5. Ekmekçi, E. (2014). Distance Education in Foreign Language Teaching: Evaluations from the Perspectives of Freshman Students. IETC 2014 Konferans Bildirisi, Chicago, 390-397. Erişim tarihi: 01 Nisan 2015. Erişim adresi http://www.sciencedirect.com/science/journal/18770428.
6. Gibss, G. R. (2007). Analyzing qualitative data. London: Sage.
7. Karabacak, K. (2013). Lisansüstü Bilimsel Araştırma Teknikleri (BAT) Dersinin Uzaktan Öğretimi’ne İlişkin Uzaktan Öğretim Öğrencilerin Görüşleri, 6.Lisansüstü Eğitim Kongresi, Sakarya.
8. Moore, M. ve Kearsler, G. (2012). Distance Education: A system view of Online Learning (3. Baskı). Wadsworth: Cengage Learning.

9. Piccoli, G., Ahmad, R. ve Ives, B. (2001). Web-based virtual learning environments: A research framework and a preliminary assessment of effectiveness in basic IT skills training. MIS Quarterly, 25(4), 401-426.
10. Rowley, K, Bunker, E. ve Cole, D. (2002). Designing the right blend: Combining online and onsite training for optimal results. Performance Improvement, 41(4), 24-34.
11. Stake, R. E. (1995). The art of case study research. Thousand Oaks, CA: Sage.
12. Sümer, M. (2015). Farklı öğrenme biçimlerine sahip öğrenenlerin web destekli işbirlikçi öğrenme araçlarından wikiye ilişkin görüşleri. AUAd, 1(2), 49-64.
13. Wilson, B. G. (1996). Constructivist Learning Environments: Case Studies in Instructionaol Design. Englewood Cliffs, NJ: Educational Technology Publications.
14. Wu, J. P., Tsai, R. J., Chen, C. C. ve Wu, Y. C. (2006). An integrative model to predict the continuance use of electronic learning systems: hints for teaching. International Journal on E-Learning, 5(2), 287–302.
15. Yaman, İ. (2015). Üniversitelerde zorunlu İngilizce derslerinin uzaktan eğitim yoluyla verilmesinin artı ve eksileri. International Periodical For The Languages, Literature, and History of Turkish or Turkic. 10 (7), 967-984.